I SA/Gd 482/08

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. UZASADNIENIE W. U. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję dyrektora izby skarbowej wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 30 lipca 2008 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2008 r. dokumentów (wyciąg z rachunku bankowego wnioskodawcy sporządzony za okres od 3 czerwca do 3 września 2008 r., odpisy zeznań podatkowych małżonków za rok 2007, zaświadczenie od pracodawcy skarżącego o wysokości wynagrodzenia wypłaconego w okresie od czerwca do sierpnia 2008 r., odpis decyzji ZUS z dnia 18 marca 2008 r. o przyznaniu emerytury, dodatkowe oświadczenie każdego z małżonków z dnia 3 września 2008 r. o nieposiadaniu kont i lokat dewizowych oraz pojazdów mechanicznych, odpis umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 16 stycznia 2006 r., faktury za energię elektryczną i gaz, dowody wpłat tytułem opłat za mieszkanie), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, pomiędzy małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, źródłem ich utrzymania jest osiągany przez wnioskodawcę dochód ze stosunku pracy w kwocie 844,05 zł netto miesięcznie (z uwzględnieniem zajęcia komorniczego w wysokości 760 zł) oraz emerytura żony w wysokości 1 171,90 zł netto miesięcznie, małżonkowie zamieszkują w lokalu, którego głównym najemca jest teściowa skarżącego, nie posiadają majątku, udokumentowane miesięczne koszty utrzymania małżonków kształtują się na poziomie 780,33 zł. Ich wysokość ustalono na podstawie faktur za gaz przedłożonych za okres 8 miesięcy, tj. od 27 października 2007 r. do 8 lipca 2008 r., za energię elektryczną płatną do 18 września 2008 r. oraz dowodów wpłat na fundusz remontowy za okres od lipca do września 2008 r. i opłaty eksploatacyjne za sierpień 2008 r., a także przelewów składek na ubezpieczenie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego powstałych kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi, którego wysokość związana jest z wartością przedmiotu zaskarżenia i określana jest na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu (wysokość należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją) określona przez organ podatkowy wynosi 501 483,44 zł. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości w związku z dochodzeniem swoich racji przed sądem, a których wysokość nie jest znana. Taką ocenę uzasadnia okoliczność posiadania przez obojga małżonków stałych i regularnych dochodów uzyskiwanych na podstawie zawartej przez skarżącego umowy o pracę na czas nieokreślony oraz z tytułu emerytury w łącznej wysokości 2 015,95 zł netto miesięcznie. Nadto, analiza przedłożonych wyciągów z rachunku skarżącego, na których gromadzone są środki pieniężne wskazuje, że skarżący z kwoty wypłacanego wynagrodzenia jest w stanie poczynić oszczędności. W okresie od czerwca do sierpnia br. skarżący w zasadzie nie korzystał z przekazywanego każdego miesiąca przez pracodawcę świadczenia. Z jego konta wykonywane były każdego miesiąca stałe przelewy za ubezpieczenie w wysokości 212,63 zł oraz potrącane prowizje bankowe. Dopiero w dniu 3 września 2008 r. wnioskodawca wypłacił kwotę 1 000 zł. Saldo końcowe rachunku wynosiło 2 923,67 zł. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.