II SAB/Op 65/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie przekazania wniosku o wznowienie postępowania według właściwości oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. S. (zwaną dalej także "skarżącą") jest bezczynność Wojewody Opolskiego (zwanego dalej też "organem") w przedmiocie przekazania wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej oraz wewnętrznych instalacji wod.-kan. i c.o. przy ul. [...] w [...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i Z. P. pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji. Pismem z dnia 14 grudnia 2018 r., A. S., powołując się na art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., [obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dopisek Sądu]), zwanej dalej K.p.a., wniosła do Wojewody Opolskiego skargę na działanie organu architektoniczno-budowlanego w Opolu, domagając się jednocześnie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Opola, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ prowadząc postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie powiadomił sąsiadów o toczącym się postępowaniu, czym naruszono art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Dodała, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej a przebudowany budynek gospodarczy jest posadowiony w odległości 4 m od granicy jej działki i 5,8 m od budynku mieszkalnego. Budynek gospodarczy został przebudowany a dodatkowo zmieniono sposób jego użytkowania z naruszeniem prawa. Zmianie uległa wysokość i kubatura, a dach według oceny strażaka nie posiada klasy odporności ogniowej. Wobec niejednoznacznej treści wniosku, pismem z dnia 21 stycznia 2019 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., Wojewoda Opolski wezwał skarżącą do określenia jakich rozstrzygnięć (decyzji) dotyczy jej żądanie, w szczególności czy wnosi o: stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola, czy wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Opola, czy też uchylenie lub zmianę tej decyzji. W piśmie tym organ wskazał również na przepisy art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 145 § 1 K.p.a. dotyczące weryfikacji decyzji ostatecznych. Ustosunkowując się do wezwania organu, w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. skarżąca oświadczyła, że jako strona nie brała udziału w toczącym się postępowaniu a przedmiotowy obiekt został wybudowany z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych. Wskazała też, że wnosi skargę na działanie organu architektoniczno-budowlanego oraz wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola. Zawiadomieniem z dnia 28 lutego 2019 r. Wojewoda Opolski, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 w związku z art. 157§ 2 K.p.a. poinformował strony o wszczęciu na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...]. Następnie, decyzją z dnia 29 marca 2019 r., nr [...], Wojewoda Opolski odmówił stwierdzenia nieważności opisanej decyzji organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika w dniu 12 kwietnia 2019 r. (k. nr 57 akt. adm.). Na skutek rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 29 marca 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB), decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r., utrzymał w mocy decyzję odwoławczą, z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1830/19, oddalił skargę A. S. wywiedzioną od decyzji GINB. Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła do Wojewody Opolskiego ponaglenie na nierozpatrzenie w ustawowym terminie jej wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...]. Kolejnym pismem z dnia 7 września 2020 r. skarżąca wniosła do GINB ponaglenie na nieprzekazanie przez Wojewodę Opolskiego w terminie wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek, GINB w piśmie z dnia 28 września 2020 r. poinformował skarżącą, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Ponaglenie przysługuje wtedy, gdy uchybiono terminom załatwienia sprawy, nie zaś na czynności materialno-techniczne czy też informacyjne, na które nie służą żadne środki zaskarżenia. Wobec powyższego organ ten uznał, iż brak jest podstaw do załatwienia jej podania w drodze wydania postanowienia, o którym mowa w art. 37 § 6 K.p.a. Następnie, pismem z dnia 12 października 2020 r., A. S., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego M. Z., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie przekazania jej wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej oraz wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnej i c.o. przy ul. [...] w [...]. Powołując się na art. 50 § 1, art. 54 § 1 w związku z 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Wojewody Opolskiego do przekazania jej wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. (doprecyzowanego pismem z dnia 4 lutego 2019 r.) organowi właściwemu do jego rozpatrzenia w terminie 30 dni od dnia wydania przez Sąd rozstrzygnięcia; 2) orzeczenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., w wysokości czterokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2019, ogłoszonego przez Prezesa GUS oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił I. i Z. P. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej oraz wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnej i c.o. przy ul. [...] w [...]. Następnie w piśmie z dnia 14 grudnia 2018 r. wniosła do Wojewody Opolskiego skargę na działanie organu administracji architektoniczno-budowlanej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienie postępowania. Z kolei w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. wskutek wezwania do doprecyzowania żądania, wskazała, że wnosi o wznowienie wyżej opisanej procedury administracyjnej, przywołując przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazując, że "bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (...)". Dodała, że nadano bieg jedynie wnioskowi złożonemu w trybie skargowo-wnioskowym oraz przeprowadzono postępowanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie rozpoznano jednak wniosku o wznowienie postępowania. Dlatego w dniu 18 sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewody Opolskiego ponaglenie na nierozpatrzenie wniosku w ustawowym terminie. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta Opola wyjaśnił, że Wojewoda Opolski nie przekazał wniosku o wznowienie do organu właściwego instancyjnie, dlatego 7 września 2020 r. wniosła ponaglenie na nieprzekazanie przez Wojewodę Opolskiego wniosku o wznowienie postępowania do organu właściwego. Dalej wskazała, że postanowieniem z dnia 8 września 2020 r. Wojewoda Opolski stwierdził, że Prezydent Miasta Opola nie dopuścił się bezczynności, gdyż do tegoż organu nigdy nie wpłynął wniosek skarżącej w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, pomimo, iż w pismach z dnia 14 grudnia 2018 r. oraz z dnia 4 lutego 2019 r. nie wyartykułowała wprost żądania wznowienia postępowania, jednakże przywołała przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem jej intencją było żądanie weryfikacji decyzji w trybie wznowienia postępowania. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że na czynność materialno-techniczną nie przysługuje ponaglenie. Akcentowała, że gdyby przyjąć takie rozumowanie, to organ administracji publicznej mógłby jednoinstancyjnie eliminować niewygodne ze swojej perspektywy wnioski, czyniąc regulacje wynikające z treści art. 65 K.p.a. pozornymi. Wskazała, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzono, iż przekazanie pisma na podstawie art. 65 K.p.a. do załatwienia innemu organowi nie następuje postanowieniem, jednakże w przypadku nieprawidłowego zastosowania przez organ, do którego wpłynął wniosek, tego przepisu powoduje to, że organ ten nadal pozostaje bezczynny. Zatem Wojewoda Opolski, na podstawie art. 65 K.p.a. miał obowiązek przekazania wniosku Prezydentowi Miasta Opola, a skoro tego nie uczynił to dopuścił się bezczynności. Na marginesie wskazała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który był organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego ponaglenia dopuścił się uchybień formalnych, gdyż procedurę wszczętą wniesieniem ponaglenia zakończono pismem, które nie spełnia wymogów postanowienia. Ponadto, dokument ten został podpisany przez osobę do tego nieuprawnioną (Koordynatora Zespołu), bez powołania się na jakiekolwiek upoważnienie, umożliwiające jej działanie w imieniu organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podał, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane przez A. S. pismem z dnia 14 grudnia 2018 r., w którym na podstawie art. 227 K.p.a. złożyła skargę na Prezydenta Miasta Opola oraz zawnioskowała o uchylenie decyzji tego organu, która w ocenie skarżącej została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że wobec niejednoznacznej treści wniosku, pismem z dnia 21 stycznia 2019 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał skarżącą do jednoznacznego określenia jakich rozstrzygnięć (decyzji) dotyczy jej żądanie, w szczególności czy wnosi o: stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola, czy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Opola, czy też uchylenia lub zmiany ww. decyzji (znak sprawy: [...]). W dniu 7 lutego 2019 r. wpłynęła do Wojewody Opolskiego odpowiedź skarżącej, w której oświadczyła, że pismo z dnia 18 grudnia 2018 r. stanowi skargę na działanie organu administracji architektoniczno-budowlanej w Opolu oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...]. W konsekwencji powyższego oświadczenia Wojewoda Opolski rozpatrzył dwutorowo pismo A. S. i tak w zakresie skargi na działanie organu udzielono skarżącej odpowiedzi pismem z 22 maja 2019 r., w której skargę uznano za zasadną. Natomiast w zakresie dotyczącym wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 29 marca 2019 r. (znak sprawy [...]), odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Opola, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Opolskiego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji działają w zakresie przypisanych im ustawowo kompetencji. Rozpoznano skargę i przeprowadzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, o które wnioskowała skarżąca. W ocenie Wojewody, zarzut nieprzekazania Prezydentowi Miasta Opola wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania jest niezasadny, albowiem z treści pisma A. S. z dnia 4 lutego 2019 r. jednoznacznie wynika, że jej wolą, co do zakresu i sposobu rozpatrzenia sprawy przez Wojewodę Opolskiego, nie było przekazanie wniosku o wznowienie postępowanie, lecz rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność organu, sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który w § 1 określa, że sąd: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie przekazania wniosku o wznowienie postępowania według właściwości. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, odnotować przyjdzie, że w myśl art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że wniesienie takiej skargi należy poprzedzić ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet - czy zostało ono rozpoznane. Wystarczające jest wykazanie złożenia przez stronę skarżącą stosownego ponaglenia. W niniejszej sprawie skarżąca, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, dopełniła powyższego wymogu, wnosząc do organu pismo z dnia 7 września 2020 r., które należy uznać za ponaglenie. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez uprawniony podmiot, jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi, podkreślić należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego, w związku z tym wskazać trzeba, że przepisy P.p.s.a. nie określają na czym polega stan "bezczynności". Wykładając treść tego pojęcia zgodzić należy się z powszechnie prezentowanym poglądem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność jest więc doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści czy skutkach tych działań. Takie rozumienie pojęcia "bezczynności" pozostaje w zgodzie z jego legalną definicją wynikającą z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., wprowadzoną nowelizacją przepisów K.p.a. i mającą na celu zapewnienie większej klarowności oraz efektywności realizacji przez strony przysługujących jej uprawnień w zakresie zwalczania bezczynności organów. Według tego przepisu, przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. O bezczynności można mówić także wówczas, gdy organ oceniając, że nie jest właściwy w sprawie nie przekazał niezwłocznie wniosku do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA 3 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 348/13 - dostępny na stronie internetowej CBOSA, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga również, że dokonując oceny, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy Sąd w pierwszej kolejności winien zbadać, czy organ faktycznie naruszył art. 35 lub 36 K.p.a. W świetle bowiem powyższych przepisów, aby można było mówić o bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu sprawy przez organ, muszą po pierwsze bezskutecznie upłynąć terminy wynikające z powyższych przepisów, tj. art. 35 § 3, czy też art. 36 §1 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 K.p.a., dopiero po ich upływie stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, które z kolei - jak wskazano powyżej - otwiera drogę do wniesienia skargi do sądu. Uwzględniając powyższe uwagi natury ogólnej, Sąd uznał, że złożona skarga na bezczynność Wojewody Opolskiego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ ten dokonał właściwej weryfikacji wniosku skarżącej, w konsekwencji powyższego nie pozostaje w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca zarzuciła Wojewodzie Opolskiemu bezczynność polegającą na nieprzekazaniu jej wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], Prezydentowi Miasta Opole, jako organowi właściwemu. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wnioskiem z 14 grudnia 2018 r. wniosła skargę na działanie organu architektoniczno-budowlanego oraz domagała się stwierdzenia nieważności oraz wszczęcia postępowania wznowieniowego, albowiem jako strona nie uczestniczyła w postępowania przed tym organem. Zdaniem skarżącej, pomimo, iż w pismach z dnia 14 grudnia 2018 r. oraz z dnia 4 lutego 2019 r. nie wyartykułowała wprost żądania wznowienia postępowania, to jednak powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jej intencją było również żądanie weryfikacji decyzji w trybie wznowienia postępowania. Dlatego Wojewoda Opolski zobligowany był do przekazania jej wniosku Prezydentowi Miasta Opola, a skoro tego nie uczynił, to dopuścił się bezczynności. Zauważyć należy, iż mając wątpliwości co do treści złożonego przez skarżącą wniosku, pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. Wojewoda Opolski, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał skarżącą do jednoznacznego określenia czy wnosi o: stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola, czy wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Opola, czy też uchylenie lub zmianę tej decyzji. Ponadto, co istotne, w piśmie tym organ wskazał również na wszystkie dostępne tryby nadzwyczajne (art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 145 § 1 K.p.a.). W odpowiedzi na wezwanie organu skarżąca, w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. poinformowała, że cyt. "(...) składam skargę na działanie organu architektoniczno-budowlanego w Opolu oraz zwracam się z prośbą o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola". Wobec tak jednoznacznej treści żądania prawidłowo Wojewoda Opolski uznał, iż wolą skarżącej co do zakresu i sposobu rozpatrzenia sprawy nie było wznowienie postępowania, lecz stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji oraz rozpoznanie skargi na działanie organu administracji architektoniczno-budowlanej. W konsekwencji powyższego, Wojewoda rozpoznał odrębnie pismo skarżącej w zakresie skargi na działanie organu udzielając skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 22 maja 2019 r., uznając skargę za zasadną. Natomiast w zakresie wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności, po wszczęciu w dniu 28 lutego 2019 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 kwietnia 2014 r., nr [...], w dniu 29 marca 2019 r. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu pierwszej instancji. Z powyższych wzgledów zarzut nieprzekazania Prezydentowi Miasta Opola wniosku skarżącej z dnia 14 grudnia 2018 r., wobec jednoznacznej treści tego wniosku - doprecyzowanego w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r., uznać należało za niezasadny. Nie można też zarzucić organowi, że działał z naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a., albowiem w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r. omówił także tryby weryfikacji ostatecznych decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.