V SA 3324/01

TEZY Przewidziane w art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskie kategorie ochrony prawnej jak małżeństwo, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo podlegają ochronie i opiece na warunkach i w granicach obowiązującego w Polsce porządku prawnego. Wyznaczają je m.in. przepisy art. 22 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /Dz.U. nr 114 poz. 739 ze zm./ i chybiony jest również zarzut skargi naruszenia art. 18 Konstytucji. SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi 1. Recep C. 2. Aleksandry Marty C. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 25 października 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. Oddala skargę Recep C. 2. Odrzuca skargę Aleksandry Marty C. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21.05.2001 r. (...) Wojewoda M. odmówił uwzględnienia wniosku złożonego w dniu 14.11.2000 r. za pośrednictwem Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Hamburgu przez obywatela Turcji, Recep C., o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia 25.10.2001 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 21.05.2001 r. Podstawę faktyczną sprawy będącej przedmiotem powyższego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny. Wnioskodawca, urodzony w dniu 13.10.1971 r. w Turcji, przebywał od 1993 r. w Niemczech. Podczas pobytu w Niemczech poznał obywatelkę Polski, Aleksandrę S., z którą - po powrocie do Turcji w 1997 r. - zawarł w dniu 15.12.1997 r. związek małżeński. Po ślubie przyjechał z żoną do Polski i w 1998 r. zamieszkał w Sz. W dniu 13.07.1998 r. wnioskodawca został zatrzymany przez Policję w Sz. i na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Sz. tymczasowo aresztowany, gdyż poszukiwany był listem gończym wystawionym przez Sąd Rejonowy w Hanowerze za naruszenie ustawy narkotykowej. W 1999 r. wnioskodawca, po przekazaniu go policji niemieckiej, skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Hanowerze za "wspólne niedozwolone uprawianie handlu heroiną w niemałej ilości" na karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania do dnia 30.08.2002 r. Żona wnioskodawcy zameldowana jest na pobyt stały w miejscowości Z. w województwie M., w mieszkaniu pozostałym po rodzicach, i według zaświadczenia Urzędu Gminy R. z 17.07.2000 r. prowadzi działalność gospodarczą - handel okrężny artykułami przemysłowymi i galanterią odzieżową. W dniu 21.07.2000 r. zawarła na okres 1 roku umowę najmu lokalu mieszkalnego w T., powiat T. Według zaświadczenia Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z 1.02.2001 r., uzyskany przez nią przychód z działalności gospodarczej w 2000 r., podlegający opodatkowaniu, wyniósł kwotę 18.950 zł. Do akt sprawy administracyjnej złożona została karta informacyjna Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w T. z 20.03.2001 r., obejmująca wyniki badań żony wnioskodawcy stwierdzające u niej ciążę. Z uwagi na karalność wnioskodawcy za handel heroiną (...) Komendant Wojewódzki Policji w postanowieniu z 15.03.2001 r. negatywnie zaopiniował wniosek o udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i z tych samych względów orzekający w sprawie organ odwoławczy uznał pobyt wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za niepożądany z uwagi na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach /t.j. Dz.U. 2001 nr 127 poz. 1400/. W skardze z dnia 7.12.2001 r. małżonkowie Recep i Aleksandra C. wnieśli o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia 25.10.2001 r., zarzucając naruszenie postanowień: - art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - art. 2 i art. 23 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 19 grudnia 1966 r. /Dz.U. 1977 nr 38 poz. 167/, - art. 2 ust. 2, art. 3, art. 7 ust. 1 i art. 9 Konwencji o prawach dziecka z 20 listopada 1989 r. /Dz.U. 1991 nr 120 poz. 526/, - art. 13 i art. 17 cyt. ustawy o cudzoziemcach, - oraz art. 7 Kpa. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja "rozstrzyga (...) sprawę wyłącznie od strony przesłanek negatywnych" w postaci karalności wnioskodawcy, natomiast pomija inne istotne okoliczności jak posiadanie przez wnioskodawcę "zabezpieczonych źródeł dochodów" i miejsca zamieszkania w Polsce, fakt zawarcia przez niego związku małżeńskiego z Polką i nie uwzględnia niekorzystnych skutków decyzji dla życia rodzinnego skarżących i ich wspólnego dziecka, które według twierdzeń skargi urodziło się 17.09.2001 r. Skarżący podnieśli, że odmowa udzielenia wnioskodawcy przedmiotowego zezwolenia wyklucza możliwość stworzenia przez nich razem normalnego domu i pełnej rodziny, i pozbawia dziecko opieki jednego z rodziców. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 17 cyt. ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym w czasie złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, tego rodzaju zezwolenia można udzielić, jeżeli cudzoziemiec wykaże, że zachodzą okoliczności uzasadniające jego zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Okolicznościami takimi są w szczególności: 1/ uzyskanie zezwolenia na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej, 2/ prowadzenie działalności gospodarczej, 3/ podjęcie nauki, 4/ zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim albo cudzoziemcem posiadającym zezwolenie na osiedlenie się. Poza powyższymi dyspozycjami i normą nakazującą obligatoryjną odmowę udzielenia zezwolenia /art. 22 ust. 1/ przepisy ustawy o cudzoziemcach nie precyzują bliżej, bardziej szczegółowo, warunków istotnych w ocenie wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przepis art. 17 stanowi przy tym, że w określonych w nim warunkach może być udzielone zezwolenie, nie przewiduje natomiast powinności organu administracji udzielenia zezwolenia. W szczególności brak jest normy prawnej, która w sposób pozytywny precyzowałaby wyczerpująco w tym zakresie stosowne przesłanki i przewidywała - jako ich skutek - uprawnienie /roszczenie/ strony o charakterze materialnoprawnym do żądania przyznania zezwolenia i - odpowiadający temu uprawnieniu - obowiązek organu administracji udzielenia zezwolenia na czasowe zamieszkanie. Oznacza to, że - z zastrzeżeniem regulacji powołanych wyżej przepisów ustawy o cudzoziemcach - sprawy o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie przekazane zostały organom administracji do jurysdykcji opartej na tzw. uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne nie może być oczywiście dowolne, w szczególności nie może ignorować przepisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Do tej kategorii przepisów należy art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W myśl tego przepisu, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli zachodzi którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 13 ust. 1. W takim przypadku ustawa nie pozostawia rozstrzygnięcia uznaniu administracyjnemu, lecz nakłada na organ administracji obowiązek odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia i wówczas ustąpić muszą dobra przewidziane stosownymi postanowieniami powołanych w skardze konwencji. W niniejszej sprawie organy orzekające uznały, że zachodzi okoliczność przewidziana w art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, mianowicie że pobyt skarżącego Recep C. w Polsce jest niepożądany z uwagi na konieczność ochrony ładu i porządku publicznego. Jest poza sporem, że po przyjeździe do Polski skarżący Recep C. w 1998 r. poszukiwany był listem gończym wystawionym przez Sąd Rejonowy w Hanowerze za naruszenie ustawy narkotykowej i na tej podstawie został aresztowany w Polsce, przekazany władzom niemieckim i w Niemczech skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Hanowerze "(...) za niedozwolone uprawianie handlu heroiną w niemałej ilości" na karę 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania do dnia 30.08.2002 r. Biorąc pod uwagę charakter popełnionego przez skarżącego przestępstwa, szczególnie wysoką jego szkodliwość i zagrożenie dla otoczenia, tudzież negatywne zaopiniowanie wniosku skarżącego przez organy Policji, należy stwierdzić, że organy orzekające miały podstawę do oceny, że pobyt skarżącego w Polsce jest niepożądany z uwagi na konieczność ładu i porządku publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Skoro w takim przypadku obligatoryjna jest odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przeto chybiony jest zarzut naruszenia postanowień powołanych w skardze konwencji. Przewidziane w art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskie kategorie ochrony prawnej jak małżeństwo, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo podlegają ochronie i opiece na warunkach i w granicach obowiązującego w Polsce porządku prawnego. Wyznaczają je m.in. przepisy art. 22 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach i chybiony jest również zarzut skargi naruszenia art. 18 Konstytucji. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało oddalić skargę Recep C. jako merytorycznie bezzasadną. Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie dotyczy Aleksandry C., jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.