IV SA/Wa 389/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. spółka komandytowa z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019r. nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ, organ I instancji) z [...] maja 2019r. znak: [...] wymierzającą [...] spółka z o.o. spółka komandytowa (dalej: skarżąca, spółka), karę pieniężną w wysokości 50.000 zł za zbieranie odpadów bez zezwolenia. Stan sprawy przedstawiał się następująco. WIOŚ decyzją z [...] maja 2019r. (znak wskazany na wstępie), po przeprowadzeniu kontroli w spółce oraz przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, wydaną na podstawie art. 194 ust, 1 pkt 4 i ust. 3, w związku z art. 246 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach (jt. Dz.U z 2019r. poz. 701 – dalej: ustawa o odpadach), decyzją wymierzył administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł [...] spółka z o.o., spółka komandytowa, za zbieranie odpadów, bez wymaganego zezwolenia na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] w S. o kodach 16 01 03 oraz 16 01 06. Spółka odwołała się od wskazanej wyżej decyzji podnosząc, że według niej odpady o kodzie 16 01 03 tj. opony, nie były zbierane na przedmiotowych działkach. Odpady te były magazynowane przez krótki okres czasu przed odebraniem przez wyspecjalizowaną firmę. Spółka zaprzeczyła by zbierała odpady o kodzie 16 01 06 – zużyte i nienadające się do użycia pojazdy. Wskazała również, że odpady te były kupowane jako odpady o kodzie 16 01 17 – materiały żelazne w stanie zaakceptowanym przez spółkę. Zarzucono również, że WIOŚ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie podjął wszelkich niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszając tym samym zasady zawarte w art. 6 i 7 k.p.a. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] listopada 2019r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu GIOŚ wskazał, że w jego opinii materiał dowodowy zebrany przez WIOŚ podczas postępowania administracyjnego jednoznacznie wskazuje na zbieranie przez spółkę odpadów bez zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Wskazano, że wydanie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną zostało poprzedzone szczegółową kontrolą przeprowadzoną w miejscu prowadzenia działalności na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...] Miasto S. W wyniku kontroli zgromadzono wyczerpujący materiał dowodowy do którego należą protokół kontroli, protokół oględzin terenu wraz z dokumentacją fotograficzną oraz karty przekazania odpadów. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gospodarowania odpadami i w związku z prowadzoną działalnością posiada decyzję Starosta [...] z [...] stycznia 2014 r. nr [...] zmienioną decyzją znak [...] z [...] marca 2015 r. oraz nr [...] z [...] czerwca 2015 r. zezwalającą na zbieranie odpadów, których kody zostały wyszczególnione ww. decyzjach, a także określającą wymogi dla gospodarowania przedmiotowymi odpadami. W przedmiotowych decyzjach nie została udzielona zgoda na zbieranie odpadów o kodach 16 01 06 oraz 16 01 03. Kontrola spółki przeprowadzona przez inspektorów WIOŚ na działkach użytkowanych przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej zdaniem GIOŚ bezsprzecznie wykazała zbieranie odpadów w postaci zużytych opon oraz zużytych lub niedających się do użycia pojazdów niezawierających cieczy i innych niebezpiecznych elementów. W wyniku kontroli sporządzono protokół kontroli, w którym szczegółowo opisano stan faktyczny ustalony na podstawie oględzin terenu i otrzymanych dokumentów. Za pomocą wykonanych w trakcie oględzin fotografii zostały udokumentowane dowody świadczące o prowadzonym przez spółkę nielegalnym procederze. Fotografie przedstawiają zarówno zużyte opony ułożone na pryzmach jak i częściowo zdemontowane karoserie pojazdów ułożone w stosy. Przedmiotowe odpady przechowywane były bezpośrednio na gruncie, częściowo utwardzonym i bez zadaszenia chroniącego od wpływu warunków atmosferycznych. W ocenie GIOŚ ujawnione podczas oględzin karoserie bez wątpienia stanowiły odpady w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji o kodzie 16 01 06, tj. zużyte lub niedające się do użycia pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. A zatem zaklasyfikowanie przez spółkę przedmiotowych odpadów jako materiały żelazne o kodzie 16 01 17 było niezasadne i niezgodne ze stanem faktycznym. Oględziny pojazdów znajdujących się na kontrolowanej posesji wykazały bowiem, że ich demontaż nie został w pełni ukończony. Część pojazdów posiadała elementy tj. lusterka zewnętrzne, uszczelki gumowe, szyby, reflektory, układy kierownicze, zderzaki, fotele, elementy układu wydechowego, przewody elektryczne, układy zawieszenia. A tak przeprowadzony demontaż nie pozwala na zmianę kodu odpadu i zakwalifikowanie ich jako metale żelazne o kodzie 16 01 17, ze względu na to, że nie został zakończony proces demontażu pojazdu -nie zostały wymontowane wszystkie elementy wymagane § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. 2005 nr 143 poz. 1206), tj. zderzaki, układy kierownicze, fotele, szyby, elementy z tworzyw sztucznych i gumowe, reflektory. Z tego też względu nie jest również istotne w ocenie GIOŚ, czy odbiorca odpadów akceptuje stopień zanieczyszczenia karoserii samochodowych materiałami nieżelaznymi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dalsze przetwarzanie przedmiotowych karoserii będzie wymagało wymontowania pozostawionych elementów, co może być prowadzone jedynie na legalnej stacji demontażu. Natomiast wskazany przez spółkę odbiorca materiałów żelaznych, nieprowadzący legalnej stacji demontażu nie ma możliwości dokończyć demontażu karoserii w sposób zgodny z prawem, gdyż wymontowywanie części zamiennych i elementów wyposażenia jest możliwe jedynie w stacjach demontażu pojazdów posiadających stosowne zezwolenia, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1610). GIOŚ wskazał również, że klasyfikując odpady do odpowiedniej grupy, podgrupy oraz rodzaju odpadów należy wziąć pod uwagę nie tylko źródło powstania odpadu i jego skład surowcowy, ale również możliwość ich legalnego przetwarzania przez przedsiębiorstwo, któremu zostały przekazane. Co więcej, spółka miała świadomość, że demontaż karoserii nie został ukończony i uzyskana decyzja na zbieranie odpadów nie obejmuje pojazdów wycofanych z eksploatacji. Późniejsze zwrócenie ujawnionych karoserii do stacji demontażu pojazdów w celu dokończenia procesu ich demontażu, w ocenie organu odwoławczego, nie powoduje zmiany ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego. Kontrola bezsprzecznie wykazała bowiem, że spółka zbierała niekompletne pojazdy, co potwierdza protokół kontroli z dołączoną dokumentacją fotograficzną. Odnosząc się do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu GIOŚ wskazał, że nie można się zgodzić ze spółką, iż chwilowe złożenie zdemontowanych opon samochodowych na terenie, dla którego nie wydano zezwolenia nie wypełnia definicji zbierania odpadów. Definicja ta zawarta bowiem została w art. 3 pkt. 34 ustawy o odpadach a przyjęcie przez spółkę odpadów w postaci zużytych opon samochodowych i następnie złożenie ich na dzierżawionym terenie wypełniało przesłanki zbierania odpadów bez zezwolenia. Organ podkreślił przy tym, że ustawodawca nie określił minimalnego czasu przechowywania odpadów na danym obszarze, by można było takie przechowywanie nazwać zbieraniem a zatem w ocenie organu, już jednorazowe przyjęcie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania wypełnia przesłanki zbierania odpadów. Odnosząc się do argumentacji spółki, że ujawnione zużyte opony samochodowe zostały zmagazynowane w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach, GIOŚ wskazał odwołując się do poglądu NSA zawartego w wyroku sygn. akt II OSK 2293/12, że definicję zbierania odpadów stosuje się szeroko, a zatem zbieranie odpadów obejmuje swoim zakresem również ich magazynowanie, a stwierdzenie takie jest następstwem przyjętej na użytek tej ustawy definicji zbierania odpadów. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie pojęcia "zbieranie odpadów'" oraz ".magazynowanie odpadów" są ze sobą nierozerwalne, ze względu na to, że nie da się oddzielić zbierania odpadów od ich czasowego magazynowania, które według spółki miało miejsce. A zatem podniesione przez spółkę argumenty, takie jak sposób ułożenia odpadów, miejsce ich powstania, czy sens ekonomiczny zbierania zużytych opon nie ma znaczenia dla uznania, że spółka zbierała odpady bez zezwolenia. Co więcej, brak kart przekazania odpadów, kwitów wagowych oraz nieujęcie ujawnionych odpadów w ewidencji odpadów dodatkowo obciąża spółkę, ponieważ każdorazowe przejęcie odpadów we władanie podmiotu musi mieć swoje odzwierciedlenie w dokumentacji, a cel przyjęcia odpadu w takim przypadku nie ma znaczenia. GIOŚ podkreślił, że spółka mogła umieścić na dzierżawionym przez siebie terenie jedynie te odpady, dla których uzyskała zezwolenie odpowiednią decyzją Marszałka Województwa [...]. A to pozwoliło organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że odpady o kodzie 16 01 03 nie mogły się znaleźć na skontrolowanej posesji, nawet na krótki okres oczekiwania na kolejny transport, gdyż spółka nie posiadała stosownego zezwolenia na ich zbieranie. Zauważono również, że podnoszona przez spółkę kwestia braku korzyści ekonomicznych ze zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz zużytych opon samochodowych również nie ma wpływu na stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę, gdyż ocena opłacalności danej działalności gospodarczej nie była przedmiotem postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez WIOŚ. Nadto w ocenie organu bez znaczenia dla sprawy jest w jakim przedsiębiorstwie zostały przedmiotowe odpady wytworzone oraz jakie inne przedsiębiorstwo mogło je legalnie zbierać. W prowadzonym postępowaniu rozpatrywana była jedynie kwestia zbierania przez spółkę odpadów bez odpowiedniego zezwolenia. A zatem powiązanie osobowe spółki z podmiotem przekazującym odpady nie miało żadnego wpływu na obciążenie spółki następstwami prawnymi naruszenia przepisów z zakresu ustawy o odpadach. Odnośnie stawianych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania, organ odwoławczy uznał, że są one niezasadne a sprawa w sposób prawidłowy została przez organ I instancji wyjaśniona i oceniona, co pozwoliło temu organowi wydać stosowne rozstrzygniecie, które w ocenie GIOŚ zawiera uzasadnienie spełniające wymogi art. 107 § 3 k.p.a. GIOŚ podzielił również ocenę organu I instancji w zakresie możliwości zastosowania art. 189f k.p.a stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie nie zaszły przesłanki dające podstawę do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie GIOŚ nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie waga naruszenia prawa jest znikoma. spółka jest bowiem profesjonalnym podmiotem prowadzącym działalność z zakresu gospodarowania odpadami. A zatem na spółce ciążył obowiązek szczególnej staranności przy przestrzeganiu przepisów oraz prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z otrzymanych zezwoleń. Oceniając wagę popełnionego przez spółkę naruszenia GIOŚ wskazał, że miał również na względzie znaczną masę zebranych bez zezwolenia odpadów (o kodzie 16 01 03 - 18, 232 Mg oraz o kodzie 16 01 06 - 481, 65 Mg) a także okres w którym były zbierane odpady z naruszeniem przepisów [odpady o kodzie 16 01 03 (opony) były zbierane w okresie 1 stycznia 2016 do 31 grudnia 2016r., natomiast odpady o kodzie 16 01 06 (pojazdy wycofane z eksploatacji) były zbierane w okresie od 3 października 2016 do 31 grudnia 2016r. oraz w styczniu 2017r. ]. Tak długi czas zbierania odpadów bez zezwolenia, w ocenie organu odwoławczego, wyklucza znikomy charakter naruszenia i wskazuje, że spółka celowo zbierała odpady w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz nieprzystosowanym. Odnosząc się do kwestii zaprzestania naruszenia prawa przez spółkę organ wskazał, że spółka nie przedstawiła dowodów, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że odpady zebrane bez zezwolenia zostały usunięte i przekazane odpowiednim podmiotom uprawnionym do ich przetwarzania. Z powyższych względów w ocenie GIOŚ, przy uwzględnieniu kryteriów ustalenia wysokości kary pieniężnej oraz zapisu art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach, organ I instancji wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną w prawidłowej wysokości, adekwatnej do wagi popełnionego naruszenia, a kara ta stanowi karę znajdującą się w dolnej granicy rozpiętości przewidzianej ww. przepisie przy czym organ I instancji zgodnie z art. 189c k.p.a. zastosował w zakresie kary przepisy względniejsze dla spółki, zgodnie z brzmieniem ustawy o odpadach obowiązującym do dnia 4 września 2018r. tj. obowiązujące w trakcie popełniania przez spółkę naruszenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] spółka z o.o. spółka komandytowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: - przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie złącznika nr 6, o którym mowa w art. 194 ust. 6 ustawy o odpadach /Dz.U. z 2019 r. poz. 701/, polegające na ustaleniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, pomimo że organ ten nie dysponował wystarczającymi informacjami o prawidłowej ilości odpadów znajdujących się na placu, co miało istotny wpływ na wysokość przedmiotowej kary; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Podnosząc wskazane zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu skarżąca szczegółowo uargumentowała stawiane w skardze zarzuty podkreślając, że organ odwoławczy pominął wyjaśnienia skarżącej, iż odpady w postaci opon (odpad o kodzie 16 01 03), były zbierane w okresie 1 stycznia do 31 grudnia 2016r. ale w stacji demontażu pojazdów z siedzibą w R., nie zaś na terenie prowadzonej przez skarżącą działalności. Organ błędnie również przyjął i podstawił do wzoru dane obliczając karę. Uznał bowiem, że przedstawione w trakcie kontroli dokumenty tj. karty przekazania odpadów o kodzie 16 01 17 dotyczą ilości zgromadzonych i pozostających na placu w trakcie kontroli odpadów tj. 481,65 mg, gdy w ocenie skarżącej na placu podczas kontroli znajdowało się maksymalnie 30 Mg odpadów uznanych przez kontrolujących jako zużyte auta wycofane z eksploatacji – odpad o kodzie 16 01 06. Tym samym w ocenie skarżącej zgodnie z zapisami ust. 3 załącznika nr 6 do ustawy o odpadach ilość odpadów w stosunku do których stwierdzono naruszenie nijak się ma do ilości odpadów za które skarżąca została ukarana. Skarżąca wyjaśniła również, że obecnie posiada zezwolenie na zbieranie opon. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W dniu 16 września 2020r. do Sądu wpłynęło dodatkowe stanowisko skarżącej spółki stanowiące replikę na odpowiedz na skargę organu w której spółka podkreśliła, że nie zgadza się z wysokością wymierzonej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja z [...] listopada 2019r. (nr wskazany na wstępie) wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w związku z art. 246 powoływanej wyżej ustawy o odpadach (w brzmieniu obowiązującym na dzień stwierdzenia naruszenia – tj wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej za zbieranie odpadów bez zezwolenia – 18 lipca 2018r.), stosownie do art. 194 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, administracyjną karę pieniężną, wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Zdaniem sądu stan faktyczny sprawy w zakresie dokonanego przez skarżącego naruszenia polegającego na zbieraniu odpadów o kodzie 16 01 03 (opony) i 16 01 06 (zużyte i nienadające się do użycia pojazdy) na terenie działek nr ew. [...] i [...] obręb [...] w S., bez wymaganego zezwolenia został ustalony przez organy prawidłowo - a zatem w ocenie sądu nie ma potrzeby po raz kolejny przytaczania tych ustaleń szczególnie, że zostały one przytoczone w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Ustalenia z przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2017r. i [...] lutego 2017r. oględzin (protokoły z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną – karta 30 – 1), z przeprowadzonej w terminie od [...] do [...] lutego 2017r. kontroli na miejscu prowadzonej przez skarżącego działalności (protokół – karta 42-38), analizy decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014r. nr [...] zmienionej następnie decyzją z [...] marca 2015r. nr [...] oraz z [...] czerwca 2015r. nr [...] udzielającej skarżącemu zezwolenia na transport i zbieranie odpadów, a także podpisanie przez przedstawiciela kontrolowanego podmiotu protokołu kontroli nie pozostawiają wątpliwości, że spółka dopuściła się naruszenia polegającego na zbieraniu wskazanych wyżej odpadów bez uregulowanego stanu formalno-prawnego, czego również skarżąca nie neguje w złożonej do sądu replice na odpowiedź na skargę. W związku z tym istotne znaczenie ma fakt, że stwierdzenia i ustalenia, wynikające z protokołu korzystają ze zwiększonej mocy dowodowej, co implikuje treść art. 76 § 1 k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a protokół kontroli, przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2205/14, CBOSA). Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu, niezależnie od przedmiotu kontroli. A zatem przeciwne twierdzenia skarżącej, które zostały podniesione na etapie późniejszym m. in. w piśmie z 27 sierpnia 2018r. oraz w odwołaniu i które nie zostały poparte żadnymi dowodami, nie mogą być uznane za podważające ustalenia dokonane podczas kontroli szczególnie że odpady o kodzie 16 01 03 i 16 01 06 znajdowały się na nieruchomości skarżącej a nie innego podmiotu. Instrumentem do stwierdzenia przesłanek ustawowych są przede wszystkim wyniki kontroli. Postępowanie kontrolne, w zakresie przestrzegania, np. przepisów o odpadach sprowadza się w istocie do kontroli zgodności działalności przedsiębiorcy z warunkami decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Celem kontroli jest zatem sprawdzenie i udokumentowanie ewentualnych naruszeń. A zatem kontrola jest w istocie postepowaniem odrębnym, wstępnym przy czym jej wyniki mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, np. w przedmiocie nałożenia kary, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe materiały, Sąd uznaje, że organy ochrony środowiska w sposób zgodny z przepisami art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zgromadziły materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowania właściwych konsekwencji, wynikających z norm prawnych. Spółka zaś miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również, że zgodnie z definicją wynikającą z art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, na co słusznie wskazał organ odwoławczy, przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach przez magazynowanie odpadów rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Tak więc gromadzenie odpadów przez skarżącą o kodzie 16 01 03 i 16 01 06 niewątpliwie spełnia definicję zbierania odpadów, a brak wymaganego zezwolenia w zakresie zbierania odpadów o wskazanym kodzie uzasadniał zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach obowiązującej w dniu stwierdzenia naruszenia), o ile nie zachodziłyby przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia. Podkreślić należy również, że obowiązek uregulowania stanu formalno-prawnego, w zakresie zbierania odpadów, wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Przy czym w przypadku spółki nie zachodzi żaden z wyjątków, wskazanych w art. 45 ustawy o odpadach, umożliwiający zwolnienie z obowiązku posiadania zezwolenia na zbieranie odpadów. Magazynowanie odpadów, zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, który przyjął, że: - niezasadne jest stanowisko skarżącej wskazującej, iż nie zbierała odpadów o kodzie 16 01 03 (opony), bowiem były one zbierane w stacji demontażu pojazdów z siedziba w R. Rację ma bowiem organ wskakując, że podczas oględzin, które miały miejsce w dniu [...] stycznia 2017r. jednoznacznie ujawniono obecność tych odpadów ułożonych w pryzmę, co potwierdza wykonana podczas oględzin dokumentacja fotograficzna oraz przedstawiciel spółki, który w trakcie kontroli przyznał, że na posesji znajdowało się 18,232 Mg odpadów w postaci zużytych opon przyznając, że były one zbierane od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2016r. Nadto należy w tym miejscu wskazać, iż nawet gdyby zbieranie tych odpadów na nieruchomości skarżącej było tylko jednorazowe i miało to miejsce w dniu oględzin organu to i tak mielibyśmy do czynienia ze zbieraniem. Bez znaczenia dla ustalenia kwestii zbierania pozostaje bowiem okoliczność czy tego rodzaju czynność była jednorazowa czy dokonywana w sposób permanentny. W ocenie Sądu każde bowiem gromadzenie odpadów, nawet jednorazowe, objęte jest definicją zbierania odpadów. Sąd w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 311/12 ( CBOSA), że prawidłowa wykładnia przepisów ustawy o odpadach winna prowadzić do wniosku, że już samo zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z posiadanym zezwoleniem skutkuje nałożeniem kary. - spółka błędnie klasyfikowała odpady stanowiące niekompletne pojazdy, jako odpad o kodzie 16 01 17 zamiast o kodzie 16 01 06 . Materiały dowodowe zgromadzone w sprawie (protokół z oględzin, protokół z kontroli, zdjęcia) jednoznacznie wskazują, że demontaż pojazdów nie został zakończony, co jak słusznie uznały organy nie pozwalało na zmianę klasyfikacji tego odpadu na odpad o kodzie 16 01 17 – materiały żelazne. Spółka nie przedstawia również, żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, iż organ w sposób błędny określił ilość odpadów o kodzie 16 01 06. Należy przy tym zauważyć, że ilość ww. odpadów nie została ustalona jako znajdująca się na posesji skarżącej w dniu oględzin lecz jako całkowita ilość która była zgromadzona/magazynowana w okresie objętym kontrolą tj. od 1 stycznia 2016r. do 24 lutego 2017r. a tę wielkość organ określił na podstawie kart przekazania odpadów o kodzie 16 01 17 (które winny być klasyfikowane jako odpady o kodzie 16 01 06 co zostało przyznane również przez skarżącą w piśmie stanowiącym replikę na odpowiedz organu na skargę) oraz oświadczenia przedstawiciela spółki [...] uczestniczącego w kontroli, który podpisał bez uwag protokół nie kwestionując określonej w protokole masy zebranych przez spółkę nie kompletnych pojazdów. W ocenie Sądu za niezasadny w stanie faktycznym i prawnym należy uznać zarzut dotyczący niezastosowania przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej załącznika nr 6 ustawy o odpadach. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 194 ust. 6 ustawy o odpadach (w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji) określający zasady obliczania administracyjnej kary pieniężnej przy zastosowaniu wzoru określonego we wskazanym przez spółkę załączniku nr 6 wszedł w życie już po wszczęciu postępowania przez WIOŚ w przedmiotowej sprawie (art. 194 ust. 6 dodany przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -Dz.U.2018.1592- zmieniającej ustawę o odpadach wszedł w życie z dniem 5 września 2018 r., natomiast postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało pismem z 18 lipca 2018r. ). Organy wymierzając w niniejszej sprawie karę pieniężną, co wynika z treści zaskarżonej decyzji uwzględniły bowiem obowiązujący zapis art. 189c k.p.a., stanowiący że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązująca poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Z ustaleń organu poczynionych w tym zakresie wynika, że ustawa względniejsza dla skarżącej to ustawa stara czyli w brzmieniu obowiązującym w dacie stwierdzenia naruszenia. We wskazanej dacie (naruszenia) art. 199 określał, że przy ustalaniu kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Przyjmując wskazane wyżej kryteria organy ustaliły karę w wysokości 50.000 zł. Tymczasem kara wyliczona zgodnie z wzorem określonym w załączniku 6 wynosiłaby, jak wyliczyły organy w odpowiedzi na skargę 149.964,60 zł. Tym samym niewątpliwie kara ustalona w oparciu o przepisy ustawy o odpadach obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia tj. art. 194 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, jest względniejsza dla skarżącego jako kara niższa i zasadnie w niniejszej sprawie organy zastosowały przepis art. 189c k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U z 2019r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku