II Ka 120/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 120/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 kwietnia 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Agnieszka Karłowicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Z.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 92 § 1 kw i inne</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II W 977/24</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 160 zł opłaty oraz 50 zł zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- --> Sygn. akt II Ka 120/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Z.</span> </strong>został obwiniony o to, że w dniu 22 października 2023 r. ok. godz. 09:343 na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, gm. <span class="anon-block">S.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wraz z przyczepką lekką marki <span class="anon-block">S. (...)</span>o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zastosował się do znaku pionowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”, tj. o czyn z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 28 ust. 2 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz o to, że w czasie i miejscu jak wyżej, kierował pojazdem po drodze publicznej nie posiadając do tego uprawnień, tj. o czyn z art. 94 § 1 kw.</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">K. Z.</span> został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za czyny te na podstawie art. 94 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw orzeczono wobec obwinionego karę grzywny w wysokości 1600 złotych i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Ponadto zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 160 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, który zaskarżył go w całości i zarzucił:</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów, sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania, a także niedostateczne uwzględnienie okoliczności korzystnych dla obwinionego, manifestującą się w odmowie wiary wyjaśnieniom <span class="anon-block">K. Z.</span> w zakresie jakim nie przyznał się do popełniania czynu zarzucanych mu wnioskiem mimo, iż w sprawie nie zostały prze­prowadzone dowody stanowiące wystarczającą podstawę do przełamania zasady domniemania niewinności,</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 39;art. 39 § 4)">art. 39 § 4 k.p.k.</a> oraz art. art. 6 ust. 3 lit. c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U.1993.61.284), na skutek zaliczenia w poczet materiału dowodowego będącego podstawą do poczynienia ustaleń faktycznych zeznań świadków <span class="anon-block">Ł. D.</span> i <span class="anon-block">P. I.</span> (funkcjonariuszy policji), a także notatek urzędowych w zakresie jakim odnoszą się one do twierdzeń obwinionego wobec którego dokonano czynności rozpytania, co do przebiegu zdarzenia czym naruszono jego prawo do obrony, w sytuacji gdy na podstawie dowodu z zeznań funkcjonariuszy policji i sporządzonych przez nich notatek urzędowych nie wolno czynić ustaleń faktycznych, które nie znajdują potwierdzenia w wyjaśnieniach obwinionego, albowiem jest to usankcjonowanie nieformalnie przeprowadzonego dowodu z wyjaśnień, których przeprowadzenie w formie określonej przez prawo dowodowe (tzw. dowód ścisły) jest bezwzględnie wymagane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej, a nadto w chwili rozpytania obwiniony nie był pouczony o możliwości nawiązania kontaktu z prawnikiem,</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na wadliwym ustaleniu, iż w dniu 22 października 2023 r. ok godz. 09:43 na <span class="anon-block">ul (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, gm. <span class="anon-block">S.</span>, pow. <span class="anon-block"> (...)</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, kierując samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wraz z przyczepką lekką m-ki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zastosował się do znaku pionowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” oraz w miejscu i czasie jak powyżej kierował tym samym pojazdem po drodze publicznej nie posiadając to tego uprawnień, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń,</p> <p>- obrazę prawa materialnego art. 94 §1 kw poprzez jego błędne zastosowanie.</p> <p>Podnosząc powyższe argumenty obrońca obwinionego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez obrońcę obwinionego wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna.</p> <p>Lektura wywiedzionego środka odwoławczego, wskazuje, że skarżący kwestionuje dokonaną ocenę dowodów i ustalony na jej podstawie stan faktyczny. Bezzasadność przedmiotowego środka odwoławczego wynika przede wszystkim z faktu, iż kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami. Tytułem wstępu do zasadniczej części niniejszych rozważań nadmienić należy, iż zgodnie z zasadami trafnej reakcji karnej (<span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 1)">art. 2 § 1 pkt 1 kpk</a> </span>), prawdy materialnej (<span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a> </span>), obiektywizmu (<span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> </span>) i swobodnej oceny dowodów (<span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </span>) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>, Sąd <em> <!-- -->meriti</em> zobowiązany był do poddania w toku procesu, w tym w szczególności w fazie wyrokowania, szczegółowej analizie wszelkich okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, przy czym z taką samą uwagą i według tożsamych reguł Sąd ten winien rozważyć i ocenić dowody zarówno obciążające jak i odciążające obwinionego, by następnie - w odniesieniu do powyższych kwestii - zająć kompleksowe, logiczne i wyczerpujące stanowisko w części motywacyjnej wyroku. Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionej apelacji.</p> <p>Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu I instancji co do wartościowania wyjaśnień <span class="anon-block">K. Z.</span>. Analizując tę materię nie należy tracić z pola widzenia, iż ustanowiony w <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </span> obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego, bowiem także odwołujący, podnoszący ów zarzut, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla obwinionego, w tym jego wyjaśnienia. Ta metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd <em> <!-- -->meriti</em> w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. <em> <!-- -->Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia</em> (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 67/12), a takich naruszeń, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący skutecznie nie wykazał. Brak jest jakichkolwiek podstaw do negowania stanowiska Sąd I instancji co do oceny wyjaśnień <span class="anon-block">K. Z.</span>. Wyjaśnienia obwinionego, który nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu nie mogą być przyjęte za pewnik i stanowcze ustalenie, ale podlegają ocenie jak inne dowody. Należy podkreślić, że obwiniony wskazywał, że w chwili gdy policjanci przyjechali na miejsce był w sklepie z kolegami, a następnie wychodził z nimi na zewnątrz. W takiej sytuacji dziwi dlaczego funkcjonariusze policji mieli przeprowadzić interwencję właśnie wobec obwinionego, jeżeli jak twierdzi wychodził ze sklepu i nie znajdował się w pobliżu pojazdu. Zgodnie z wiarygodnymi zeznaniami funkcjonariuszy policji podjęli oni interwencję wobec kierującego pojazdem <span class="anon-block">K. Z.</span>, gdyż naruszył obowiązujące znaki drogowe, a następnie podjęto czynności sprawdzenia danych obwinionego w bazie danych. Zarówno obwiniony jak i <span class="anon-block">B. S.</span> na wezwanie policji wskazali, że kierowali pojazdami i to właśnie spowodowało dalsze następstwa w postaci interwencji, spisania danych i dokonania ustaleń w bazach danych. Jak wynika z zeznań <span class="anon-block">P. I.</span> i <span class="anon-block">Ł. D.</span> kierujący kwestionował jedynie świadomość co do daty obwiązywania zakazu, ale nie zgłaszał innych zastrzeżeń wobec przeprowadzonej interwencji, a w szczególności z zeznań funkcjonariuszy policji nie wynika, aby kwestionował fakt kierowania pojazdem i pozostawienia w niedozwolonym miejscu. Brak jest racjonalnych przesłanek, by chociażby wysnuwać przypuszczenia, ażeby wskazani świadkowie zeznawali nieprawdę. Wszakże, obwiniony jest dla nich osobą obcą, a wiedzę o zdarzeniu stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania powzięli oni w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w sposób należyty, by ocena dowodów przeprowadzona została przez Sąd pierwszej instancji w sposób dowolny i niezgodny z wymogami płynącymi z <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</span> Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego obwiniony, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla strony - jest naturalnym jej prawem, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie ustawowe wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 76;art. 76 § 2 k)"> <span class="underline"> <!-- -->art. 76 § 2</span> k.p.s.</a>w. zasady postępowania zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 76;art. 76 § 1 k)"> <span class="underline"> <!-- -->art. 76 § 1</span> k.p.s.</a>w. stosuje się również do notatek urzędowych sporządzonych na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 54;art. 54 § 3 k)"> <span class="underline"> <!-- -->art. 54 § 3</span> k.p.s.</a>w., stanowiącego, że gdy okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, to utrwalenie czynności wyjaśniających można ograniczyć do sporządzenia notatki urzędowej zawierającej ustalenia niezbędnie do sporządzenia wniosku o ukaranie. Notatki te sąd może zatem odczytywać, choć jest zobligowany na żądanie strony przeprowadzić na rozprawie czynności dowodowe w zakresie okoliczności, o których mówi notatka. Okoliczności te dotyczą rodzaju czynności, czasu i miejsca, osób uczestniczących w czynności oraz krótkiego opisu przebiegu czynności wraz z podpisem osoby sporządzającej notatkę. Żądanie przeprowadzenia czynności dowodowych strona może zgłosić, o ile jest obecna na rozprawie, chyba że zgłosi je jej pełnomocnik. Obowiązek sądu dezaktywuje się, gdy notatka stwierdza okoliczności, którym obwiniony nie zaprzeczał w wyjaśnieniach złożonych ustnie lub pisemnie w danej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie obrońca nie zajmował żadnego stanowiska co do konieczności przesłuchania świadków. Nie zajął żadnego stanowiska, gdy Sąd dokonał ujawnienia zeznań <span class="anon-block">B. S.</span> czy odczytał zeznania świadka <span class="anon-block">Ł. D.</span> (k.69v), nie zgłaszał wtedy żadnych wniosków dowodowych. Ponadto obrońca brał udział w przesłuchaniu świadka <span class="anon-block">P. I.</span>, które dotyczyło okoliczności przeprowadzonej interwencji i zeznania tego świadka były zbieżne z treścią notatki urzędowej, podobnie jak zeznania <span class="anon-block">Ł. D.</span>. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia to właśnie zeznania tych świadków były podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd I instancji oceniając te właśnie dowody wykazał, że jako spójne i zbieżne wskazują na odpowiedzialność obwinionego w zakresie czynów z wniosku o ukaranie.</p> <p>Zarzut zawarty w punkcie 3 apelacji zakłada wersję (str. 5 apelacji), że obwiniony kierował pojazdem mechanicznym i nie zastosował się do znaku drogowego. Takie rozumowanie stoi w opozycji do pozostałych zarzutów wskazujących, że obwiniony w dniu zdarzenia nie kierował pojazdem mechanicznym. Warto w tym miejscu odnotować wyrok WSA w Olsztynie z 16.09.2014 r., <span class="underline"> <!-- --> II SA/Ol 761/14</span>, LEX nr 1513426, w którego uzasadnieniu sąd ten wskazał: „Określone w hipotezie <span class="underline"> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1</a> </span> k.w. zachowanie, polegające na prowadzeniu pojazdu, na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, «nie mając do tego uprawnienia», obejmuje swoim zakresem zarówno osoby, które w ogóle nie posiadały takich uprawnień lub utraciły je w wyniku ich cofnięcia, jak i takie, które je posiadają, ale nie mogą ich realizować, np. na mocy wyroku, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W aktach sprawy brak informacji, aby wobec obwinionego zakończyło się postępowanie za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>.</p> <p>Skarżący w ramach wniesionej apelacji nie kwestionował wysokości orzeczonej kary grzywny i do tegoż elementu pierwszoinstancyjnego wyroku zastrzeżeń nie miał także Sąd II instancji. Obwiniony nie ma nikogo na utrzymaniu i posiada stałe źródło dochodu, ma więc możliwość uiszczenia orzeczonych należności.</p> <p>Sąd Okręgowy nie uwzględniając apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 grudnia 2024 roku. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118)">art. 118 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 kpw</a>.</p> </div>