I SA/Łd 331/20

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę. UZASADNIENIE I SA/Łd 331/20 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].06.2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...].02.2020 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. i z dnia [...].02.2020 r. określającej M. M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 19.983.289,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia [...].02.2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. określił M. M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 19.983.289,00 zł. Decyzja została doręczona, w trybie art. 144 § 1 pkt 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 900, ze zm. – dalej O.p.), pełnomocnikowi T. S. w dniu 7.02.2020 r. o godzinie 12.45. Postanowieniem z dnia [...].02.2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie uznano za doręczone w dniu 7.02.2020 r., na podstawie art. 153 § 1 i § 2 i art. 144 § 1 pkt 1 O.p. (odmowa jego przyjęcia przez adresata). Od powyższego postanowienia strona i pełnomocnik wnieśli zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów naruszenia art. 144 § 1, § 3 i § 5, art. 212, art. 219, art. 239a O.p. polegających na nieprawidłowym doręczeniu (wejścia do obrotu) zaskarżonego postanowienia. Powołując się na treść z art. 239a art. 144 § 1 art. 144 § 5 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że warunek skutecznego wejścia do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia został spełniony na podstawie art 153 w zw. z art. 144 § 1 pkt 1 O.p., gdy nieostateczna decyzja funkcjonowała już w obrocie prawnym (od godziny 12.45 dnia 7.02.2020 r.). Odnosząc się do zarzutów naruszenia w art. 144 § 1 pkt 2, art. 144 § 3 i § 5 O.p. (poprzez zakwestionowanie zaistnienia wystąpienia w sprawie problemów technicznych i w związku z tym braku możliwości doręczenia pism za pośrednictwem ePUAP) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że analiza zebranego materiału dowodowego doprowadziła do wniosku, że faktycznie problemy techniczne uniemożliwiły Naczelnikowi Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. i Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł.-P. wygenerowanie dokumentów elektronicznych. Wobec powyższych okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, nie mogło dojść do naruszenia wskazanych przepisów, gdyż organy podatkowe nie dokonywały doręczeń tych pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z tzw. rejestru zdarzeń w dniu [...].02.2020 r., skrytki ePUAP Urzędu Skarbowego Ł.- P. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że takie postępowanie jest zbędne ponieważ z akt sprawy wynika, że zaistnienie obiektywnych problemów technicznych zarówno w Urzędzie Skarbowym Ł.-P., jak i w [...] Urzędzie Celno-Skarbowy m w Ł. w dniu [...].02.2020 r. w postaci braku dostępu do sieci WAN i systemu ePUAP zostało stwierdzone wystarczającymi dowodami. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazując na treść art. 239b § 1 i 2 O.p. uznał za niezasadne stanowisko strony, zgodnie z którym organ odwoławczy rozpoznając zażalenie zobowiązany jest uznać nieaktualność podstawy prawnej wydania zaskarżonego postanowienia w związku z postanowieniem Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...]. nr [...] o umorzeniu śledztwa (z klauzulą prawomocności od dnia [...].01.2020 r.) Organ odwoławczy stwierdził, że dla oceny dla zgodności z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności miarodajny jest dzień jego wydania. Skutek prawny w postaci nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w chwili wydania postanowienia o nadaniu tego rygoru, a więc złożenia podpisu pod tym postanowieniem przez osobę upoważnioną do działania w imieniu organu podatkowego. Odnośnie spełnienia przesłanki krótkiego czasu pozostającego do upływu terminu przedawnienia zobowiązania (określonej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p) organ odwoławczy uznał, że słusznie Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. ocenił, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. na [...].02.2020 r. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. był krótszy niż 3 miesiące. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. - wbrew zarzutom zażalenia - w wypełniony został również warunek określony w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Zaistniały bowiem okoliczności faktyczne, na podstawie których Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. uznał, że zobowiązanie określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. nie zostanie przez stronę wykonane właśnie w świetle zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. W ocenie organu odwoławczego już samo stwierdzenie okoliczności związanej ze zbliżającym się terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego uprawdopodabnia przesłankę z art. 239b § 2 O.p. Zdaniem organu odwoławczego kolejną przesłanką uprawdopodabniającą niewykonanie przez stronę zobowiązania była słuszna obawa organu pierwszej instancji dotycząca wniesienia przez stronę odwołania. Odwołanie zostało złożone w dniu 21.02.2020 r. Zatem na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia ([...].02.2020 r.) słusznie Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. uznał, że w wyniku złożenia odwołania, decyzja ta pozostawałaby nieostateczna i nie podlegałaby wykonaniu bez nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, aż do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Resumując powyższe wątki organ odwoławczy wskazał, że w zaistniałym stanie faktycznym okoliczności, takie jak: przesłanka krótkiego czasu pozostającego do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. określona w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej (25.02.2020 r. - termin przedawnienia ww. zobowiązania, wg stanu na dzień [...].02.2020 r.), a także możliwość złożenia odwołania od decyzji z dnia [...].02.2020 r. w terminie przewidzianym w Ordynacji podatkowej, uzasadniały obawę niewykonania przedmiotowego zobowiązania przed upływem terminu ich przedawnienia zanim decyzja ta stanie się ostateczna. Odnosząc się do argumentacji strony i dotyczącej przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z dniem 31.12.2018 r. z uwagi na okoliczność umorzenia przez Prokuraturę Rejonową w P. śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego i tym samym unicestwienia (ex tunc) skutków zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że zarzuty strony nie znajdują oparcia w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa (art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkt 1 O.p.). Wobec powyższego zarzut bezskuteczności czynności zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z uwagi na podnoszoną przez pełnomocnika okoliczność umorzenia przez Prokuraturę Rejonową w P. śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego –uznano za niezasadny. Nadto powołanie się na fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. w dniu [...].03.2020 r. decyzji o odroczeniu terminu płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012, czy też niezastosowanie w sprawie instytucji zabezpieczenia opartej na art. 33 Ordynacji podatkowej - w ocenie organu odwoławczego - to okoliczności nie stanowiące podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzenia sprawy zgodnie z wnioskiem strony. Odnosząc się do zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez podatnika T. S. przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w kontekście kwestionowania prawidłowości doręczenia zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest postępowaniem incydentalnym, podporządkowanym przedmiotowemu celowi załatwienia sprawy podatkowej. Z uwagi zatem na wpadkowy, szczegółowy charakter postępowania w sprawie nadania decyzji (nieostatecznej) rygoru natychmiastowej wykonalności, pełnomocnik strony postępowania w sprawie ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego jest także pełnomocnikiem w postępowaniu o nadanie decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o którym mowa w art. 239b Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie stwierdzono, że z treści udzielonych pełnomocnictw szczególnych: z dnia 14.06.2018 r. – T. S., z dnia 03.09.2018 r. i z dnia 18.04.2019 r. – M. K.; z dnia 15.04.2019 r. – M. Z. oraz 20.12.2019 r. – W. N. wynika, że. pełnomocnicy zostali ustanowieni do prowadzenia tej konkretnej sprawy na różnych jej etapach. Zatem w sprawie ustanowiono więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania, jednocześnie do dnia 14.02.2020 r. nie wskazano właściwego pełnomocnika do doręczeń. Odnosząc się z kolei do argumentacji wskazującej na fakt odebrania przez podatnika w dniu 10.02.2020 r. kserokopii dokumentu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i wniesieniu od tej kserokopii przez podatnika środka zaskarżenia organ odwoławczy nie znalazł podstaw, aby uznać takie działanie organu I instancji za nieprawidłowe. Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] czerwca 2020 r, strona skarżącą wniosła skargę (uzupełnioną późniejszym pismem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na treść postanowienia, tj. art. 211, art. 144 §3 i 5 w związku z art. 152a, art. 127, art. 229, art. 239b § l pkt 2, art.120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, art, 192 O.p. 2. naruszenie art. 212 w związku z art. 219 w związku z art. 144 § 1 pkt 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, które nie zostało doręczone, to jest nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, ponieważ próbę doręczenia tegoż postanowienia w formie pisemnej podjęły osoby, które nie były pracownikami urzędu obsługującego Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P., a jednocześnie nie były w stanie wykazać się przed pełnomocnikiem upoważnieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. do doręczenia tegoż postanowienia w formie pisemnej. 3. naruszenie art. 212 w związku z art. 219 w związku z art. 144 § 1 pkt 2 i art. 144 § 5 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, które nie zostało doręczone, to jest nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, ponieważ próbę doręczenia go pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym podjęto z pominięciem środków komunikacji elektronicznej. 4. Naruszenie art. 239b § 1 pkt 1-4 oraz art. 239b § 2 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wydanego pomimo braku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek uzasadniających nadanie rygoru, jak również pomimo braku uprawdopodobnienia, że bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostałoby wykonane. 5. błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na przyjęciu przez organy obu instancji, że: decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...].02.2020 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. weszła do obrotu prawnego, przepis art. 239a Ordynacji podatkowej zwalnia organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym z obowiązku ponownej merytorycznej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. P. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zarządzeniem z dnia 24.09.2020 r. Wojewódzki Sądu Administracyjny zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. - do przedłożenia w terminie 14 dni kalendarium czynności podjętych w ramach postepowania karnego skarbowego, zarówno w okresie od dnia jego wszczęcia, tj. 15 listopada 2018 roku do 7 stycznia 2020 roku, tj. dnia uprawomocnienia się postanowienia Prokuratury Rejonowej w P. o umorzeniu śledztwa, a także po ponownym podjęciu przez Prokuraturę Rejonową w P. ([...] lutego 2020 r.) umorzonego postępowania w sprawie o przestępstwo karno-skarbowe do chwili obecnej. Pismami z dnia 7.10.2020 i 20.10. 2020 r. organ odwoławczy udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Strona skarżącą uzupełniła zarzuty skargi pismami z dnia 2.09.2020 r., 29.10.2020 r. (zawierającym m.in wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu), 12.11.2020 r. oraz 16.11.2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 239b § 1 O.p. Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W rozpoznawanej sprawie organ powołał się na przesłankę z punktu 4 cytowanego przepisu. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 przedawnia się z końcem 2018 r. Jednak w sprawie zaszła okoliczność zawieszająca bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania, bowiem w dniu 15 listopada 2018 r. wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe związane z niewykonaniem przedmiotowego zobowiązania. Skarżący został zawiadomiony o powyższej okoliczności przed upływem przedawnienia. Postępowanie to zostało umorzone w dniu 31 grudnia 2019 r., zaś postanowienie o umorzeniu uprawomocniło się w dniu 7 stycznia 2020r. W tej sytuacji trafnie przyjęły organy, iż bieg przedawnienia został zawieszony na 419 dni, co z kolei oznacza, że termin przedawnienia upływał 25 lutego 2020r. Zatem w dniu wydania postanowienia w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności ([...] lutego 2020 r.) okres do upływu terminu przedawnienia był krótszy niż 3 miesiące. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, najpełniej wyrażony w wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2020r., sygn. akt II FSK 191/20, zgodnie z którym jeżeli organ podatkowy powołuje się na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., to chcąc wypełnić warunek wynikający z art. 239b § 2 O.p., powinien wskazać na takie okoliczności stwarzające ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego, które wiążą się z krótszym niż 3 miesięcznym okresem jego przedawnienia. Taką okolicznością może być między innymi czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności. Jeżeli bowiem uruchomione zostało postępowanie odwoławcze, a spodziewany czas przeprowadzenia tego postępowania z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 139 § 3 O.p., przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania, to okoliczność ta może stanowić uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni akceptuje powyższe stanowisko orzecznicze. Biorąc zatem pod uwagę okoliczność wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w rozpoznawanej sprawie uznać należało, że przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej w stosunku do skarżącego została spełniona. Warto przytoczyć w tym miejscu utrwalony pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym skoro do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego żadnego znaczenia nie mają okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy też dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych na co zwraca się uwagę w skardze. Nawet bowiem przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji czy nieposzlakowanej postawie zobowiązanego w rozliczaniu się ze swoich zobowiązań podatkowych, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia – vide wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2020r., sygn. akt I SA/Rz 114/20. Również i to stanowisko orzecznicze sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości przyjmując za własne. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, że trafnie wywiodły organy, iż w sprawie została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 punkt 4 O.p. Zauważyć trzeba w tym miejscu, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej brak jest podstaw do przyjęcia, iż wszczęcie postępowania w sprawie karnej skarbowej miało charakter instrumentalny i nakierowane było wyłącznie na zatamowanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego. Z kalendarium czynności przedsięwziętych w ramach postępowania karnego skarbowego dotyczącego nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych z tytułu PIT za 2012 rok uzyskanego w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wynika wprost, że wykonywane były rzeczywiste czynności procesowe zmierzające do ustalenia czy zaistniał czyn zabroniony, a jeśli tak to kto ponosi za niego odpowiedzialność (k. 118 -121 akt sądowych). Jedynie na marginesie podnieść wypada, że poza kontrolą legalności aktów organów administracji sprawowaną przez sąd administracyjny w rozpoznawanej sprawie pozostaje zasadność umorzenia śledztwa przez prokuratora w dniu 31 grudnia 2020r. i wydanie postanowienia o podjęciu na nowo umorzonego śledztwa w przedmiotowej sprawie karnej skarbowej. Przechodząc do kolejnego zarzutu dotyczącego braku prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej podnieść wypada, że zgodnie z art. 145 § 1 punkt 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów proceduralnych stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu jedynie wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca upatruje naruszenia przez organ art. 144 § 5 O.p. poprzez niedoręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w dniu [...] lutego 2020r. w drodze elektronicznej Zdaniem sądu I instancji należy przyznać rację stronie skarżącej w tym zakresie. W kontekście pisma z dnia 1 września 2020r. Centralnego Ośrodka Informatyki wyjednanego przez stronę skarżącą na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) wyklucza możliwość przyjęcia, że w dniu [...] lutego 2020 r. wystąpiły problemy techniczne uniemożliwiające organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W tej sytuacji naruszenie cytowanego wyżej art. 144 § 5 O.p. staje się oczywiste. Jednak w ocenie WSA w Łodzi naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mimo niedoręczenia aktu drogą elektroniczną strona skarżąca w dniu 9 lutego 2020 r. a więc w terminie złożyła skuteczne (w sensie formalnym) zażalenie. Zażalenie to zostało przyjęte i rozpatrzone przez organ odwoławczy. Od rozstrzygnięcia wywiedziono skargę do sądu administracyjnego, która jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że niedoręczenie postanowienia organu I instancji za pomocą środków komunikacji elektronicznej miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu I instancji uwzględnienie powyższego zarzutu stanowiłoby wyraz skrajnego formalizmu sprzecznego z zasadą prawdy obiektywnej zdefiniowanej w art. 122 O.p. oraz z zasadą szybkości i prostoty postępowania podatkowego wyrażoną w art. 125 § 1 O.p. Także jedynie na marginesie podnieść należy, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej wydanej w I instancji pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy dotyczącej legalności nadania powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu nie było również podstaw do uwzględnienia wniosku (zawartego w uzupełnieniu skargi z dnia 29.10.2020 r.) o dopuszczenie jako dowodu dokumentów (m. im. wyniku kontroli celno-skarbowej) znajdujących się w aktach sprawy Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Podstawą odmowy był brak przesłanek z art. 106 § 3 p. p. s .a. umożliwiający przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Jak bowiem wskazano powyżej organy, w ocenie Sądu, w wystarczający sposób zebrały materiał dowodowy. W tej sytuacji należy przyjąć, że liczne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych należało uznać za niezasadne. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. dch