III OSK 809/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Szpitalnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 966/18 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Zarządu Szpitalnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia 25 lipca 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Szpitalnego [...]sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz B. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 18 października 2018 r. II SA/Sz 966/18, po rozpoznaniu skargi B. W. na decyzję Zarządu Szpitalnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje w punkcie 2 w mocy decyzję Zarządu Szpitalnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. z [...] września 2015 r. w zakresie punktu 3 wniosku skarżącego B. W. z [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarządu Szpitalnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Zarząd SCM). Zaskarżając wyrok w całości, podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że SCM nie zastosowała się do zaleceń zawartych w wydanych w sprawie orzeczeniach WSA z dnia 24 lutego 2016 r. i NSA z dnia 28 marca 2018 r., podczas gdy stan faktyczny sprawy uległ zmianie w stopniu skutkującym tym, że zawarte we wskazanych wyżej orzeczeniach wskazania oraz ocena prawna stały się nieadekwatne do zmienionego stanu faktycznego sprawy, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie - wskutek czego WSA w Szczecinie w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia przyjął błędny stan faktyczny - że SCM wykonuje zdania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, jak również wynagrodzenia osób zatrudnionych przez SCM finansowane są ze środków publicznych, podczas gdy SCM nie realizuje zadań publicznych, ponieważ wykonuje na rzecz NFZ usługę polegającą na udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz pacjentów uprawnionych do świadczeń gwarantowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie umowy cywilnoprawnej o świadczenia usług zawartej z NFZ, która nie tworzy pomiędzy SCM a NFZ stosunku publicznoprawnego, a w konsekwencji środki uzyskiwane w ramach umowy z NFZ, do której zastosowanie znajdują przepisy kodeksu cywilnego, nie są środkami publicznymi, ponieważ są cywilnoprawnym wynagrodzeniem za wykonaną usługę, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja nie zawierała naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. W. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie zaś do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek B. W. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci: - dokumentacji przebiegu i efektów wszelkich kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, czyli informacji publicznych, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi ustawy o dostępie do informacji publicznej - dotyczących kontroli przeprowadzonych w Szpitalnym [...]w 2013 i w 2014 r. (pkt 1 wniosku) oraz - skanów kontraktów z lekarzami zatrudnionymi w Szpitalnym [...] był rozpatrywany przez Zarząd SCM po raz drugi, z uwagi na uchylenie w tym zakresie poprzedniego rozstrzygnięcia organu z [...] października 2015 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 lutego 2016 r. II SA/Sz 1521/15 oraz oddalenie skargi kasacyjnej Zarządu SCM od tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 marca 2018 r. I OSK 1526/16. Dokonując kontroli instancyjnej opisanego na wstępie wyroku Sądu Wojewódzkiego, należy więc mieć na względzie, iż w oparciu o art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyżej wymienionych orzeczeniach Sądu I i II instancji wiązały w przedmiotowej sprawie organ, który ponownie rozpoznawał sprawę, a także sąd administracyjny, który na skutek skargi B. W. analizował prawidłowość tego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna jest argumentacja Zarządu SCM, iż na skutek zmiany stanu faktycznego sprawy ocena prawna zawarta w zapadłych uprzednio wyrokach nie obligowała tego podmiotu do ich zastosowania. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bowiem, aby taka zmiana stanu faktycznego w istocie nastąpiła. Stwierdzenie strony, iż Spółkę i Narodowy Fundusz Zdrowia wiąże umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie której SCM otrzymuje wynagrodzenie za wykonaną usługę, której faktycznym beneficjentem jest pacjent, a w konsekwencji SCM i NFZ łączy relacja cywilnoprawna, zmierza do polemiki ze stanowiskiem NSA, aprobującym stanowisko Sąd Wojewódzkiego, iż Spółka wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, jest więc podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Kwestionowanie zaś oceny prawnej wyrażonej w ww. prawomocnych wyrokach w oparciu o art. 153 P.p.s.a., w sytuacji gdy zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy ukształtowany przez złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie uległ zmianie, należało uznać za niedopuszczalne. Dlatego też zarzut naruszenia wskazanego przepisu nie mógł zostać uwzględniony. Z podobnych względów nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 K.p.a. Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 lutego 2016 r. II SA/Sz 1521/15 Zarząd SCM zwracał już uwagę, iż podmioty lecznicze nie dysponują środkami publicznymi, a jedynie dostają zapłatę za wykonanie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z NFZ. Pogląd ten nie zyskał aprobaty NSA, który wyrokiem z 27 marca 2018 r. I OSK 1526/16 skargę kasacyjną oddalił. Powyższa kwestia, jako prawomocnie rozstrzygnięta, nie może podlegać zatem ponownej ocenie w niniejszym postępowaniu. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Nie podważono bowiem skutecznie oceny Sądu I instancji, iż Spółka nie dokonała ustaleń i analiz odnośnie wskazanych przez Sąd w wyroku z 24 lutego 2016 r. kwestii i nie przedstawiła rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd ocena wadliwego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3 K.p.a. jest nadal aktualna. Ogólnikowe i zdawkowe stwierdzenie w skardze kasacyjnej, że SCM stoi na stanowisku, iż uzasadniła w decyzji wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w żaden sposób nie wskazuje, że wyrażona przez Sąd ocena jest nieprawidłowa. Brak stosownej argumentacji na poparcie forsowanych przez Spółkę twierdzeń, nie może prowadzić zaś NSA do samodzielnych poszukiwań w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.