I SA/Wa 2078/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Protokolant specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. nr KOC/2431/Sr/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 marca 2020 r. nr UD-XIII-000192-SP-02-2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. J. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 15 czerwca 2022 r., nr KOC/2431/Sr/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z 8 marca 2022 r., nr UD-XIII-000192-SP-02-2022, w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja Kolegium została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z 20 sierpnia 2021 r. (data wpływu do organu 25 sierpnia 2021 r.) M. J. wystąpił o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania, rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad na ojcem – K. J. Dokonując wyboru świadczenia – zrezygnował z ustalonego specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnosząc o uprzednie uchylenie decyzji w tym zakresie. Decyzją z 24 września 2021 r., nr UD-XIlI-000275-SP-09-2021, Prezydent m. st. Warszawy odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że M.J. otrzymuje specjalny zasiłek opiekuńczy oraz nie ustalono, aby niepełnosprawność powstała do 18 lub 25 roku życia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. decyzji, Kolegium - decyzją z 17 listopada 2021 r., nr KOC 6826/Sr/21 - uchyliło decyzję organu I instancji wskazując na potrzebę wykazania przez skarżącego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (lub jego niepodejmowaniem) a sprawowaniem opieki nad osobą bliską. W wykonaniu zobowiązania organu odwoławczego, M.J. - w piśmie z 27 stycznia 2022 r. - podał, że zakres opieki sprawowanej przez niego nad ojcem jest tak szeroki, iż uniemożliwia podjęcie pracy lub jakiegokolwiek innego zatrudnienia. Do pisma dołączył niepoświadczoną kopię świadectwa pracy wystawionego w dniu 31 grudnia 2020 r. przez [...] P. K., wskazującego na zatrudnienie skarżącego w niniejszej firmie w wymiarze 1/4 etatu w dniu 1 listopada 2020 r. (1 dzień). Powołaną na wstępie decyzją z 8 marca 2022 r., Prezydent m. st. Warszawy odmówił przyznania M. J. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad K. J. (ojcem). Organ I instancji podał, że nie ustalono, aby niepełnosprawność ojca wnioskodawcy powstała do 18 lub 25 roku życia, zaś wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 nie może być samoistną podstawą przyznania świadczenia w sytuacji braku nowelizacji przepisu uznanego zakresowo za niekonstytucyjny. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta złożył M. J., wnosząc o jej zmianę i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem z 29 kwietnia 2022 r. Kolegium zwróciło się do pełnomocnika wnioskodawcy o nadesłanie dowodów na istnienie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką nad osobą bliską, to jest dowodów na wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez znaczący okres czasu przed dniem złożenia wniosku (25 sierpnia 2021 r.) oraz przed dniem wydania orzeczenia przez orzecznika ZUS - 3 stycznia 2020 r. Przy piśmie z 24 maja 2022 r. pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył kopie dwóch świadectw pracy (niepoświadczone za zgodność z oryginałem). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ww. decyzją z 15 czerwca 2022 r. - po rozpatrzeniu odwołania M. J. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 8 marca 2022 r. Na wstępie organ odwoławczy przywołał art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm.), mający zastosowanie w sprawie a następnie wskazał, że skarżący nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (wykonywania pracy) a koniecznością podjęcia opieki nad ojcem. Odnosząc się do materiału dokumentacyjnego Kolegium wskazało na dwa świadectwa pracy wystawione przez [...] P.K.: 1) w dniu 31 grudnia 2020 r., potwierdzające jeden dzień zatrudnienia wnioskodawcy (1 listopada 2020 r.) na stanowisku handlowiec, kierowca; b) wystawione w dniu 4 kwietnia 2020 r. potwierdzające zatrudnienie w okresie od 1 października 2016 r. do 31 stycznia 2020 r. Kolegium powołało się także na orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 3 stycznia 2020 r., w którym stwierdzono że K. J. (ur. [...] czerwca [...]r.) jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji, a niezdolność do samodzielnej egzystencji istniała od 1 października 2019 r. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że z porównania dat podanych w obydwu dokumentach (świadectwie pracy oraz orzeczeniu ZUS) wynika, że świadczenie przez M. J. pracy w niewielkim wymiarze dziennym (1/4 etatu odpowiada 2 godzinom pracy dziennie) dało się pogodzić z opieką nad ojcem K. - osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i miało to miejsce od października 2019 r. do końca stycznia 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro przez okres 4 miesięcy wnioskodawca godził pracę z opieką nad ojcem, to nie sposób racjonalnie uznać, że po dniu 1 lutego 2020 r. nie mógł tego czynić dalej. Zdaniem Kolegium nie można ustalić co stało się 2 lutego 2020 r., co spowodowałoby zmianę zakresu opieki, uniemożliwiającą dalsze świadczenie pracy po 2 godziny dziennie. Ponadto taką samą pracę i w takim samym wymiarze wnioskodawca podjął (zatem mógł podjąć) w dniu 1 listopada 2020 r. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, M. J. nie wykazał aby konieczność świadczenia długotrwałej i absorbującej czasowo opieki nad ojcem uniemożliwiła wnioskodawcy świadczenie pracy w takim wymiarze jak dotychczas. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 15 czerwca 2022r., wniósł M. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: – dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a sprawowaną przez niego opieką nad ojcem podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: – art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącego nad ojcem, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 8 marca 2022r. i zobowiązanie organów obu instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn.zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie dotycząca odmowy przyznania M.J. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, dalej: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei, stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia [...] roku życia. Jak zatem z powyższego wynika, do przyznania osobom wymienionym we wskazanych przepisach świadczenia pielęgnacyjnego, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza z nich dotyczy sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Druga z kolei dotyczy niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania takiej opieki. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika i co stanowi okoliczność niesporną, że skarżący jest synem osoby wymagającej opieki, czyli jest osobą spokrewnioną z tą osobą w pierwszym stopniu. W tej sytuacji skarżący niewątpliwie należy do kręgu osób określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Kolegium słusznie wskazało (nie podzielając stanowiska organu I instancji), że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, utracił przymiot konstytucyjności. Z tych przyczyn w odniesieniu do opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania im świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonać z pominięciem przewidzianym w tym przepisie kryterium momentu powstania niepełnosprawności - jako uniemożliwiającym uzyskanie przez nich świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei, oceniając spełnienie wyżej wskazanych przesłanek, warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wyjaśnić należy, że ojciec skarżącego – K. J. urodzony [...] czerwca [...] r., orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 3 stycznia 2020 r., nr [...], został uznany jako niezdolny do samodzielnej egzystencji. Data powstania niezdolności istniała od 1 października 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że ojciec skarżącego leczony jest psychiatrycznie od 1973 r. z rozpoznaniem schizofrenii, uzależnienie mieszane ze względu na agresję, przez 4,5 roku internacja, (...) mieszka razem z rodziną, wychodzi z domu sam rzadko, syn robi zakupy, rodzina przynosi jedzenie, leki przyjmuje sam ale (jak stwierdził) syn kontroluje. Według badanego – sam ubiera się. W kontakcie – niepokój, napięcie, drażliwość. Zdarzają się omany, badany zamyka się w domu, syn ma klucze, urojenia ksobne, prześladowcze. Jak wskazał lekarz orzecznik ZUS badany wymaga długotrwałej opieki, niezdolny do samodzielnej egzystencji trwale, nie rokuje znacznej poprawy. Uwzględniono sprawność psychofizyczną organizmu w zakresie zdolności do samodzielnego zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych, konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 3 pkt 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych ilekroć w ustawie jest mowa o znacznym stopniu niepełnosprawności - oznacza to: a) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, b) całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, c) stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, d) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów, e) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczoną na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS-u o niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - art. 5 pkt 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Bezspornie jest zatem, że ojciec skarżącego wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku z orzeczoną trwale niezdolnością do samodzielnej egzystencji – jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. W tym miejscu należy podkreślić, że opieka świadczona osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji oznacza zależność tej osoby od otoczenia przejawiającą się nie tylko w pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego czy w wykonywaniu podstawowych czynności życiowych ale także w ułatwianiu kontaktów ze środowiskiem. Zauważenia także wymaga, że skarżącemu został przyznany na ojca - decyzją z 21 stycznia 2021 r. (na podstawie art. 16a. u.ś.r.) - specjalny zasiłek opiekuńczy w kwocie 620 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 października 2021 r. Zgodnie z tym przepisem, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1539) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: 1) nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub 2) rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych jak i z treści skargi wynika, że wyżej opisane czynności są sprawowane przez skarżącego. Podał on (pismo z 27 stycznia 2022 r.), że obecnie zakres opieki nad ojcem jest szeroki. Sprawuje on pomoc w wykonywaniu czynności samoobsługowych, pomaga we wszelkich czynnościach codziennych (sprząta, robi zakupy, przygotowuje posiłki, jeździ z ojcem na wizyty lekarskie, opłaca rachunki itp.). Wątpliwości w tym zakresie nie miał także organ I instancji przyznając (decyzja z 21 kwietnia 2021 r.) specjalny zasiłek opiekuńczy. Skarżący podniósł także, że to właśnie z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad ojcem zrezygnował z pracy, którą świadczył w wymiarze ¼ od 1 października 2016 r. do 31 stycznia 2020 r. w firmie [...] P. K. na stanowisku handlowiec, kierowca. Stosunek pracy ustał na podstawie porozumienia stron. W ocenie Sądu, organ odwoławczy arbitralnie stwierdził, nie mając w tym zakresie oparcia w materiale dowodowym, że zakres sprawowanej przez skarżącego opieki umożliwia mu podjęcia zatrudnienia chociażby na część etatu (1/4) – jak dotychczas. Organ odwoławczy nie wziął nawet pod uwagę wniosków lekarza orzecznika ZUS, który wyraźnie stwierdził konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Odnosząc się natomiast do zakresu opieki Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że jednoczesne rozróżnianie przez ustawodawcę opieki stałej i długoterminowej wskazuje, że nie wymaga ona, aby osoba ją sprawująca przebywała bez jakichkolwiek przerw w ciągu dnia w pobliżu osoby, która opieki takiej w świetle orzeczenia o stopniu niepełnosprawności potrzebuje. Otóż według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana codziennie w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekunów pracy zarobkowej. Z akt wynika, że na sprawowanie takiej opieki wskazuje skarżący. W tej sytuacji - w ocenie Sądu - organ odwoławczy błędnie uznał, że skarżący nie wykazał, że rezygnacja z pracy zarobkowej spowodowana była koniecznością sprawowania opieki nad osobą bliską trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji, a w konsekwencji naruszył art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji. Jeżeli organ odwoławczy a wcześniej organ I instancji mieli wątpliwości co do zakresu potrzeb ojca skarżącego i zakresu sprawowanej opieki winni przeprowadzić wywiad środowiskowy oraz zasięgnąć opinii lekarza, pod kontrolą którego pozostaje ojciec skarżącego. Takich działań w tym postępowaniu (jak wynika z akt) organy nie poczyniły, zaś akta z postępowania w sprawie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego nie zostały dołączone. Reasumując wskazać należy, że jak wynika z wyjaśnień skarżącego - zrezygnował on z zatrudnienia wobec konieczności sprawowania opieki nad ojcem niezdolnym do samodzielnej egzystencji a zakres której uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej dokonają oceny stanu faktycznego, według wskazań zawartych przez Sąd w niniejszym wyroku - mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, którą to wykładnią są związane z mocy art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 2 tej ustawy.