II OSK 738/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2675/15 w sprawie ze skargi [...] sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2675/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w związku ze złożonym odwołaniem [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. (zwana dalej "Spółką"), Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w dniu [...] grudnia 2014 r. Prezydent m.st. Warszawy wniósł sprzeciw do dokonanego przez Spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Organ ten w dniu 8 stycznia 2015 r. drogą elektroniczną przesłał zgłaszającemu decyzję, na wskazany adres elektroniczny. W tym samym dniu zostało utworzone pierwsze zawiadomienie o możliwości odebrania ww. decyzji. W związku z nieodebraniem przez zgłaszającego decyzji w formie dokumentu elektronicznego – organ po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania pierwotnego zawiadomienia, przesłał, zgodnie z art. 46 § 5 k.p.a., powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania decyzji. W ocenie Wojewody, zgodnie z treścią art. 46 § 6 k.p.a. przedmiotową decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 22 stycznia 2015 r., zatem ostatnim dniem do złożenia odwołania był dzień 5 lutego 2015 r. Tymczasem Spółka odwołanie wniosła w dniu 11 lutego 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka, domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.; art. 7, 8, 9 i 46 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd przywołał normy art. 129 § 2, art. 134 oraz art. 46 § 3 i § 4 pkt 1, 2, 3, 5, 6 i 7 k.p.a., a następnie stwierdził, że nie sposób zakwestionować prawidłowości zastosowania przez organ przepisów art. 134 i art. 46 k.p.a. Dalej podniósł, że decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r. została doręczona Spółce, zgodnie z jej wnioskiem, drogą elektroniczną. Doręczenie nastąpiło w dniu 22 stycznia 2015 r., po powtórnym zawiadomieniu również drogą elektroniczną. Przesyłki zostały skierowane do strony za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP. Dokumentacja zgromadzona w sprawie wskazuje, że w piśmie stworzonym elektronicznie w dniu 8 stycznia 2015 r. i skierowanym do strony skarżącej opatrzonej tematem: "Dec nr [...] - sprzeciw do zgłoszenia - al. [...]" organ zawarł informację o wydaniu decyzji i o istnieniu załącznika, który zapewnia możliwość jej odebrania i odczytania. W piśmie tym jest również informacja o znaku sprawy (wskazanym w celu wysłania pisma przez ePUAP – osoba posiadająca klucz certyfikujący musi nadać swój znak sprawy) oraz o istnieniu załącznika w postaci znajdującej się przy napisie "załącznik" ikonki spinacza. Jak wskazał Prezydent m.st. Warszawy w piśmie wyjaśniającym z dnia 11 września 2015r. po kliknięciu w ikonkę "załącznik" pojawia się ikonka "załącznik-1", po kliknięciu zaś w ikonkę "załącznik-1" otwiera się okno pobierania pliku. Po kolejnym kliknięciu w cegiełkę oznaczoną napisem "otwórz" otwiera się dokument z treścią doręczanej decyzji. Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo umieścił w dniu 8 stycznia 2015 r. na platformie E-PUAP decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., przesyłając tego samego dnia na wskazany przez pełnomocnika adres mailowy – zgodnie z art. 46 § 4 k.p.a. – zawiadomienie o umieszczeniu decyzji pod wskazanym przez pełnomocnika Spółki adresem skrzynki podawczej ePUAP. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 stycznia 2015 r. w związku z nieodebraniem pisma w formie dokumentu elektronicznego organ – zgodnie z art. 46 § 5 k.p.a. – przesyłał powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania decyzji. Z uwagi na nieodebranie decyzji doręczenie - stosownie do postanowień art. 46 § 6 k.p.a. - organ uznał za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, tj. w dniu 22 stycznia 2015 r. Zatem Sąd uznał, że organ pierwszej instancji dopełnił wszelkich obowiązków, jakie nakłada na niego przepis art. 46 k.p.a. dla uznania skuteczności dokonanego doręczenia w formie elektronicznej. Sąd nie zgodził się z argumentacją Spółki, że dopiero w dniu 23 stycznia 2015r. organ przesłał na skrzynkę Spółki na platformie ePUAP informację o wniesieniu sprzeciwu. To właśnie było już jedynie zawiadomienie organu będące informacją dla adresata o dacie nadania przesyłki do Spółki w dniu 8 stycznia 2015 r. oraz o nieodebraniu pisma w formie dokumentu elektronicznego. Sąd dał wiarę przedstawionej przez organ dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wskazującej niezbicie, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło prawidłowo: tj. na wskazany przez stronę adres elektroniczny, z informacją o istnieniu decyzji i przesłaniu jej w załączniku oraz z zachowaniem terminów do powtórnego zawiadomienia o wydaniu decyzji. Jednocześnie, jak zaznaczono, nie można wymagać od organu aby podejmował częstsze próby doręczeń lub w inny niż wymagany prawem sposób. A zatem skoro decyzja Prezydenta m.st. Warszawy została skutecznie doręczona w dniu [...] stycznia 2015 r., to termin do złożenia odwołania upłynął z dniem 5 lutego 2015 r. (czwartek). W tej sytuacji odwołanie zostało złożone już po terminie. Sąd nie stwierdził przy tym, by organ naruszył przepisy postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, kwestionując to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. orzeczeniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu drugiej instancji, w szczególności w zakresie kwestii doręczenia Spółce decyzji, co skutkowało oddaleniem skargi, mimo naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 7, 77 oraz 80 k.p.a.; b) art. 1 § 1 i art. 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przez organy administracji drugiej instancji przepisów art. 6, 7 i 8 k.p.a.; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie kwestii związanej z brakiem doręczenia Spółce na platformę ePUAP decyzji ze sprzeciwem; d) art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd wszechstronnych ustaleń faktycznych, w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi; e) art. 133 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy; f) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi; Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości/w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie Spółka oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego w tej sprawie zauważyć należy, iż przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania oznaczone w jej petitum literami od "a" do "f" koncentrują się na wadliwym, zdaniem skarżącej Spółki, przeprowadzeniu przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w szczególności niedokonaniu właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie braku doręczenia skarżącej na platformę ePUAP decyzji ze sprzeciwem, co w konsekwencji wobec braku wszechstronnych ustaleń faktycznych, doprowadziło Sąd do niezasadnego, jak zaznaczono, oddalenia wniesionej skargi. Wbrew czynionym zarzutom, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwą, zgodną z prawem, kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia wydanego w trybie art. 134 k.p.a. i zasadnie ocenił je jako odpowiadające prawu, stąd też jednoznacznie prawidłowo zastosował w tej sprawie konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi, o jakiej mowa w art. 151 p.p.s.a. Skarga kasacyjna i jej zarzuty w żadnym wypadku nie pozwalają na przyjęcie odmiennego stanowiska. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej oznaczone literami a i b wskazujące na naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., powiązane zostały z naruszeniem art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. jak również art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. Przywołany w powiązaniu z innymi przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej. Poza tym powiązano ten przepis z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi o tym, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Gdy tymczasem w tej sprawie przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji było postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż takie postanowienie o jakim wyżej mowa podjęte w trybie art. 134 k.p.a. jest postanowieniem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i oczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednakże, oceniane w ramach kontroli legalności zaskarżonego aktu takie postanowienie kończące postępowanie, nie może w żadnym wypadku doprowadzić do eliminacji, przez Sąd administracyjny, z obrotu prawnego decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] grudnia 2014 r. o wniesieniu sprzeciwu. Decyzja ta bowiem, co jest niesporne, nie jest rozstrzygnięciem w granicach sprawy rozpoznawanej wniesioną w tej sprawie skargą, a to uniemożliwiałoby ewentualne nawet zastosowanie przez Sąd przepisu art. 135 p.p.s.a. podniesionego w skardze kasacyjnej. Natomiast należy w tym miejscu podkreślić, iż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie ostateczne postanowienie organu architektoniczno-budowlanego drugiej instancji, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], a nie decyzja wobec której stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, tak więc ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego kwestionowanego postanowienia skutkowałoby dopiero przekazaniem sprawy organowi odwoławczemu do merytorycznego rozpoznania wniesionego odwołania od wskazywanej wyżej decyzji o sprzeciwie. Dlatego też podkreślić należy, iż prowadzona przed Sądem pierwszej instancji kontrola legalności w tej sprawie nie mogła czynić przedmiotem swej oceny, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, decyzji o sprzeciwie, a tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. pozostaje całkowicie chybiony. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki nie było, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie tylko nie ujawnił naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący tę sprawę, ale też nie stwierdził, by naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ale przede wszystkim przedstawione przez Sąd pierwszej instancji rozważania co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia w trybie art. 134 k.p.a. w pełni odpowiadają prawu. Zatem, co już wyżej przyznano, właściwie zastosowano w tej sprawie normę art. 151 p.p.s.a. oddalając wniesioną skargę Spółki. Nie można, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, skutecznie przyjmować w tej sprawie, że z naruszeniem art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. podjęto zaskarżone postanowienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt przedmiotowej sprawy w powiązaniu z motywami zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż Sąd pierwszej instancji, przeprowadzając właściwą kontrolę legalności zaskarżonego aktu, w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, w tym trafnie wypowiedział się w zakresie skutecznego doręczenia skarżącemu na platformę ePUAP decyzji ze sprzeciwem. Prawidłowo przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z wymogami art. 134 § 1 p.p.s.a., kontrola zasadnie wykazała, iż decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] doręczono skarżącej – zgodnie z jej wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. – drogą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2015 r. (po powtórnym zawiadomieniu również w formie elektronicznej). Przesyłki, co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały skierowane do strony skarżącej za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP. Akta administracyjne sprawy potwierdzają, że w piśmie stworzonym elektronicznie w dniu 8 stycznia 2015 r. i skierowanym do strony skarżącej oznaczonym tematem: "Dec nr [...] - sprzeciw do zgłoszenia - al. [...]" organ zawarł informację o wydaniu decyzji i o istnieniu załącznika, który zapewnia możliwość jej odebrania i odczytania. W piśmie tym jest również informacja o znaku sprawy (wskazanym w celu wysłania pisma przez ePUAP – osoba posiadająca klucz certyfikujący musi nadać swój znak sprawy) oraz o istnieniu załącznika w postaci znajdującej się przy napisie "załącznik" ikonki spinacza. W ramach postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym ustalono - patrz: pismo wyjaśniające Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2015 r.- po kliknięciu w ikonkę "załącznik" pojawia się ikonka "załącznik-1", po kliknięciu zaś w ikonkę "załącznik-1" otwiera się okno pobierania pliku. Po kolejnym kliknięciu w cegiełkę oznaczoną napisem "otwórz" otwiera się dokument z treścią doręczanej decyzji. W tych okolicznościach sprawy należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż prawidłowo organ pierwszej instancji umieścił w dniu 8 stycznia 2015 r. na platformie E-PUAP decyzję z [...] grudnia 2014 r. o wniesieniu sprzeciwu, przesyłając tego dnia na wskazany przez stronę adres mailowy – zgodnie z art. 46 § 4 k.p.a. – zawiadomienie o umieszczeniu decyzji pod wskazanym przez inwestora adresem skrzynki podawczej ePUAP. Jednakże wobec nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ – zgodnie z art. 46 § 5 k.p.a. – przesłał powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania decyzji. Natomiast wobec nieodebrania tej decyzji doręczenie uznaje się za dokonane – stosownie do postanowień art. 46 § 6 k.p.a. po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, tj. w dniu 22 stycznia 2015 r. Dlatego też w tej sprawie zasadnie uznano, iż ostatnim dniem wniesienia odwołania był dzień 5 lutego 2015 r. Natomiast wniesione odwołanie w dniu 11 lutego 2015 r. było już złożone po upływie ustawowego terminu 14 dni. Przywołane wyżej okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy powodują, iż czyniony w tym zakresie zarzut niedokonania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynikającego z akt sprawy, z czym wiązano zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., pozostaje również nieusprawiedliwiony. Nie jest także usprawiedliwiony, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie kwestii związanej z brakiem doręczenia Spółce na platformę ePUAP decyzji ze sprzeciwem. Jak już wyżej zaznaczono, kwestia prawidłowości doręczenia Spółce na platformę ePUAP decyzji ze sprzeciwem, została właściwie, zgodnie z regułami procedury administracyjnej, wyjaśniona przez organ odwoławczy i kwestia ta prawidłowo została oceniona w motywach zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku w pełni odpowiada prawu. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego w tej sprawie, że treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie ewentualnej kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Motywy wyroku zatem mają przekonać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które jest kontrolowane. Tylko naruszenia takich wymogów uzasadnienia mogą stanowić podstawę formułowania zarzutu niepełnego zebrania materiału dowodowego oraz zarzutu niewyjaśnienia podstawy prawnej wydanego wyroku. Kontrolowany wyrok Sądu pierwszej instancji w świetle powołanych wyżej rozważań pozwala przyjąć tezę, iż spełnia on wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu w świetle przyjętej przez ten Sąd analizy. Motywy zaskarżonego wyroku pozwalają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że wyrok ten przekonuje o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które było kontrolowane. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z podniesionych podstaw kasacyjnych nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Przedmiotowa skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do normy art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w ustawowym terminie, nie zażądały jej przeprowadzenia.