II FSK 662/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, WSA del. Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej " H. P. P." spółki z o.o. z siedzibą w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Go 13/08 w sprawie ze skargi " H. P. P." spółki z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 31 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Go 13/08, odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 31 października 2007 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, iż przedmiotem regulacji zawartej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 ze zm. – dalej: ustawa restrukturyzacyjna) nie są należności publicznoprawne, lecz ulgi. Stąd też od skargi w tym zakresie powinien być uiszczony wpis stały, a nie stosunkowy. Z kolei zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeśli podlega opłacie stałej. W skardze kasacyjnej z dnia 15 lutego 2008 r. pełnomocnik " H. P. P." spółka z o.o. w C. (dalej: skarżąca) zaskarżył w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 230 i art. 221 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego od skargi oraz art. 215 i art. 231 p.p.s.a., przez pominięcie w rozstrzygnięciu wartości przedmiotu sporu wskazanej przez skarżącą, a także naruszenie § 1 pkt 3, w związku z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 – dalej: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.), przez błędne przyjęcie, że skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego od skargi, a nie wpisu stosunkowego. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; - zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż przedmiotem sprawy jest restrukturyzacja należności pieniężnej w postaci zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., w łącznej wysokości 98.609,00 zł., co powoduje, że Sąd powinien był wezwać pełnomocnika skarżącej do opłacenia wpisu stosunkowego. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że Sąd dał pierwszeństwo orzeczeniu (postanowienie NSA z dnia 18 października 2008 r., sygn. akt FSK 2071/04), które ma charakter subsydiarny względem źródeł prawa powszechnie obowiązujących, jakimi są ustawy i rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism (skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Omawiana regulacja znajduje konkretyzację w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi odpowiednio: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł oraz 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł., natomiast w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych należny jest wpis stały, który wynosi – 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 12). Z należnością pieniężną jako przedmiotem zaskarżenia mamy do czynienia tylko wówczas, gdy stanowi ona zasadniczy przedmiot postępowania administracyjnego, co w sposób pośredni można wyprowadzić z przepisów art. 215 – art. 217 p.p.s.a. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło restrukturyzacji należności, o których mowa w ustawie restrukturyzacyjnej, polegającej, w myśl art. 4 powołanej ustawy, na umorzeniu tych należności w całości wraz z odsetkami za zwłokę lub opłatą prolongacyjną - na zasadach określonych w ustawie. Zatem spór w tym wypadku dotyczył, nie kwoty, bowiem decyzja będąca przedmiotem skargi nie nakładała na skarżącą określonych zobowiązań podatkowych, ani ich nie ustalała, lecz rozstrzygała w kwestii preferencji podatkowych. W tym stanie rzeczy skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika winna była bez wezwania opłacić wpis stały od skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne jako bezprzedmiotowe, w momencie jej wniesienia do sądu (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Skoro skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 221 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty. Zawsze bowiem, gdy od pisma (w tym środków wskazanych w art. 220 § 3 p.p.s.a.) należny jest wpis stały, a pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, sąd nie ma obowiązku wezwania strony do uiszczenia wpisu. Przepis ten jest lex specialis wobec art. 220 § 3 p.p.s.a., w świetle którego skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Reasumując, zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że w stanie sprawy ma zastosowanie art. 221 p.p.s.a. Odnosząc się końcowo do podniesionej przez pełnomocnika argumentacji w kwestii dania pierwszeństwa orzecznictwu przed powszechnie obowiązującym prawem, należy stwierdzić, iż przywołane w zaskarżonym postanowieniu orzeczenie miało jedynie na celu wzmocnienie wyrażonego przez Sąd poglądu w powyższej kwestii. Zaskarżone postanowienie ma bowiem umocowanie w podanych powyżej przepisach prawnych. Za nietrafny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy więc uznać zarzut naruszenia prawa procesowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.