I SAB/Lu 4/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz - Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie doręczenia postanowień dotyczących orzeczenia o kosztach postępowań egzekucyjnych postanawia: - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 września 2010 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie doręczenia postanowień dotyczących orzeczenia o kosztach postępowań egzekucyjnych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2010 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwanie do usunięcia braków skargi zostało skarżącej doręczone w sposób prawem przewidziany w dniu 8 listopada 2010 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. – 12). Dnia 16 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego k. 20) za pośrednictwem poczty skarżąca złożyła odpis Krajowego Rejestru Sądowego wskazując, że czyni to w odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej ppsa stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uzupełnienie braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącej, w dniu 8 listopada 2010r., zatem zakreślony 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie dnia 15 listopada 2010 r. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.