II SA/Ke 107/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] Jędrzejowie i Urszuli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 8 listopada 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane też dalej jako "Kolegium"), po rozpoznaniu wniosku Urszuli P., umorzyło postępowanie prowadzone z udziałem Stowarzyszenia [...] w Jędrzejowie (zwanego też dalej jako "Stowarzyszenie") w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r. znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu zakładu recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych na nieruchomości oznaczonej w rejestrach ewidencji gruntów, jako działka nr 159 obręb 8 miasta Jędrzejowa, powiat jędrzejowski, woj. świętokrzyskie. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że Urszula P. jest właścicielką nieruchomości, na której zamieszkuje, położonej w odległości około 290 m od terenu inwestycji oraz nieruchomości rolnej położonej w odległości około 230 m. Podnoszone przez skarżącą uciążliwości związane z hałasem emitowanym przez instalację świadczą o przyznaniu jej interesu prawnego w postępowaniu, bowiem najbliższy w stosunku do terenu, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie teren chroniony akustycznie w postaci zabudowy mieszkaniowej znajduje się w odległości około 300 m i na jego granicy poziom hałasu w porze nocnej nie powinien przekraczać 43 dB przy dopuszczalnym poziomie 45 dB. Zdaniem Kolegium, tak mała różnica, zwłaszcza gdy przyjmowane dane odnośnie poziomu hałasu wynikają z hipotetycznych założeń, przemawia za dopuszczeniem właściciela nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym do udziału w sprawie, chociażby w celu zapewnienia mu możliwości kwestionowania prawidłowości ustaleń w tej części. Kolegium wszczęło zatem na wniosek Urszuli P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa. Ponadto, biorąc pod uwagę cele Stowarzyszenia, organ odwoławczy uznał, że może ono brać udział w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Jak wskazało Kolegium, konieczność rozważenia dopuszczalności prowadzenia postępowania nieważnościowego spowodowana jest faktem, że decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. znak: SKO.OŚ-60/2954/193/2018 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Jędrzejowa, co do której skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 15/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 6 listopada 2018 r. i umorzył postępowanie odwoławcze. W ocenie Kolegium, w kontekście uzasadnienia ww. wyroku sądowego, obecnie podnoszone we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r. zarzuty, z racji tego, że decyzja ta była utrzymana w mocy przez organ odwoławczy były przedmiotem oceny przez WSA w Kielcach i poza wadami wskazanymi w uzasadnieniu tego wyroku, nie zostały przez Sąd podzielone. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy obu instancji również był przedmiotem oceny Sądu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Dalej Kolegium powołało się na treść art. 153, art. 170 i art. 171 p.p.s.a., wyjaśniając, że organ administracji jest związany oceną prawną określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Organ odwoławczy podniósł, że w sytuacji, gdyby Sąd stwierdził, że decyzja tego organu, jak również decyzja Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r. były obarczone wadą nieważności, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdziłby ich nieważność. Tymczasem Sąd stwierdził, że decyzja Kolegium obarczona jest jedynie wadami niekwalifikowanymi, co szczegółowo uzasadnił w powołanym wyroku. Kolegium stwierdziło zatem, że wydany wyrok zamyka organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd). Rozpatrzenie wniosku skarżących przez Kolegium wiązałoby się z koniecznością oceny prawidłowości prawomocnego wyroku Sądu, co jest niedopuszczalne w świetle powołanych przepisów. Kolegium, poza możliwością wniesienia skargi kasacyjnej od nieprawomocnego wyroku sądu administracyjnego, nie ma uprawnień do oceny poprawności wydanego wyroku. Zatem stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, oznaczałoby, że Kolegium oceniło wady decyzji odmiennie niż Sąd. Z tych powodów Kolegium umorzyło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji, uznając je za niedopuszczalne. Urszula P. i Stowarzyszenie [...] w Jędrzejowie wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, formułując tożsame zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że wniosek w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r., jest bezprzedmiotowy z uwagi na dokonaną już ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, podczas gdy decyzja ta nie była przedmiotem skargi rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu o sygn. II SA/Ke 15/19 i nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej dokonanej przez Sąd; - art. 171 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przedmiotem rozstrzygnięcia powyższego wyroku WSA w Kielcach była decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018r., podczas gdy przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja SKO z dnia 6 listopada 2016 r., w którym to wyroku Sąd nie rozpoznawał decyzji organu pierwszej instancji, lecz decyzja organu drugiej instancji; - art. 153 p.p.s.a., poprzez uznanie, że organ jest związany ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r., podczas gdy Sąd nie dokonywał ustaleń w zakresie tej decyzji, bowiem nie była ona przedmiotem skargi, gdyż skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2018 r. W uzasadnieniu skarg ich autorzy przedstawili argumentację powyższych zarzutów, podnosząc w szczególności, że Kolegium w zaskarżonej decyzji nie dostrzega, że uchylenie decyzji tego organu z dnia 6 listopada 2018 r. nastąpiło na skutek zaskarżenia jej przez nieuprawniony podmiot, bowiem Stowarzyszenie zdaniem Sądu, nie miało legitymacji do złożenia skargi od tej decyzji, zaś Urszula P. nie zaskarżyła decyzji organu pierwszej instancji. Zatem uchylenie decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego nastąpiło z przyczyn formalnych oraz nie dotyczyło decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r., określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu zakładu recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych na ww. nieruchomości. Skarżący podnieśli, że Sąd wskazał uchybienia, których dopuścił się organ odwoławczy, jednakże postępowanie to zostało wszczęte przez podmiot nieuprawniony, a zatem decyzja organu pierwszej instancji była ostateczna i nie mogła być przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny. Mając na uwadze tę okoliczność skarżący zarzucili, że Kolegium w zaskarżonej decyzji błędnie wskazuje na powagę rzeczy osądzonej w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących, WSA w Kielcach nie rozpoznawał merytorycznie decyzji organu pierwszej instancji, zaś wskazał, że odwołanie zostało złożone przez podmiot nieuprawniony i w związku z tym decyzja Kolegium nie powinna zostać wydana, dlatego też została uchylona a postępowanie umorzone. WSA w Kielcach jednocześnie wskazał na liczne uchybienia w postępowaniu, czego dał wyraz w uzasadnieniu ww. wyroku. Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o ich oddalenie, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2020 r. uczestnik postępowania - Dobra Energia Sp. z o.o. w Jędrzejowie wniosła o oddalenie skarg i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka wskazała, że na mocy art. 134 i art. 135 p.p.s.a. kontroli sądu podlegają wszystkie rozstrzygnięcia wydane w granicach danej sprawy administracyjnej, w konsekwencji czego przewidziane przez ustawodawcę uprawnienie do orzekania w głąb sprawy pozwala na zastosowanie takich środków, aby w pełni i ostatecznie ją załatwić. Zdaniem Spółki, trafnie zatem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że WSA w Kielcach, rozpoznając skargi Stowarzyszenia i Urszuli P. w ramach sprawy o sygn. akt II SA/Ke 15/19, był zobowiązany do kompleksowego zbadania prawidłowości postępowania administracyjnego we wszystkich instancjach, a więc także odnośnie do decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r. Spółka nie zgodziła się z zarzutem, że decyzja organu pierwszej instancji nie była przedmiotem rozpoznania przez Sąd i wskazała, że podniesione w niniejszej sprawie okoliczności są w gruncie rzeczy identyczne jak zarzuty zgłaszane w ramach skargi rozpoznanej przez WSA w Kielcach o sygn. akt II SA/Ke 15/19. Skoro wówczas Sąd nie doprowadził do uchylenia decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa, to tym bardziej nie można skutecznie - na tych samych podstawach - żądać stwierdzenia nieważności tej decyzji. Umorzenie przez Sąd postępowania odwoławczego jako niedopuszczalnego, nie wykluczało, o ile istniałyby ku temu przesłanki, stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Zatem zdaniem uczestnika postępowania, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odpowiada prawu. Na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowana do Prokuratury Okręgowej w Kielcach - Wiesława K. zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami i wniosła o oddalenie skarg. Pełnomocnik uczestnika postępowania przyłączył się do stanowiska organu i wniósł o oddalenie skarg. Pełnomocnik złożył do akt pismo procesowe z dnia 17 września 2020 r., doręczając jego odpis Prokuratorowi oraz oświadczył, że udzielone pełnomocnictwo w sprawie jest nadal aktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe regulacje, w ocenie Sądu, skargi Stowarzyszenia i Urszuli P. nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić trzeba, że przedmiotem skarg jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Przepisy art. 16 k.p.a. statuują zasadę trwałości decyzji ostatecznej jako podstawowej wartości demokratycznego państwa prawnego. Jak wynika ze zdania drugiego art. 16 § 1 k.p.a. uchylenie lub zmiana ostatecznych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznej wskazuje na to, że podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji czy też przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. W niniejszej sprawie skarżący domagali się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 6 lipca 2018 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu zakładu recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych na nieruchomości nr ewid. 159 w mieście Jędrzejów. Zaskarżona decyzja Kolegium wydana została zatem w postępowaniu nadzwyczajnym – o stwierdzenie nieważności decyzji, w którym konieczne jest wykazanie zaistnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Równocześnie z uwagi na fakt, że powyższa decyzja Burmistrza Miasta Jędrzejowa została objęta kontrolą odwoławczą, a następnie kontrolą sądowoadministracyjną w sprawie o sygnaturze II SA/Ke 15/19 tut. Sądu, Kolegium po wszczęciu postępowania administracyjnego zobligowane było uwzględnić normy prawne zawarte w art. 153 i art. 171 p.p.s.a. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), a wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji) – zob. uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, publ. ONSAiWSA 2010/2/18. Oznacza to, że Kolegium zobowiązane było uczynić przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie to, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie II SA/Ke 15/19. Bez przeprowadzenia oceny odnoszącej się do takiego aspektu sprawy organ nie mógł przystąpić do rozpoznania skierowanego do niego żądania stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa. Dokonanie tego rodzaju ustaleń niewątpliwie wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku sądowego z dnia 22 maja 2019 r., po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej Sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2018 r. niedopuszczalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 15/19 uchylił decyzję Kolegium z dnia 6 listopada 2018 r. i umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem Stowarzyszenia. Sąd wyjaśnił motywy wydanego wyroku w jego pisemnym uzasadnieniu, w szczególności podał powody uchylenia decyzji organu drugiej instancji i umorzenia postępowania odwoławczego. Jednakże Sąd dokonał także oceny zasadności zarzutów skarg podniesionych przez ww. Stowarzyszenie i Urszulę P. Niektóre z tych zarzutów Sąd ocenił jako zasadne i podał powody takiej oceny, niektóre zaś uznał za nieuzasadnione. Co istotne, z treści wniosków o stwierdzenie nieważności złożonych przez Stowarzyszenie i Urszulę P., które zainicjowały przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne, wynika, że strony te, wyjaśniając podstawy prawne i faktyczne, uzasadniające ich zdaniem stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa, wskazały wyłącznie na te kwestie, które uczyniły już przedmiotem zarzutów w skardze rozpoznanej w sprawie sygn. akt II SA/Ke 15/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał ocenie prawnej te zarzuty w tamtej sprawie i nie stwierdził podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium jak również decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa (w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a.). Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Ke 15/19 ocenił jako zasadny zarzut dotyczący nieprzedstawienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Jędrzejowie uzupełnienia raportu – co we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji uczyniono podstawą zarzutu rażącego naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D. U. z 2017 r. poz. 1405), dalej jako "ustawa", "ustawa środowiskowa". Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do samodzielnej oceny, że uzupełnienie raportu w części dotyczącej sposobu zagospodarowania powstałego gazu oraz oddziaływania z tym związanego nie mogło mieć żadnego wpływu na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w związku z czym nie zachodziła konieczność przedstawienia mu tego uzupełnienia. To organ opiniujący powinien, po umożliwieniu mu zapoznania się z uzupełnieniem raportu wskazać, czy zachodzi konieczność wydania nowego postanowienia czy też nie. Podobnie Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Ke 15/19 uznał za zasadny zarzut związany z brakiem opisu trzech wariantów przedsięwzięcia wymaganych art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, co stanowi we wnioskach o stwierdzenie nieważności złożonych przez Urszulę P. i Stowarzyszenie podstawę zarzutu rażącego naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Sad stwierdził bowiem, że raport nie zawiera wymaganych przepisami art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy trzech wariantów przedsięwzięcia: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Niewątpliwie bowiem wskazany w raporcie jako jeden z trzech wariant zerowy, polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, nie jest wariantem w rozumieniu tego przepisu. Za dopuszczalne uznaje się przedstawienie dwóch wariantów ale tylko wówczas, gdy wariant wybrany przez inwestora jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska Sąd uwzględnił także zarzut dotyczący informacji podanych przy piśmie z dnia 15 grudnia 2017 r., co stało się ponownie podstawą zarzutu rażącego naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd w sprawie II SA/Ke 15/19 podniósł, że wskazane przez Spółkę Dobra Energia w uzupełnieniu raportu (z dnia 14 grudnia 2017 r. zatytułowanym "korekta do uzupełnienia") dane dotyczące masy wsadu oraz masy produktów wyjściowych różnią się znacznie między sobą (masa wkładu – 2738 Mg, masa wyjściowa: parafina – 2628 Mg, gaz poreakcyjny – 191,66 Mg, sadza techniczna lub odpad o kodzie 191210 2,7 Mg – łącznie 2822,36 Mg) co może budzić poważne wątpliwości w świetle zawartych w raporcie twierdzeń, że cała instalacja ma wykonanie gazoszczelne, a proces ma przebiegać w systemie zamkniętym. Dopiero w toku postępowania przed sądem inwestor w piśmie procesowym z 22 marca 2019 r. (data wpływu do Sądu) starając się wyjaśnić powyższe wątpliwości wskazał, że w piśmie z 14 grudnia 2017 r. "doszło do omyłki pisarskiej" i następnie przedstawił nowe obliczenia. Podkreślenia jednak wymaga to, że rolą sądu nie jest wyjaśnianie i ustalanie stanu faktycznego, ale ocena, czy organy administracji publicznej należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności i czy na ich podstawie dokonały prawidłowych ustaleń. Innymi słowy, to obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było odniesienie się do rozbieżności wynikającej z pisma z 14 grudnia 2017 r. w świetle deklarowanego przez inwestora prowadzenia recyklingu w systemie zamkniętym. Sąd w sprawie II SA/Ke 15/19 uznał za niezasadny zarzut skarżących dotyczących surowca, którym będą zasilane piece grzewcze i ilości zanieczyszczeń z tym związanych, co jednak spowodowało sformułowanie we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji zarzutu rażącego naruszenia art. 32 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755 ze zm.). Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu powołanego wyroku, że zmiana w stosunku do danych zawartych w raporcie odnośnie surowca, którym będą zasilane piece grzewcze nie wpływa negatywnie na ilość zanieczyszczeń. Jedyna różnica pomiędzy opisanym w raporcie przedsięwzięciem, a jego zmianą dokonaną w piśmie z 22 marca 2016 r. polega na tym, że między innymi uwzględniając podnoszone przez strony w postępowaniu administracyjnym zarzuty dotyczące braku możliwości z przyczyn formalnych wykorzystywania powstałych w wyniku procesu przetwarzania tworzyw sztucznych: gazu poreakcyjnego oraz oleju z destylacji do pieców ogrzewających zbiorniki oraz wsad, piece te będą opalane zakupionym gazem propan butan oraz olejem opałowym lekkim dostarczanymi przez uprawnionych dostawców z zewnątrz. Zanieczyszczenie powietrza wynikające z opalania tych pieców zostało ujęte w raporcie. Również naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – w kontekście kolejnego zarzutu wniosków o stwierdzenie nieważności – których dopatrzył się Sąd w sprawie II SA/Ke 15/09 nie spowodowały stwierdzenia nieważności żadnej z kontrolowanych decyzji organów administracji orzekających w tamtej sprawie. To samo odnosi się do zawartego we wniosku Stowarzyszenia zarzutu rażącego naruszenia prawa – art. 44 ust. 1 ustawy środowiskowej, opartego na uznaniu za stronę postępowania administracyjnego o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania tegoż Stowarzyszenia. Sąd wnikliwie przeanalizował te kwestie w sprawie II SA/Ke 15/19 i nie dostrzegł z tego powodu podstawy do rażącego naruszenia prawa, ale podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego. W kontekście powyższych ustaleń nie może być wątpliwości co do tego, że w sprawie II SA/Ke 15/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uczynił już przedmiotem swoich rozważań wszystkie zarzuty podniesione ponownie we wnioskach inicjujących kontrolowane postępowanie nadzwyczajne i nie zastosował dyspozycji art. 156 §1 pkt 2 p.p.s.a., a Kolegium, rozpoznając te wnioski, związane było wyrokiem tut. Sądu z dnia 22 maja 2019 r. oraz oceną prawną w nim zawartą. Niedopuszczalne jest ponowne merytoryczne rozpoznanie przez Kolegium powyższych zarzutów podnoszonych tym razem we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji. Ta niedopuszczalność przedmiotowa uzasadniała umorzenie postępowania nieważnościowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Słusznie wskazuje Kolegium, że rozpatrzenie wniosków skarżących wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Ubocznie, odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zwrot kosztów postępowania sądowego, podnieść należy, że przepisy prawa, w szczególności ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera podstawy prawnej do uwzględnienia takiego wniosku.