II SA/Ol 746/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu oddala skargę. UZASADNIENIE Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że decyzją Komendanta Powiatowego PSP (organ I instancji) Nr "[...]" z dnia "[...]" P. K. (skarżącemu) przyznano równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, według stawki 10,39 zł dziennie, tj. dla strażaka posiadającego rodzinę. Organ I instancji kolejną decyzją z "[...]" (poprzednia została uchylona przez organ odwoławczy) stwierdził utratę uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 11 listopada 2019 r. oraz wygaśnięcie decyzji własnej z "[...]" w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w roku 2019 funkcjonariusz złożył dwukrotnie oświadczenie mieszkaniowe. Z oświadczenia z 12 listopada 2019 r. wynika, że od dnia 01.09.2006 r. nie posiada on lokalu mieszkalnego położonego w miejscu pełnienia służby, bądź w miejscowości pobliskiej, natomiast od 11 listopada 2019 r. zamieszkuje w A przy ul. A w lokalu, do którego posiada tytuł prawny. Organ ustalił, że powierzchnia pokoi w lokalu mieszkalnym, do którego tytuł prawny posiada skarżący, wynosi 19.55 m kw. Okoliczność wejścia przez skarżącego w posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, który zaspokaja potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza, stanowiła bezpośrednią przyczynę utraty przedmiotowego uprawnienia. W ocenie organu fakt zamieszkania przez strażaka w mieszkaniu, które wcześniej przez wiele miesięcy remontował w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że co najmniej od 11 listopada 2019 r. lokal ten nadawał się do zamieszkania. Próby wykazania, że powierzchnia pokoi w lokalu mieszkalnym jest o ponad 20 m kw. mniejsza niż powierzchnia użytkowa lokalu wskazana w akcie notarialnym (43 m kw), przy braku współdziałania z organem oraz występujących rozbieżnościach w dokumentach i oświadczeniach przedkładanych przez stronę z ustaleniami poczynionymi przez organ i zgodnie z zeznaniami strony z dnia 2 czerwca 2020 r., są niewiarygodne. Organ dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłego, który wykonał operat techniczny pomiaru powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr "[..]" przy ul. A w A. Operat wykonany został na podstawie dokumentacji technicznej przedmiotowego lokalu, z uwagi na uniemożliwienie przez stronę jego udostępnienia w celu wykonania pomiarów przez biegłego. W operacie stwierdzono, że powierzchnia przedmiotowego lokalu mieszkalnego wynosi 41.49 m kw. Lokal mieszkalny składa się z pokoju z aneksem kuchennym o powierzchni 26.87 m2, w tym powierzchnia pokoju wynosi 19,55 m kw., a powierzchnia zaadaptowana pod kuchnię 7,32 m kw., pokoju o powierzchni 3,99 m kw., łazienki 5,48 m kw. oraz komunikacji 5,15 m kw. Zagadnieniem odrębnym jest istnienie schodów wewnątrz, które nie powinny być wliczane do powierzchni użytkowej. Zarówno w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jak i w szkicach załączonych do oświadczenia o samodzielności lokalu, schody na nieużytkowe poddasze, nie są wrysowane. Można zatem wnioskować, że zostały one wykonane po odbiorze budynku. W obliczeniach zawartych w operacie, powierzchni pod schodami nie odjęto od powierzchni użytkowej lokalu. Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 pkt 2 ustawy o PSP poprzez błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że córka skarżącego nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym; 2/ naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, czego skutkiem było błędne ustalenie, że lokal będący w dyspozycji strony spełnia przysługujące normy zaludnienia; - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art.138 § 2 k.p.a. poprzez uczynienie podstawą ustaleń organu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji wadliwego operatu sporządzonego przez biegłego, a co za tym idzie braku realizacji zaleceń organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu przedmiotowej sprawy; - art.10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań przed wydaniem decyzji. W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (organ odwoławczy) decyzją z "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że istotą tego postępowania jest ustalenie ilości przysługujących skarżącemu norm zaludnienia, biorąc pod uwagę zarówno liczbę uprawnionych członków rodziny strażaka, w rozumieniu art. 75 ustawy o PSP, w tym ustalenie powierzchni mieszkalnej przysługującej strażakowi, co wiąże się nieodłącznie z ilością przysługujących strażakowi norm zaludnienia. Organ I instancji na podstawie zeznań i oświadczeń strony oraz przedłożonego wyroku rozwodowego ustalił, że córka nie przebywa w mieszkaniu ojca na stałe, gdyż zamieszkuje z matką. Pomieszkiwanie córki skarżącego u ojca nie posiada natomiast cech stałości, a utrzymanie dziecka leży w obowiązku obojga rodziców małoletniej, zatem dziecko skarżącego nie jest członkiem rodziny. Słusznie zatem w ocenie organu odwoławczego uznano, że skarżącemu przysługują 2 normy zaludnienia, gdyż jest strażakiem samotnym, a zatem minimalna powierzchnia mieszkalna przysługująca strażakowi wynosi co najmniej 14 m kw. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że skarżący ingerował w pierwotny układ pomieszczeń w lokalu mieszkalnym, poprzez jego przebudowę, przez co lokal aktualnie odbiega od źródłowego projektu budowlanego mieszkania. Projekt techniczny nie przewidywał poddasza, w związku z tym nie zaprojektowano również schodów wewnętrznych prowadzących na poddasze. PINB poinformował, że odnosząc się do kwestii spełniania norm stawianym pomieszczeniom mieszkalnym w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w którym znajduje się przedmiotowy lokal nr "[...]", wszystkie zaprojektowane lokale mieszkalne, spełniają wymagania stawiane pomieszczeniom mieszkalnym. Przynajmniej jedno z pomieszczeń (pokój) ma powierzchnię przekraczającą 16 m kw. Jednocześnie PINB poinformował, że do dnia 4 marca 2020 r., nie wpłynęła informacja o dokonaniu przebudowy przedmiotowych lokali mieszkalnych i wydzieleniu z nich pomieszczeń o powierzchni innej niż przewidziana została w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Podniesiono, że sporządzony w sprawie operat wykonany został na podstawie dokumentacji technicznej, z uwagi na uniemożliwienie przez stronę udostępnienia lokalu w celu wykonania pomiarów. Podkreślono, że przedmiotem opinii biegłego był pomiar powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, w tym powierzchni mieszkalnej. Według organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił, że powierzchnia pokoi w lokalu mieszkalnym, do którego tytuł prawny posiada skarżący, wynosi 19.55 m kw. Do powierzchni mieszkalnej lokalu nie można zakwalifikować jedynie powierzchni jednego pokoju. Według pierwotnego układu Iokal składał się z dwóch pokoi, a powierzchnia mieszkalna wynosiła nie 19,55 m kw., tylko 26,95 m kw. (19,55 m kw. +7,4 m kw.). Dowodzi to ponad wszelką wątpliwość, że mieszkanie zaspokaja ilość przysługujących strażakowi norm zaludnienia, gdyż posiada powierzchnię mieszkalną powyżej 14m kw. Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 75 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - dalej PSP, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą , że córka skarżącego nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że hall zalicza się do powierzchni pokoju mieszkalnego, art. 78 ust. 1 ustawy o PSP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie lokal mieszkalny lub dom odnosi się do każdego lokalu mieszkalnego bez względu na stan techniczny i faktyczną możliwość zamieszkania w nim, a ponadto przez przyjęcie, że powierzchnię mieszkalną lokalu należy ustalić na dzień zakupu lokalu mieszkalnego, a nie na dzień zakończenia prac adaptacyjnych lokalu umożliwiających jego zamieszkanie, w konsekwencji naruszenie art. 78 ust. 1 ustawy o PSP poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż posiada on w miejscu pełnienia służby lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 75 ustawy o PSP, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że lokal, którym skarżący dysponuje, nie spełnia norm, o których mowa w art. 75 ustawy o PSP, w związku z czym istnieją wyraźne podstawy do przyznania równoważnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem było błędne ustalenie, że lokal będący w dyspozycji strony spełnia przysługujące jej normy zaludnienia; art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez uczynienie podstawą ustaleń organów rozpoznających sprawę w pierwszej i drugiej instancji, wadliwego operatu sporządzonego przez biegłego, skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na jego wynik, tj. art. 10 k.p.a. - polegającym na uniemożliwieniu skarżącemu wypowiedzenia się w pierwszej instancji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy, a nie uchylenie, błędnej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący skonkludował m.in., że w swym stanowisku organ błędnie założył, iż wielkość powierzchni mieszkalnej lokalu należy odnosić do stanu projektowego (czyli momentu przed sprzedażą lokalu skarżącemu), a nie do chwili ukończenia prac budowlanych i adaptacyjnych przez skarżącego, tj. 11 listopada 2019 r., czyniących lokal zdatnym do zamieszkania, pomimo dysponowania materiałem dowodowym, wskazującym nie na domniemany, a rzeczywisty stan faktyczny w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" stwierdzającą utratę uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 11 listopada 2019 r. i stwierdzającą wygaśnięcie decyzji własnej z dnia "[...]" w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1123), u.PSP, strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W myśl art. 76 ust. 2 u.PSP strażakowi mianowanemu na stałe przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym strażakowi normom zaludnienia. Przysługująca strażakowi norma zaludnienia lokalu mieszkalnego wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Art. 78 ust. 1 u.PSP stanowi, że strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje równoważnik pieniężny, zwany dalej "równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego", jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 75, nie posiadają w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie przysługującego im tytułu prawnego oraz nie zachodzi przypadek określony w art. 82 ust. 5 (tj., gdy nastąpiło otrzymanie kwatery tymczasowej przez strażaka delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości). Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przysługuje w okresie od dnia powstania uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia (art. 78 ust. 3 u.PSP). W związku z faktem, że służbę pożarniczą cechuje dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, polegająca na gotowości do wykonywania zadań w każdym czasie i o każdej porze, wymusza to konieczność zamieszkiwania tych funkcjonariuszy w pobliżu jednostki, w której pełnią służbę. W związku z tym prawo otrzymania przez strażaka równoważnika pieniężnego związane jest z nieposiadaniem przez niego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, aby strażak mógł zapewnić sobie we własnym zakresie zamieszkiwanie w pobliżu jednostki pełnienia służby (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., I OSK 1222/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że interpretacja art. 78 ust. 1 u.PSP nie może opierać się wyłącznie na literalnym brzmieniu tego przepisu (czyli przy samodzielnym zastosowaniu wykładni językowej), ale musi być uzupełniona wykładnią celowościową i systemową (zob. wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., I OSK 1714/11; z dnia 15 czerwca 2012 r., I OSK 2094/11, CBOSA). Z tych względów przewidziane w art. 78 ust. 1 u.PSP uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego należy oceniać z uwzględnieniem regulacji zawartej w rozdziale 8 zatytułowanym: "Mieszkania strażaków w służbie państwowej". Innymi słowy, przepis art. 78 ust. 1 ustawy należy rozumieć, jako element instytucji prawnej, jaką stanowią uregulowania odnoszące się do resortowych form zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy (strażaków). Podstawowe znaczenie mają unormowania zawarte w art. 74 ust. 1, art. 75 w związku z art. 76 ust. 1 i 2 u.PSP, które przyznają strażakowi mianowanemu na stałe prawo do (przydziału) lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to bezspornie prawo do lokalu o określonej powierzchni uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych. W przypadku natomiast nieotrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje pomoc finansowa realizowana w formie świadczeń pieniężnych, t.j.: 1) prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (art. 80 u.PSP); a także 2) prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu (art. 78 ust. 1). Prawo do zastępczej (subsydiarnej) formy realizacji potrzeb mieszkaniowych strażaka mianowanego na stałe z uwagi na nieposiadanie przez niego lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej - jakim jest prawo do równoważnika za brak lokalu - przysługuje tylko i wyłącznie, gdy w przypadku strażaka są spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa do przydziału lokalu mieszkalnego. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez strażaka lub członków jego rodziny, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 81 pkt 2 i 3 u.PSP). Należy przyjąć, że potrzeby te są zaspokojone tylko wówczas, gdy funkcjonariusz posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego (domu), który spełnia określone kryteria, czy to natury technicznej (tj. posiadany lokal mieszkalny/dom znajduje się w stanie nadającym się do zamieszkania), czy też z uwagi na przyjęte resortowe normy zaspakajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy (tj. posiadany lokal mieszkalny/dom odpowiada liczbie przysługujących norm zaludnienia przypadających na strażaka i członków jego rodziny) (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r., III SA/Gd 747/16, CBOSA). Skarżący w 2019 r. złożył dwukrotnie oświadczenie mieszkaniowe. Pierwsze w dniu 10 stycznia 2019 r. Z oświadczenia tego wynika, że od dnia 1 września 2006 r. skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego położonego w miejscu pełnienia służby bądź w miejscowości pobliskiej, oraz jego współmałżonek nie posiada takiego lokalu mieszkalnego. Od dnia 1 września 2006 r. zamieszkuje w A przy ul. A w lokalu, do którego tytuł prawny posiadają jego rodzice. Zaznaczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z członkami rodziny, o których mowa w art. 75 ustawy o PSP. Skarżący ponownie złożył oświadczenie mieszkaniowe w dniu 12 listopada 2019 r., uzupełniając część II dotyczącą równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Potwierdził w nim, że od dnia 1 września 2006 r. nie posiada lokalu mieszkalnego położonego w miejscu pełnienia służby, jednakże od dnia 11 listopada 2019 r. zamieszkuje w A przy ul. A w lokalu, do którego posiada tytuł prawny. Przede wszystkim należy ocenić to czy organy prawidłowo ustaliły i oceniły okoliczność, od której należało zacząć ustalenia w sprawie, a mianowicie ile osób wchodzi w skład gospodarstwa domowego skarżącego. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w tym zakresie było wyczerpujące i pozwoliło prawidłowo ustalić, że skarżący sam ( jednoosobowo ) prowadzi gospodarstwo domowe. Organy podniosły, że wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia "[...]"ustalono, że miejsce pobytu małoletniego dziecka skarżącego jest przy matce. Obowiązek alimentacyjny spoczywa w równym stopniu na obojgu rodzicach dziecka, zatem małoletnia nie pozostaje na wyłącznym utrzymaniu strażaka. Miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Organ I instancji na podstawie zeznań i oświadczeń skarżącego oraz przedłożonego wyroku rozwodowego jednoznacznie ustalił, że córka nie przebywa w mieszkaniu ojca na stałe, gdyż zamieszkuje z matką. Pomieszkiwanie córki skarżącego u ojca nie ma stałego charakteru, zatem dziecko skarżącego nie jest członkiem rodziny w rozumieniu przepisów dotyczących możliwości pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dlatego też nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący art. 75 pkt 2 ustawy PSP, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą ustaleniem, że córka skarżącego nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Prawidłowo zatem przyjęto, że skarżącemu przysługują 2 normy zaludnienia, jako samotnemu strażakowi, a więc minimalna powierzchnia mieszkalna przysługująca strażakowi wynosi co najmniej 14 m kw. Dalej kluczowe było prawidłowe ustalenie powierzchni mieszkaniowej zajmowanej przez skarżącego. Organy ustaliły, że powierzchnia pokoi w lokalu mieszkalnym, do którego tytuł prawny posiada skarżący, wynosi 19.55 m kw. Faktycznie z załączonego przez skarżącego rzutu graficznego mieszkania wynika, że powierzchnia pokoju (salonu) wynosi 12,73 m kw., przy czym skarżący wskazał, że pozostałe pomieszczenia mają charakter pomocniczy. Organy uznały, że skarżący do powierzchni mieszkalnej stanowiącej 1 pokój o pow. 19,55 m kw., po pomniejszeniu o aneks kuchenny, nie wliczył garderoby o powierzchni 3,99 m2, podczas gdy w pierwotnym projekcie mieszkania w miejscu obecnej łazienki był pokój o pow. 7,4 m kw., zaś w miejscu gdzie aktualnie znajdują się schody na poddasze, była łazienka. Tym samym według pierwotnego układu Iokal składał się z dwóch pokoi, a powierzchnia mieszkalna wynosiła nie 19,55 m kw., tylko 26,95 m kw. (19,55 m kw. +7,4 m kw.). Zwrócić należy również uwagę na ustalenia poczynione w sprawie przez biegłego. Operat z 27 marca 2020 r. został sporządzony przez niego na podstawie informacji zawartych w protokole oględzin Komendy Powiatowej PSP z dnia "[...]" a także pism PINB z dnia 6 marca 2020 r. oraz Starosty z dnia 13 marca 2020 r. W operacie potwierdzono, że powierzchnia spornego lokalu mieszkalnego wynosi 41,49 m kw. Lokal ten składa się z pokoju z aneksem kuchennym o powierzchni 26,87 m kw., w tym powierzchnia pokoju 19,55 m kw. i powierzchnia zaadaptowana pod kuchnię - 7, 32 m kw., pokój o powierzchni 3,99 m kw., łazienki (5,48 m kw.) oraz komunikacji (5,15 m kw.). Niewątpliwie ustalając powierzchnię mieszkaniową nie można opierać się na pierwotnym projekcie budowlanym, na co w pewnym stopniu wskazywały organy. Słusznie podniósł skarżący, że poszczególne lokale na etapie ich finalizacji mogły być zmieniane. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy przekonuje w ocenie Sądu, że powierzchnia mieszkaniowa zajmowana przez skarżącego mieści się w przysługujących mu normach zaludnienia. Wprawdzie skarżący dokonał istotnych zmian przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń, np. poprzez wyodrębnienie garderoby, której powierzchnia nie została zaliczona przez organy do powierzchni mieszkalnej, choć organy w ocenie sądu mogły to uczynić ponieważ nazwanie danego pomieszczenia garderobą, a nie pokojem przez właściciela lokalu nie może automatycznie skutkować tym, że pokój przestaje być pokojem i staje się garderobą. Podobnie nieuzasadnione i niezrozumiałe poszerzanie tzw. hallu również budzi zastrzeżenia w kontekście obliczenia powierzchni mieszkaniowej. Takie działania są nie tylko nieracjonalne i niefunkcjonalne, ale przede wszystkim wskazują na pozorne postępowanie skarżącego, który niejako w sposób nienaturalny starał się pomniejszyć powierzchnię mieszkaniową. Znaczenie zaś pokoju, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy o PSP, nie może być w świetle tego przepisu zawężane do pomieszczeń, które wyłącznie przez właściciela są traktowane jako pokoje. Należy zwrócić uwagę, że ustawa PSP nie zawiera definicji "pokoju". Posługuje się natomiast co do zasady pojęciem lokalu mieszkalnego. Z art. 74 ust. 1 wynika, że strażakowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego po spełnieniu określonych w nim warunków. Przepisy ustawy odnoszą się więc do lokalu mieszkalnego, podobnie jak art. 76 ust. 2 ustawy PSP, dotyczą pokoju w lokalu mieszkalnym. Pojęcie pokoju, o którym mowa w art. 76 ust. 2 ustawy PSP nie może być zawężane jedynie do pomieszczeń, które zostały uznane za pokoje przez właściciela. Zwrócić też należy, uwagę na okoliczność, że ustawa o PSP została uchwalona 24 sierpnia 1991 r., a więc w zupełnie innych realiach życia społecznego i ekonomicznego kraju, które miały swoje odzwierciedlenie także w sposobie budowania i organizowania rozkładu pomieszczeń. Dokonując zatem oceny, co należy rozumieć pod pojęciem "pokoju", jako pomieszczenia w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy o PSP, należy mieć na względzie cel, któremu ta regulacja miała służyć. Chodziło o zapewnienie pełnej dyspozycyjności funkcjonariuszy PSP w ramach pełnionych obowiązków służbowych i zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza na określonym poziomie. Powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie prawa budowlanego, nie spełnia w tym przypadku swej roli i nie może zostać uznane za adekwatne. Do zadań prawa budowlanego należy bowiem realizacja innych celów, a nie jak w przypadku ustawy PSP zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych funkcjonariuszowi PSP - po spełnieniu stosownych przesłanek zakreślonych ustawą (vide: wyrok NSA z 8 maja 2019 r., I OSK 1698/17 (dostępny w CBOSA). Tym samym bezzasadne są zarzuty odnoszące się do naruszenia § 3 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadmienić należy również, że wprawdzie nie uwzględniono tego, że w mieszkaniu skarżącego z pokoju do góry biegną schody, jednakże co najistotniejsze, nawet po odliczeniu powierzchni tych schodów, powierzchnia mieszkaniowa spornego lokalu nadal spełnia wymogi przewidziane dla skarżącego, nawet bez doliczenia do tej powierzchni pokoju nazwanego przez skarżącego garderobą. Nadto wykonanie schodów na poddasze było wyłącznie wolą skarżącego, ponieważ z pisma PINB z 6 marca 2020 r. wynika, że w zatwierdzonym projekcie technicznym nie zaprojektowano poddasza. W budynku zaprojektowano piwnicę, parter oraz I piętro. Raz jeszcze podkreślić należy, że nie należy akceptować takiego postępowania, które w sposób sztuczny zmniejsza powierzchnię pokoi w mieszkaniu, po to aby nie przekraczały one określonej normy. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu art. 78 ust. 1 ustawy o PSP. Zdaniem Sądu, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej był uprawniony do wydania decyzji stwierdzającej brak uprawnienia do równoważnika pieniężnego. Skoro z przepisów u.PSP wynika, że równoważnik przysługuje tylko w razie nieposiadania lokalu mieszkalnego, to należy przyjąć, że strażak traci uprawnienia do przedmiotowego świadczenia, kiedy na skutek zmiany (ujawnienia) okoliczności faktycznych okaże się, że posiada on tytuł prawny do odpowiedniego lokalu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., I OSK 1714/11, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OSK 3112/15, CBOSA). Takie zaś okoliczności w przypadku skarżącego niewątpliwie zaistniały od 11 listopada 2019 r. kiedy to skarżący wprowadził się do przedmiotowego lokalu. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Skarżący brał również czynny udział w toku postępowania administracyjnego, dlatego też nawet brak możliwości finalnego wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, nie stanowi o istotnym naruszeniu art. 10 § 1 kpa. Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.