I OZ 889/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 263/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej oraz decyzji waloryzacyjnych z lat 1999 do 2009 postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek A.C. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 14 maja 2010 r. odrzucającego skargę oraz odrzucił to zażalenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze środkiem zaskarżenia od powyższego postanowienia – nazwanym zażaleniem – pismem z dnia 28 maja 2010 r. Sąd uznał to pismo za skargę kasacyjną i odrzucił postanowieniem z dnia 25 czerwca 2010 r. z uwagi na sporządzenie go osobiście przez skarżącego. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 12 lipca 2010 r. W dniu 13 września 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. wraz z tym środkiem zaskarżenia oraz skargą o wznowienie postępowania. Odrzucając wniosek strony Sąd stwierdził, iż w jego ocenie dotyczył on żądania przywrócenia terminu do dokonania niedopuszczalnej czynności w postępowaniu sądowym. Skarżący wnosił bowiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę, a zatem na postanowienie, od którego właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga kasacyjna. Zdaniem Sądu sytuacja ta powodowała konieczność stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu i jego odrzucenie. Sąd podkreślił także, że nawet gdyby przyjąć, iż pismo strony z dnia 13 września 2010 r. jest skargą kasacyjną – z uwagi na treść art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. – to i tak ten środek zaskarżenia podlegałby odrzuceniu, bowiem nie spełniał wymogów, jakie stawiane są mu przez przepisy tej ustawy. Sąd I instancji zauważył ponadto, iż w przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił już ze środkiem zaskarżenia zakwalifikowanym jako skarga kasacyjna, bowiem dotyczył on postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Środek ten został odrzucony z uwagi na sporządzenie go osobiście przez skarżącego, a postanowienie wydane w tym przedmiocie stało się prawomocne z uwagi na jego niezaskarżenie. Prawomocnym stało się też postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.C., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. oraz skargi o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał między innymi, że nie występował w przedmiotowej sprawie ze skargą kasacyjną, a jedynie z zażaleniem złożonym w dniu 28 maja 2010 r. To Sąd zakwalifikował ten środek zaskarżenia jako skargę kasacyjną, wbrew woli strony. Skarżący podkreślił, że pismo to nie spełniało wymogów formalnych, jakie stawiane są skardze kasacyjnej. Żalący się podniósł ponadto, że jego wniosek o przywrócenie terminu oparty został o art. 273 § 3 w zw. z art. 277 P.p.s.a., a on o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 1 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem trzeba, iż zarzuty postawione w zażaleniu pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo rozpoznał pismo skarżącego z dnia 28 maja 2010 r. jako skargę kasacyjną. Pismem tym A.C. zwrócił się bowiem ze środkiem zaskarżenia od postanowienia z dnia 14 maja 2010 r., którym odrzucono skargę. Postanowienie to było orzeczeniem kończącym postępowanie przed sądem pierwszej instancji, a zatem właściwym środkiem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie była skarga kasacyjna, co wynika z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a. Fakt nazwania powyższego pisma zażaleniem pozostawał bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu. Rozpoznając wniesiony środek prawny Sąd uwzględnia jego treść, nie zaś użytą przez stronę nazwę, która może być powołana błędnie. Ponadto Sąd ma na uwadze rodzaj rozstrzygnięcia oraz przysługujące stronie w myśl przepisów prawa środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odniesieniu do wniosku o przywrócenie terminu, z którym skarżący wystąpił w dniu 13 września 2010 r., a którym domagał się przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. należy zauważyć, że skarżący ponownie, mimo kilkakrotnego pouczenia go przez Sąd o treści art. 173 § 1 P.p.s.a. usiłuje zaskarżyć postanowienie o odrzuceniu skargi wnosząc zażalenie. Jak już wyżej wskazano powyższy środek zaskarżenia jest niedopuszczalny w tym przypadku, a co za tym idzie niedopuszczalnym jest żądanie przywrócenia terminu do dokonania takiej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny za trafne uznał stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że niedopuszczalnym jest wniosek o przywrócenie terminu do dokonania niedopuszczalnej czynności w postępowaniu sądowym, a postanowienie odrzucające zarówno wniosek skarżącego jak i zażalenie za zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie zauważyć należy, iż poza przedmiotem objętym zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. pozostała skarga strony o wznowienie postępowania z powołaniem na przepis art. 273 § 3 w zw. z art. 277 P.p.s.a., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny winien rozpoznać odrębnie.