II SA/Lu 885/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. (dalej także: organ pierwszej instancji) z dnia [...] października 2016 r., znak: [...] EM, zgłaszającą sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych przy posadowieniu obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy około 19 m2, na działkach nr ewid.[...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w Z.. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] września 2016 r. A. G. (dalej także: skarżący) zgłosił organowi pierwszej instancji zamiar budowy opisanego wyżej obiektu. Rozpatrując to zgłoszenie organ stwierdził, że jest ono niekompletne i postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. zobowiązał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia o określone dokumenty. W zakreślonym przez organ pierwszej instancji terminie inwestor nie usunął tego braku, wobec czego organ ten, działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej także: "Prawo budowlane"), wniósł sprzeciw do zgłoszenia. Organ pierwszej instancji wskazał również, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego miasta Z. toczy się obecnie postępowanie administracyjne dotyczące obiektu budowlanego tożsamego ze zgłoszonym przez skarżącego. W postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie tymczasowego obiektu budowlanego na działkach nr ewid.[...] i [...] i nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz zaświadczenia Prezydenta Miasta Z. o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z.. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w tej decyzji co do konieczności wniesienia sprzeciwu względem wniesionego przez skarżącego zgłoszenia. Wojewoda wskazał, że wobec rozpoczęcia przez skarżącego wykonywania robót budowlanych przy posadowieniu obiektu wymienionego w zgłoszeniu, organy obowiązane były zgłosić sprzeciw. W skardze do Sądu skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucił Wojewodzie naruszenie: - art. 15 k.p.a., poprzez zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia; - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 136 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nieodniesienie się należyte do zarzutów odwołania, nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz niedokładne uzasadnienie podstawy prawnej decyzji; - art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez stronę zgłoszenia było bezzasadne. Skarżący podkreślił, że wykonany przez niego budynek, wbrew twierdzeniom organów nie jest "formą prymitywną", lecz został wykonany zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Budynek ten, zdaniem strony, "nie jest samowolą budowlaną, lecz błędem Prezydenta Miasta Z. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.". Wskutek błędów tych organów, zauważonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 829/15, "doszło do takiego stanu, do którego teraz trudno się przyznać". Skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji, PINB miasta Z. nie wstrzymał prowadzenia robót budowlanych [...] sierpnia 2016 r., lecz [...] maja 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że Sąd – zgodnie z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – rozstrzyga w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Należy zauważyć, że skarga rozpoznawana w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie sprzeciwu od dokonanego przez skarżącego organowi pierwszej instancji w dniu [...] września 2016 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przy posadowieniu obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy około 19 m2, na działkach nr ewid.[...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w Z.. Wbrew więc intencjom strony skarżącej, Sąd nie jest uprawniony do objęcia kontrolą w niniejszej sprawie także rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego dotyczących tożsamego – względem zgłoszonego przez skarżącego – obiektu budowlanego znajdującego się już na opisanej wyżej nieruchomości. Oczywiste jest bowiem, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej wydane zostały w innej sprawie. Nie budzi zarazem wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 829/15, wydanym w odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej, po rozpoznaniu skargi złożonej przez skarżącego, uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji, nakazujące skarżącemu rozbiórkę opisanego wyżej obiektu budowlanego, a także uchylił postanowienie PINB miasta Z. z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], którym wstrzymano roboty budowlane prowadzone przy budowie tego obiektu. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody prawa nie narusza, a podniesione w skardze zarzuty nie miały wpływu na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że zasadniczą podstawą orzeczenia przez Wojewodę o wniesienia sprzeciwu od dokonanego przez skarżącego w dniu [...] września 2016 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przy posadowieniu opisanego wyżej obiektu budowlanego, było stwierdzenie, że przed dokonaniem zgłoszenia rozpoczął wykonywanie robót budowlanych przy posadowieniu obiektu budowlanego wymienionego w zgłoszeniu. Okoliczność ta, co istotne, nie jest w rozpoznawanej sprawie kwestionowana. Wzniesienie tego budynku znajduje także potwierdzenie w dowodach z dokumentów, w tym w dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, a okoliczność tę organy uznały za ustaloną bezspornie. Co więcej, sam skarżący przyznał, że wykonał już ten obiekt, lecz zarazem stwierdził, że zrealizowane przez niego roboty budowlane nie stanowią samowoli budowlanej, lecz zostały przez niego zainicjowane wskutek "błędu Prezydenta Miasta Z. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.". W tym miejscu należy zauważyć, że okoliczności, w jakich doszło do wykonania powyższych robót budowlanych, nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy niniejszej. Jak trafnie bowiem podniesiono w zaskarżonej decyzji, w myśl przepisu art. 28 ust. 1 w zw. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Stwierdzenie bowiem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że przed upływem terminu określonego w powołanym przepisie, zgłoszone roboty budowlane, zostały już zrealizowane obliguje ten organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który pozwala na wniesienie sprzeciwu gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy bądź gdy – tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie- narusza to inne przepisy, w szczególności art. 28 ust. 1 w zw. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zasadnie zatem Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania przez stronę robót budowlanych przy posadowieniu opisanego (istniejącego już) obiektu budowlanego. Nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącego, że zaskarżona decyzja rażąco narusza zasadę dwuinstancyjności, gdyż organ odwoławczy orzekł o zasadności wniesienia sprzeciwu na innej podstawie, aniżeli uczynił to organ odwoławczy. Niewątpliwie organ odwoławczy, uznając, że zachodzi inna – niż wskazana przez organ odwoławczy – podstawa do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dokonanego przez skarżącego, powinien był, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić tę decyzję i orzec merytorycznie, wnosząc sprzeciw. Oczywiste jest jednak, mając na względzie całokształt okoliczności rozstrzyganej sprawy, że uchybienie to nie może zostać zakwalifikowane jako mogące mieć istotne znaczenie na wynik tej sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skutki prawne wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o sprzeciwie oraz decyzji uchylającej decyzję o sprzeciwie oraz wnoszącej ten sprzeciw są bowiem – w takim przypadku – w istocie tożsame. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy ustalił należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu swej decyzji, którego treść spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ administracji innych przepisów postępowania, w tym zasady uwzględniania słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.