II OSK 2143/11

SENTENCJA Dnia 25 października 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. S. i B. S. o wstrzymanie wykonania wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej S. S. i B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2011r., sygn. akt. II SA/Lu 27/11 oddalającego skargę S. S. i B. S. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: odrzucić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. S. i B. S. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] listopada 2010 r., w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Od powyższego wyroku S. S. i B. S. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu I instancji nie przedstawiając żadnej argumentacji w tym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem zaskarżonych decyzji administracyjnych, czynności i aktów, które nadają się do wykonania. Wyrok Sądu I. instancji nie jest aktem organu administracyjnego, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa, a wobec tego nie można uznać, by przepis ten był źródłem kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania jego wykonania. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 ppsa). Natomiast orzeczenie sądu staje się prawomocne dopiero wówczas, gdy nie przysługuje od niego środek odwoławczy (art. 168 § 1 ppsa). W związku z tym, że w niniejszej sprawie w odpowiednim terminie wniesiono od wyroku Sądu I instancji skargę kasacyjną, nie uzyskał on prawomocności, a wobec tego nie podlega on wykonaniu do czasu jego uprawomocnienia. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony, sąd który je wydał, jak również inne sądy i organy (art. 170 ppsa). Wyrok nieprawomocny nie podlega wykonaniu, w konsekwencji nie można także wstrzymać wykonania takiego wyroku. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady, nie przewiduje możliwości zgłoszenia wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku. Wyjątki uregulowane zostały w art. 89 ppsa /zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu/ oraz w art. 284 ppsa /wniesienie skargi o wznowienie postępowania/. Powyższe przypadki nie odnoszą się jednak do niniejszej sprawy. W pozostałych sytuacjach wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania wyroku jest niedopuszczalny. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 ppsa.