II SA/Bd 953/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta M. T. Kierownika Działu Świadczeń [...] z dnia [...].06.2020 r., nr [...]. UZASADNIENIE Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta T. odmówił przyznania A. G. (dalej określana jako Skarżąca) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym pasierbem J. W. G. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że wnioskodawczyni nie należy do kręgu uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, wymienionych w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 dalej powoływanej jako uśr). Organ orzekający ustalił, że wnioskodawczyni nie jest matką J W. G, nie przysposobiła go, lecz została wyznaczona jego opiekunem prawnym. W związku z tym organ przyjął, że wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do alimentacji w stosunku do niego w świetle art. 128 ustawy z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej powoływany jako kro), a to wyklucza przyznanie przedmiotowego świadczenia. Na skutek odwołania złożonego przez Skarżącą decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jej ustalenia i wnioski. Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że w świetle legalnej definicji "opiekuna faktycznego" (zawartej w art. 3 pkt 14 uśr) wnioskodawczyni nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem nie przysposobiła pasierba i nie może wystąpić z takim żądaniem wobec osoby pełnoletniej. Na skutek skargi złożonej przez Skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 6.11.2019 r. w sprawie II SA/Bd 625/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie jest kwestionowane, że pasierb Skarżącej legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, ustalonym przed 16 rokiem życia. Organy bezspornie ustaliły również, że Skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia i aktualnie sprawuje faktyczną opiekę na niepełnosprawnym pasierbem (zamieszkuje z podopiecznym, zapewnia mu pełną i stałą opiekę). Rozważając możliwość zaliczenia Skarżącej do kręgu osób wymienionych w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, organy obu instancji słusznie odniosły się do przepisów kro, jednakże w tym zakresie ograniczyły się wyłącznie do powołania się na brzmienie przepisu art. 128 kro. W ocenie Sądu niezasadnie organy pominęły i w związku z tym nie uwzględniły treści znajdującego się w tym samym dziale III zatytułowanym "obowiązek alimentacyjny" – przepisu art. 144 § 1 kro. Przepis ten daje podstawę do żądania świadczeń alimentacyjnych od powinowatych, a więc osób niezwiązanych węzłem pokrewieństwa. Jest to uregulowanie poszerzające krąg osób uprawnionych i zobowiązanych, ponieważ art. 128 kro obciąża obowiązkiem dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zdaniem Sądu należało też przyjąć, że, odsyłając w art. 17 ust. 1 uśr do regulacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w zakresie obowiązku alimentacyjnego, ustawodawca nie dokonał rozróżnienia pomiędzy obowiązkiem alimentacyjnym z art. 128 kro oraz z art. 144 tej ustawy. Skoro bowiem do wzajemnych obowiązków pomiędzy pasierbem i ojczymem lub macochą na mocy odesłania z art. 144 § 3 kro stosuje się odpowiednio właściwe przepisy o obowiązku alimentacyjnym między krewnymi, to zakres tego odesłania obejmuje zarówno treść świadczeń alimentacyjnych oraz kolejność tego zobowiązania. W konsekwencji przyjęcia takiej wykładni omawianych przepisów stwierdzić należy, że obowiązek alimentacyjny macochy (ojczyma) winien być traktowany na równi z obowiązkiem rodziców dziecka. Za ustawowym i samodzielnym charakterem obowiązku określonego w art. 144 § 1 kro opowiada się wyraźnie doktryna (vide: Henryk Dolecki – "Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz" - wyd. Lex 2013, Jakub. M Łukasiewicz Instytucje prawa rodzinnego – "Źródła stosunku alimentacyjnego" - WK 2014). W tym zakresie wypowiedział się również NSA w wyroku z 9.03.2012 r., I OSK 1982/11, w którym uznał za nieprawidłowe stanowisko organu, zgodnie z którym skoro art. 144 § 1 kro stwarza jedynie możliwość żądania alimentów przez dziecko, to niespełniony jest wymóg z art. 17 ust. 1a uśr, który stanowi o przyznaniu świadczenia osobom, na których ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny. NSA przywołał stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 15.11.2006 r., P 23/05 (publ. OTK-A 10/2006/151) stwierdził, że art. 27 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późń.zm.) w zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia nabycie prawa do zasiłku stałego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki na innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. We wskazanym wyroku Trybunał podniósł, że regulacja zawarta w poddanej kontroli normie prawnej musi być uznana za godzącą w konstytucyjną zasadę równości. Wybranie z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji jedynie rodziców (naturalnych, przysposabiających, zastępczych) i przyznanie im wyłącznie prawa do zasiłku stałego, narusza konstytucyjną zasadę równości, a także zasadę sprawiedliwości społecznej. NSA stwierdził, że argumentacja zawarta w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, mimo uchylenia ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, okazuje się przydatna dla interpretacji ustawy o świadczeniach rodzinnych, a uwagi Trybunału zawarte w uzasadnieniu wyroku można także odnieść do zobowiązanych do alimentacji ojczyma lub macochy dziecka dorosłego, które nie może być przysposobione z uwagi na pełnoletniość. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z konstytucyjnej zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa należących do określonej kategorii. Decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...] , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych T. Centrum Świadczeń Rodzinie odmówił przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą – J. W. G. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, J. W. G. został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym do 31.05.2022 r. Legitymuje się także orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 3.10.2019 r., które wskazuje, że jest osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Ponadto ustalono, że na mocy zaświadczenia Sądu Rejonowego w T. z 9.02.2016 r., [...] , małżonkowie A. i A. G. zostali ustanowieni opiekunami prawnymi całkowicie ubezwłasnowolnionego J. W. G. Organ I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie w przypadku Skarżącej, która jest osobą inną niż spokrewniona w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, nie zostały spełnione niezbędne kryteria warunkujące ustalenie prawa do wnioskowanego świadczenia, bowiem osoba spokrewniona w pierwszym stopniu ojciec J. G. - żyje i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i może sprawować opiekę nad synem. Wobec powyższego stwierdzono, że nie została spełniona przesłanka warunkująca ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na skutek odwołania złożonego przez Skarżącą decyzją z [...] sierpnia 2020 r., [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 1 ust. 3, art. 3, art. 17, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 111), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017.1466) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest rozstrzygnięcie, czy w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych osobie, innej niż spokrewnionej w pierwszym stopniu z osoba wymagająca opieki, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów art. 17 ust. 1 i ust. 1a uśr. Zgodnie z art. 17 ust. 1 cyt. ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Co jednak szczególnie istotne, w myśl art. 17 ust. 1a, osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mając na uwadze treść ww. przepisów uznać należy, że został w nich zawarty ściśle określony katalog osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Z uwagi na to, że Skarżąca jest osobą inną niż spokrewnioną z osobą wymagającą opieki w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, a ojciec osoby wymagającej opieki żyje, nie został pozbawiony praw rodzicielskich, nie jest małoletni, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to jemu w pierwszej kolejności przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Z woli ustawodawcy prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Stosownie do art. 128 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ustala przy tym kolejność zobowiązanych. W związku z tym, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 kro). Z unormowaniami tymi koresponduje właśnie art. 17 ust. 1 i ust. 1a uśr. Tym samym przepisy te w konfrontacji z przepisami ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy jednoznacznie wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji - według kolejności tego zobowiązania (por. wyrok NSA z 21.02.2019 r., I OSK 3804/18). W judykaturze nie budzi też wątpliwości, że zobowiązany do alimentacji w dalszej kolejności może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności nie jest w stanie, z uwagi na swój stan zdrowia, takiej pomocy świadczyć. Z art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 uśr wyraźnie wynika, że osoba spokrewniona w dalszej kolejności może się ubiegać o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli nie ma osób spokrewnionych w bliższym stopniu lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wykładnia językowa przepisu art. 17 ust. 1a pkt 2 i pkt 3 uśr, której dokonał WSA w Olsztynie w wyroku z 13.08.2019 r., II SA/Ol 496/19, którego pogląd w całej rozciągłości podziela Kolegium, pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena, czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Podobne stanowisko zajął również WSA w Bydgoszczy w wyroku z 23.09.2019 r., II SA/Bd 679/19. Zatem Kolegium, opierając się na prezentowanej wyżej aktualnej linii orzeczniczej, stwierdziło, że w niniejszej sprawie, jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji prawnych, nie zostały spełnione przesłanki uprawniające Skarżącą do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego na pasierba i świadczenie to nie zostało jej przyznane. Wskazać przy tym należy, że organ I instancji związany jest przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych. Argumenty podniesione przez stronę nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia. Organ nie jest uprawniony w tym zakresie do wydawania decyzji w oparciu o uznanie administracyjne. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. G., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 18, art. 32 ust. 1, art. 69 oraz art. 71 ust. 1 Konstytucji oraz zasad sprawiedliwości społecznej. W jej ocenie organ odwoławczy w swojej decyzji nie odniósł się w ogóle do podniesionych przeze nią w odwołaniu zarzutów. Pasierb ma obecnie 23 lata, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i znajduje się pod jej opieką, co zostało jednoznacznie stwierdzone podczas postępowania. Potwierdzono również, że aby móc się nim opiekować, zrezygnowała z zatrudnienia. Nie może się zgodzić z interpretacją, według której sprawując faktyczną opiekę nad niepełnosprawnym, nie może zostać uznaną za opiekuna faktycznego dziecka. Pasierb jest osobą upośledzoną intelektualnie, jego tzw. "wiek rozwojowy" w tym względzie można ocenić na około 2 lata, co oznacza, że jego zdolności intelektualne i poznawcze porównywalne są z dzieckiem dwuletnim (a pod pewnymi względami są nawet niższe). Traktowanie kogoś takiego jako "dorosłego", ponieważ skończył 18 lat, jest absurdem prawnym, a odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jego opiekunowi faktycznemu, w sytuacji gdy takie świadczenie przysługuje innym osobom w tej samej sytuacji, narusza zasadniczo wszystkie wymienione przepisy Konstytucji. Następną sprawą jest taka interpretacja przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z których wynika, że choć jako macocha ma obowiązek alimentacyjny wobec pasierba, to jednak o ile rodzice dziecka żyją, nie zostali pozbawieni praw rodzicielskich, nie są małoletni ani nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - świadczenie się jej nie należy. Skarżąca zaznaczyła, że matka pasierba nie żyje. Argumentacja SKO prowadzi do tego, aby mąż Skarżącej przestał pracować i zarabiać, wtedy on mógłby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne na syna, a rodzina pogrążyłaby się w biedzie i stała się klientem opieki społecznej. Obecnie nie może adoptować pasierba, ponieważ prawo nie przewiduje możliwości przysposabiania osoby dorosłej. Choć więc jest jego opiekunem prawnym i pełni nad nim całodobową opiekę, świadczenie jej się nie należy. Nie ma to w odczuciu Skarżacej wiele wspólnego z praworządnością i zasadami sprawiedliwości społecznej. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa"), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bd 625/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zawarł wyraźne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych wskazanie, że "obowiązek alimentacyjny macochy (ojczyma) winien być traktowany na równi z obowiązkiem rodziców dziecka." W toku postępowania nie zaszła żadna okoliczność, która powodowałaby zdezaktualizowanie się ww. poglądu. Zgodnie z art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Skoro zatem Sąd wskazał, że, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Skarżąca winna być traktowana jak matka (rodzic) osoby wymagającej opieki, to spełnia ona warunek wymieniony w cyt. art. 17 ust. 1 pkt 1 uśr, zatem organ, biorąc pod uwagę treść art. 153 ppsa, nie mógł dokonać odmiennej interpretacji, co jednakowoż uczynił, czym naruszył wskazany przepis. W konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 1 uśr. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że matka pasierba Skarżącej nie żyje, zatem to Skarżącej można przypisać w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie uprawnienia jej przysługujące. Sąd uznał, że w sprawie należało się również kierować treścią art. 69 Konstytucji, zgodnie z którym osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej, oraz art. 71 ust. 1 zd. 1 Konstytucji, w myśl którego Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Należy mieć na uwadze, że z uwagi na pełnoletniość pasierba Skarżąca nie ma możliwości przysposobienia go, w związku z tym może być jedynie jego opiekunem prawnym z uwagi na jego ubezwłasnowolnienie. Zgodzić należy się ze Skarżącą, że odmienne potraktowanie tej wyjątkowej sytuacji sprowadzałoby się do konieczności zrezygnowania z zatrudnienia ojca jej pasierba, co z kolei spowodowałoby pogorszenie sytuacji materialnej rodziny. Skoro Skarżąca będąca żoną ojca osoby wymagającej opieki, może zapewnić jej odpowiednią opiekę, co też faktycznie czyni i zrezygnowała w tym celu z zatrudnienia, nie żyje matka pasierba, a ewentualna opieka, którą mógłby sprawować ojciec osoby jej wymagającej wiązałaby się z koniecznością rezygnacji przez niego z zatrudnienia, co niewątpliwie doprowadziłoby do pogorszenia sytuacji materialnej rodziny – to wszystko przemawia, przy uwzględnieniu ww. przepisów Konstytucji, za takim rozumieniem art. 17 ust. 1 pkt 1 uśr, że Skarżąca winna być traktowana w taki sam sposób jak matka osoby wymagającej opieki. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania, z których wprost wynika, że Skarżąca spełnia wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 1 uśr przesłanki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa, orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.