I SA/Rz 249/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K. S. (dalej: Skarżący, Ubezpieczony lub Podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 24 maja 2019 r. K. S. złożył do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wniosek o stwierdzenia nadpłaty, który został uzupełniony w dniu 25 lipca 2019 r. Wnioskodawca wskazał, że kwota nadpłaconego podatku wynosi 4.836 zł i wynika z niesłusznego wykazania w zeznaniu rocznym przychodu z innych źródeł w kwocie 16.807,09 zł, które [...] Szpital [...] (dalej: Płatnik, Szpital) w informacji PIT-11 wykazał jako mające powstać w związku z zapłatą przez Płatnika po kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 6.937,42 zł i zdrowotne w kwocie 9.869,67 zł, należnych od umowy zlecenia za 2013 r. Podatnik wraz z wnioskiem złożył korektę zeznania PIT-37 za 2018 r., w której nie wykazał przychodu z innych źródeł oraz wykazał kwotę do zwrotu - 57 zł. Wnioskodawca powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że wykazana w zeznaniu kwota 16.807,09 zł nie stanowi jego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.). To Płatnik jest zobowiązany obliczyć, pobrać z dochodów ubezpieczonych i opłacać należne składki za każdy miesiąc. Ten obowiązek nie ciążył na Podatniku - jako uprawnionym do ubezpieczenia i nie istniało żadne jego zobowiązane w stosunku do Płatnika. Wartość zaległych składek na ubezpieczenia, odprowadzonych przez Płatnika z opóźnieniem nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i przychód ten nie powinien być wykazany w zeznaniu podatkowym za 2018 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Naczelnik Pierwszego US odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 4.836 zł. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. S. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. DIAS - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że K. S. w ramach umowy zlecenia zawartej ze Spółką cywilną R., w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. świadczył usługi na rzecz Szpitala. Za świadczone usługi pobierał wynagrodzenie, z tytułu którego Szpital pobierał zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, bez składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. W związku z przeprowadzoną kontrolą przez ZUS, obejmującą okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., zaległe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od umowy zlecenia z Podatnikiem w łącznej kwocie 16.807,09 zł (ubezpieczenie społeczne 6.937,42 zł i zdrowotne 9.869,67 zł) zostały przez Szpital wpłacone. W związku z tym, że Podatnik nie dokonał zwrotu tych składek, zapłacone składki należne od umowy zlecenia, w łącznej kwocie 16.807,09 zł Szpital wykazał w informacji PIT-11 wystawionej za 2018 r. - jako inne źródła, a K. S. uwzględnił w zeznaniu rocznym PIT-37 za 2018 r. DIAS podkreślił, że kwestią sporną w sprawie jest uznanie za przychód Ubezpieczonego podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zapłaconych przez Płatnika za Ubezpieczonego składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za 2013 r. w łącznej kwocie 16807,09 zł. Ponieważ obowiązek zapłaty składek nie został wykonany w 2013 r., co oznacza że Ubezpieczony swoich składek nie zapłacił. Bez znaczenia jest w tym przypadku przyczyna nieobliczenia, niepobrania i niewpłacenia w terminie należnych składek. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jeżeli Płatnik podejmuje decyzję o zapłacie z własnego majątku zaległości - składek w części obciążającej Ubezpieczonego i mimo dochodzenia - nie otrzyma ich zwrotu od Ubezpieczonego – to Podatnik uzyskuje wymierne, definitywne i bezzwrotne świadczenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Taka sytuacja zaistniała w sprawie, gdyż Szpital z własnych środków zapłacił składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne należne od wynagrodzenia Podatnika - w części płatnej przez Podatnika. K. S. nie zwrócił należności z tego tytułu, w związku z czym po jego stronie nastąpiło przysporzenie majątkowe w wysokości niezwróconych Płatnikowi środków pieniężnych odpowiadających wysokości tych składek. DIAS uznał, że uiszczenie przez Szpital zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w celu wywiązania się z obowiązków Płatnika składek - w części, w której powinny być sfinansowane przez Podatnika i które nie zostały przez niego zwrócone (Płatnikowi) w roku, w którym zostały zapłacone - stanowi to dla Podatnika nieodpłatne świadczenie generujące przychód podatkowy w wysokości 16 807,09 zł. Podatnik uzyskał wymierną korzyść majątkową, gdyż inny podmiot, tj. Szpital, poniósł kosztem swojego majątku wydatek, który winien być sfinansowany z majątku (z dochodów) Podatnika. Przychód nie jest objęty żadnym ze zwolnień podatkowych, nie zastosowano również do niego zaniechania poboru podatku. Tym samym zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. podlega opodatkowaniu. DIAS nie zgodził się z poglądem o wystąpieniu podwójnego opodatkowania tych samych kwot, gdyż wartość zaległych składek, jaką Płatnik zapłacił za Podatnika z własnych środków nie podlegała opodatkowaniu w żadnym momencie, w tym w okresie, za który była należna. Podlega opodatkowaniu tylko raz - w roku dokonania zapłaty przez Szpital. W konsekwencji Podatnik uzyskany przychód zobowiązany jest wykazać w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym doszło do otrzymania ww. świadczenia i opodatkować na zasadach ogólnych według skali podatkowej (art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.) wraz z innymi uzyskanymi dochodami. Organ odwoławczy w ślad za organem I instancji przyjął, że zapłacone przez Szpital za K. S. składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne stanowią podlegający opodatkowaniu przychód z innych źródeł. Z uwagi na to, że podatek dochodowy za 2018 r. - jest podatkiem należnym za ten rok, a na poczet tego podatku uiszczono 12.752 zł, nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. W związku z powyższym uzasadniona była odmowa stwierdzenia nadpłaty - w odniesieniu do przychodu uzyskanego z tytułu zapłaty ze środków Płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w części obciążających Podatnika. K. S., reprezentowany przez adwokata, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję DIAS z dnia [...] stycznia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne (w kwocie 6937,42 zł) i zdrowotne (w kwocie 9869,67 zł) (część ubezpieczonego) zapłaconych od umów zlecenia z 2013 r. przez Szpital do ZUS stanowiła dla Ubezpieczonego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z czym, Szpital miał obowiązek wykazania w informacji PIT-11 jako przychód z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (część Ubezpieczonego), podczas gdy przy prawidłowej wykładni tego przepisu należało stwierdzić, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych od umów zlecenia z 2013 r. przez Szpital do ZUS nie stanowiła dla Ubezpieczonego przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, że Szpital nie miał obowiązku wykazania w informacji PIT-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w części pracowniczej, albowiem Szpital nie dokonał żadnego przysporzenia majątkowego, zwiększającego majątek Skarżącego (on sam nie otrzymał też od Płatnika nieodpłatnych świadczeń), a przyjęcie za prawidłowe stanowiska organu prowadziłoby do zakłócenia podstawowych zasad opodatkowania, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a mianowicie zakazu podwójnego opodatkowywania; b) art. 72 § 1 w zw. z art. 73 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: O.p.). w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 20 u.p.d.o.f. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne (w kwocie 6937,42 zł) i zdrowotne (w kwocie 9869,67 zł) (część Ubezpieczonego) zapłaconych od umów zlecenia z 2013 r. przez Szpital do ZUS stanowiła dla Ubezpieczonego przychód stanowiący "inne źródło przychodów", podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w związku z tym, że Szpital miał obowiązek wykazania w informacji PIT-11 jako przychód z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (część Ubezpieczonego) i w związku z tym od kwoty tej należny był podatek dochodowy, który nie stanowi nadpłaty tego podatku w rozumieniu art. 72 O.p., podczas gdy przy prawidłowej wykładni ww. przepisów należało przyjąć, że zapłacone przez Szpital zaległe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w części pracowniczej nie stanowiły przychodu z innych źródeł, a w związku z tym Szpital nie miał obowiązku wykazania w informacji PIT-11 jako przychodu z innych źródeł kwoty zapłaconej zaległej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, co skutkowało tym, że przychód Skarżącego za 2018 r. winien być pomniejszony o kwotę 16807,09 zł, co z kolei powodowało, że pobrany i zapłacony przez Skarżącego podatek dochodowy za 2018 r., co do kwoty 4836 zł, stanowił nadpłatę podatku. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez Skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.). Wyjątek przewidziany w ostatnio powołanym przepisie – z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawie – nie ma zastosowania. W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii wystąpienia przychodu u Skarżącego w przypadku zapłaty przez Płatnika zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący wyraził stanowisko, że wartość zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych przez Szpital do ZUS od umów zlecenia z 2013 r. nie stanowiła dla Ubezpieczonego przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organów podatkowych u Skarżącego w momencie zapłaty przez Płatnika zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części, w której powinny być sfinansowane z dochodów Podatnika, a także składek na ubezpieczenie zdrowotne, powstał przychód z innych źródeł – określony w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W konsekwencji organy uznały, że ten przychód stanowi nieodpłatne świadczenie (art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.). Uzasadnione jest stanowisko Skarżącego. W przedmiotowej sprawie Szpital w 2018 r. rozliczał składki na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne. W wyniku przeprowadzonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontroli – Szpital dokonał wpłaty zaległych składek, co było wywiązaniem się z jego obowiązków jako płatnika. Płatnik ze zwłoką wykonał własne, wynikające z ustawy zobowiązanie publicznoprawne. Podkreślenia wymaga, że wspomniany obowiązek publicznoprawny w żadnym momencie nie ciążył na uprawnionym z ubezpieczenia tj. Skarżącym. Relacja prawna pomiędzy płatnikiem, a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych ma charakter ekskluzywny, przy podstawowym znaczeniu tego określenia, że oznacza ono niedostępność dla innych podmiotów. Pracownik (Ubezpieczony), przy sporze pracodawcy (płatnika) z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, nie ma statusu strony, może wnioskować do ZUS o przeprowadzenie kontroli, ale późniejsze postępowanie toczy się z udziałem Zakładu i płatnika (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 447/18). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się (wyrok NSA z dnia 27 października 2015 r. - II FSK 1891/12), że wykonanie zaległego zobowiązania przez płatnika, w zakresie obliczenia, potrącenia z dochodu ubezpieczonego oraz odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne nie może być utożsamiane z wykonaniem obowiązku za kogoś innego. Jest to obowiązek płatnika, ustawowy, publicznoprawny. Obowiązki płatnika w sposób jednoznaczny określone zostały w art. 17 ust. 1 i ust. 2 oraz w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1373 ze zm.), a także w art. 85 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm.). Z regulacji tych wynika, że relacja prawna zachodzi wyłącznie pomiędzy płatnikami składek a ZUS. Polega ona na tym, że wszelkie obowiązki dotyczące obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek, a także potrącania z dochodów ubezpieczonych tych ich części, które są przez nich finansowane, spoczywają jedynie na płatnikach składek. W tym zakresie ubezpieczeni nie są bowiem adresatami norm, które nakładałyby na nich jakiekolwiek obowiązki. To sprawia, że zasady określające sposób finansowania składek determinują obowiązek ich opłacania, który w przypadku, między innymi, składek za ubezpieczonych obciąża tylko płatników składek. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 250/20 wyraził stanowisko, że istniejący pomiędzy płatnikiem składek a ubezpieczonym stosunek prawny powoduje, że ubezpieczony podlega z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym, jednakże stan ten nie wywołuje po jego stronie jakichkolwiek obowiązków względem ZUS, zwłaszcza zaś w zakresie obliczania, rozliczania oraz opłacania należnych składek na te ubezpieczenia. Wszystkie obowiązki w tym zakresie obciążają bowiem płatnika składek i to niezależnie od źródła finansowania tych składek. Dotyczy to również sytuacji, w której dochodzi do wypłaty ubezpieczonemu wynagrodzenia niepomniejszonego o składki podlegające sfinansowaniu z jego dochodu. Z powyższego wynika, że Płatnik, regulując zaległe składki na ubezpieczenie społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, zrealizował - ciążący na nim obowiązek. Wykonanie przez Płatnika zaległego zobowiązania publicznoprawnego w powyższym zakresie, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego, tj. za Skarżącego. Szpital, działając w zwłoce, uiszczając zaległe składki w ramach swoich publicznoprawnych obowiązków jako Płatnik, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego z tego tytułu Skarżącemu. Konsekwencją niepobrania przez Płatnika we właściwym czasie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, było wypłacenie tych świadczeń w wyższej wysokości. W związku z powyższym także pobranie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w wyższej wysokości. Przyjęcie za prawidłowe stanowiska organu podatkowego prowadziłoby do zakłócenia podstawowych zasad opodatkowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, a mianowicie zakazu podwójnego opodatkowywania. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są inne źródła. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: (...) inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Po myśli art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami (co do zasady) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zwrócić należy uwagę, że przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać. Wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, aby stanowiła przychód dodatkowy musi być otrzymana przez podatnika, a nie tylko postawiona do jego dyspozycji, jak w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych. Reasumując, Sąd stwierdza, że Szpital, uiszczając w ramach swoich publicznoprawnych obowiązków, jako Płatnik, zaległe składki na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez Skarżącego oraz zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego zwiększającego majątek Podatnika. Nie można więc przyjąć za organem, że wystąpił przychód z innego źródła, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. W związku z powyższym uznać należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że po stronie Skarżącego nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ podatkowy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd w uzasadnieniu wykładnię prawa, której istota sprowadza się do uznania, że u Skarżącego doszło do nadpłaty podatku, powstałej na skutek wykazania w zeznaniu rocznym przychodu z innych źródeł w kwocie 16.807,09 zł, które płatnik w informacji PIT-11 wykazał jako mające powstać w związku z zapłatą przez niego zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, należnych od umowy zlecenia za 2013 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd nie zasądził zwrotu kosztów na rzecz Skarżącego, albowiem reprezentujący go adwokat nie wniósł żądania zwrotu kosztów. Zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Reguła wyrażona w powołanym wyżej przepisie doznaje wyłączenia w przypadku przewidzianym w art. 210 § 2 P.p.s.a., tj. w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, albowiem wówczas o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a Skarżący był reprezentowany przez adwokata. Pełnomocnik Skarżącego nie zgłosił wniosku o zwrot należnych kosztów postępowania. Dodać należy, że pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. DIAS zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego, który został zawiadomiony o złożeniu ww. wniosku. Reprezentujący Skarżącego adwokat, w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym przedmiotowa sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym, a pełnomocnik miał wiedzę, że sprawa zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.