IV SA/Wa 2231/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. E. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w [...] gmina [...], reprezentowanej przez pełnomocnika E. N., na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią socjalno-biurową na terenie działki o nr ew. [...] , obręb [...] , gmina [...] - utrzymał ww postanowienie w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 28 lutego 2017 r., Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią socjalno-biurową na terenie działki o nr ew. [...] obręb [...] , gmina [...] . Na podstawie przedłożonych dokumentów stwierdzono, iż teren objęty wnioskiem znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązuje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. woj. [...]. z 2011 nr [...] poz. [...]) oraz w granicach obszaru Natura 2000 [...] PLB220009, a przesłany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie jest zgodny z przepisami powołanych powyżej uchwał Sejmiku Województwa [...] . Organ wskazał, iż teren działki nr [...] (obręb [...] ) położony jest częściowo od strony północnej i zachodniej w strefie stumetrowej od linii brzegu jeziora [...] (działka nr [...], obręb [...] [...]) oraz zlokalizowany jest w całości od strony północnej, wschodniej, południowej i zachodniej w strefie stumetrowej od linii brzegu rzeki [...] (działki nr: [...], [...], [...]; obręb [...]). RDOŚ podniósł, że zgodnie z § 3 pkt 7 ww. uchwały Sejmiku Województwa [...] na terenie [...] Parku Krajobrazowego wprowadził zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodno prawnym, określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Analizując przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji uznał, iż planowane przedsięwzięcie budowlane (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią socjalno-biurową) nie klasyfikuje się jako obiekt służący turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ I instancji, na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji ponadto stwierdził, iż wnioskowana inwestycja nie spełnia przesłanek prawnych znoszących ww zakaz, a wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 ww. uchwały Sejmiku Województwa [...] . Przedmiotowe odstępstwo odnosi się zatem do sytuacji, gdzie spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: zakaz nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, na obszarze tym dopuszczalne jest uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, możliwe jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. W związku z tym, że wskazane przesłanki muszą zachodzić jednocześnie, brak jednej z nich przesądza o braku podstaw do zastosowania ww wyjątku z § 4 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały Sejmiku Województwa [...]. Podobnie jak zapisy § 4 ust. 2 i 3, które nie dotyczą przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Wobec powyższego powołanym postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., organ I instancji odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozpoznając wniesione przez pełnomocnika skarżącej Spółki zażalenie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniesione w nim zarzuty uznał za niezasadne. Jak wskazał, planowany budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią socjalno-biurową o pow. 180 m.kw. służyć ma, w części biurowej, do obsługi przepraw kajakowych, natomiast pomieszczenie socjalne przeznaczone do obsługi turystów korzystających z przepraw kajakowych ma zawierać: toalety, kuchnię oraz pralnię. Ponadto na poddaszu przedmiotowej inwestycji ma powstać pomieszczenie noclegowe dla pracowników obsługujących turystów. W ocenie Organu II instancji planowana inwestycja spowoduje naruszenie zakazu określonego w § 3 pkt 7 ww. Uchwały, gdyż przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią socjalno-biurową, wykorzystywany do obsługi turystów oraz jako baza noclegowa dla pracowników nie stanowi obiektu, który służy turystyce wodnej a nadto, w jego ocenie, tego typu inwestycja nie jest niezbędna do uprawiania turystyki wodnej. Bezsprzecznie natomiast, co bezpośrednio wynika z załączników mapowych dołączonych do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz z map dostępnych w serwisie Geoportal, planowana inwestycja znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od rzeki [...] oraz częściowo w pasie 100 m od jeziora [...] . Organ uznał zatem, iż obiekt mieszkalny z funkcją socjalno-biurową może być położony poza pasem 100 m od jeziora [...] , nie tracąc przy tym swojej funkcji. Przedmiotem wyjątku od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w powyższym pasie szerokości 100 mogą być jedynie obiekty służące bezpośrednio turystyce wodnej. Jednocześnie podtrzymał w całości ustalenia organu I instancji w zakresie braku możliwości zastosowania odstępstw od ww. zakazu, wymienionych w § 4 ust. 1 ww. Uchwały. Niezależnie organ podniósł, że w toku prowadzonego postępowania dla ww inwestycji nie analizowano uwarunkowań wynikających z lokalizacji przedmiotowej działki obszaru Natura 2000 [...] PLB220009, ponieważ przedmiotowa inwestycja, w zakresie określonym w projekcie decyzji, narusza przepisy Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] . Nadto, biorąc pod uwagę charakter planowanej zabudowy, organ odwoławczy stwierdził także, że nie miały również zastosowania żadne z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody dotyczące wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Wobec powyższego, GDOŚ, uznając za całkowicie zasadne stanowisko organu I instancji zaskarżonym do Sądu postanowieniem utrzymał postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w mocy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , gm. gmina [...] wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą zarzucając ww postanowieniu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: - art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., przez jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie zawężonej wykładni pojęcia "turystyka wodna" i przyjęcia, że zwolnienie z zakazu zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych (...) dotyczy wyłącznie obiektów: a) służących bezpośrednio turystyce wodnej, b) które są niezbędne do uprawiania turystyki wodnej, podczas gdy z literalnej wykładni przedmiotowego przepisu wynika jedynie, że chodzi o obiekty, które służą turystyce wodnej. Wskazać należy, że ani ustawodawca ani sejmik województwa [...] nie sprecyzował samego pojęcia turystyki wodnej, brak jest więc definicji formalnej, trudno jest więc rozgraniczyć co stanowi w swej istocie turystykę wodną i jakiego rodzaju obiekty są niezbędne do uprawiania turystyki wodnej a jakie nie oraz, które z nich służą jej bezpośrednio a które tylko pośrednio. Z tego względu wprowadzanie dodatkowych kryteriów zawężających zwolnienie przez organy orzekające, które nie wynikają wprost z treści przepisu, bez uargumentowania prawnego stanowi naruszenie prawa materialnego; - art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 pizp w związku z § 4 ust 1 pkt 1 ww uchwały Sejmiku Województwa [...] przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy jako przyległe działki należy traktować tylko te których granice stykają się bezpośrednio z działką skarżącej co w okolicznościach niniejszej sprawy a mianowicie przyleganiu działek stanowiących wody płynące [...], [...] oraz [...], w sposób oczywisty ze względu na ich charakter uniemożliwia ich zabudowę i wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy biorąc pod uwagę pozostałe działki, w najbliższym sąsiedztwie które są zabudowane pozwoliłoby na wyznaczenie takiej linii co wynika z wyrysu z mapy ewidencji gruntów, którą skarżący dołączyła. 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie: - art. 6 k.p.a. w związku art. 7 Konstytucji RP polegające na bezprawnym zastosowaniu rozszerzającej wykładni przepisu § 3 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...] przez przyjęcie, że przedmiotem wyjątku od zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych mogą być jedynie obiekty, których wszystkie elementy muszą być powiązane bezpośrednio z turystyką wodną co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie: poprzez przyjęcie, że budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią socjalno-biurową wykorzystywany, jak ustalił organ II instancji, do obsługi turystów nie stanowi obiektu który służy turystyce wodnej, ewentualnie jedynie obiekt służący pośrednio turystyce wodnej, podczas gdy oczywistym winno być, że obiekt wykorzystywany do obsługi turystów, korzystających z oferty turystycznej skarżącej w zakresie m.in. spływów kajakowych oraz innych form wypoczynku służy korzystaniu przez nich z różnych form turystyki wodnej. Kwestia czy jest to bezpośredni czy też pośredni związek w świetle obowiązujących przepisów prawa nie powinna mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 ppsa uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci wyrysu-mapy ewidencyjnej gruntów obejmującej działkę nr [...] w obrębie [...] gmina [...] oraz działki sąsiadujące. Skarżąca podniosła także, że organy nie wzięły pod uwagę, że ze względu na planowane przeznaczenie budynku przedmiotowa inwestycja stanowi obiekt turystyki wodnej w rozumieniu § 3 ust 7 uchwały bowiem ma służyć turystyce wodnej prowadzonej w ramach działalności gospodarczej skarżącej. Strona bowiem planuje w przedmiotowym budynku prowadzić biuro celem obsługi przepraw kajakowych, oraz pomieszczenia socjalne dla turystów korzystających z przepraw kajakowych, toalety, kuchnię oraz pralnię. Na poddaszu budynku zaś zaplanowano pomieszczenia noclegowe dla pracowników obsługujących pole namiotowe oraz przeprawy kajakowe. Powyższa inwestycja wpisuje się w dotychczasowy zakres działalności turystycznej i rekreacyjnej prowadzonej przez skarżącą, w tym organizowane spływy kajakowe po rzece [...] i jeziorze [...]. W tym zakresie organ zaniechał rozpatrzenia materiału dowodowego co skutkowało brakiem stwierdzenia, że planowa inwestycja ma służyć turystyce wodnej i tym samym stanowi obiekt turystyki wodnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot wywiedzionej skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego ten tryb mógł znaleźć zastosowanie. Podstawą orzekania przez RDOŚ i GDOŚ w przedmiocie uzgodnień projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w niniejszej sprawie był art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p, zgodnie z którym to przepisem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku - obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Konieczność dokonania wskazanego wyżej uzgodnienia w niniejszej sprawie wniknęła z faktu, że teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, tj. na obszarze [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanego w skardze: art. 6 K.p.a. oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanych w skardze: art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 pkt 7 ww Uchwały, art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 ust 1 pkt 1 ww Uchwały Sejmiku Województwa [...] . Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze [...] Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 [...] PLB220009. Niewątpliwie zatem fakt usytuowania planowanej inwestycji na obszarach objętych ochroną, stanowił podstawę do dokonania uzgodnienia przez RDOŚ w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 upzp. W niniejszej sprawie trafnie przyjmuje się też, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ w ramach swojej właściwości oraz kompetencji, w pierwszej kolejności uwzględnia się zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego, obowiązujących dla tych innych obszarów. Dopiero, w przypadku braku naruszenia tych zakazów, bada się wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wobec tego, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na naruszenie zakazu obowiązującego na terenie a wynikającego z ww Uchwały Sejmiku Województwa [...] organy obu instancji były uprawnione do odstąpienia od badania wpływu tego zamierzenia na obszary Natura 2000 [...] PLB220009. Wskazać należy, że ograniczenie zabudowy, wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, ma na celu ochronę pasa 100 m od linii brzegu rzeki, jeziora lub też innego zbiornika wodnego z uwagi na fakt, iż tereny takie m.in. umożliwiają przemieszczanie się organizmów żywych w obrębie danego obszaru. Zatem obowiązkiem organu było ustalenie czy istnieje podstawa do zastosowania odstępstwa od ww zakazu umożliwiającego realizację w tym pasie 100 m planowanej, objętej ww projektem decyzji o warunkach zabudowy, inwestycji. Inaczej mówiąc niezbędne było ustalenie czy w istocie planowane zamierzenie dotyczy budowy obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a więc obiektów, które nie będą w sposób znaczący ingerowały w przestrzeń chronionego obszaru, położonego w pasie 100 m od brzegu akwenu natomiast w sytuacji ustalenia budowy innych obiektów - czy znajduje zastosowanie odstąpienie od ww zakazu. Niewątpliwie, jak trafnie zauważono w skardze, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest dokonanie prawidłowej wykładni pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej", tj. obiektu wyłączonego z zakazu zabudowy w strefie chronionej. Brak w przepisach jakichkolwiek wskazówek co do zakresu znaczeniowego tego pojęcia (brak choćby przykładowego katalogu obiektów, brak wskazania dopuszczalnych parametrów zabudowy, takich jak np. powierzchnia zabudowy) stanowi zasadnicze utrudnienie w dokonaniu jego precyzyjnej wykładni, pozwalającej na jednoznacznej przesądzenie charakteru planowanego budynku mieszkalno-socjalnego. Z powyższego wynika, że zarówno wykładnia językowa, jak i analiza obowiązującego ustawodawstwa mogą dawać jedynie uogólnione wyobrażanie o tym, czym jest obiekt służący turystyce wodnej. Jednakże, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2016 roku w sprawie o sygn akt II OSK 2581/14, powinny to być tylko takie obiekty budowlane, które są bezpośrednio, a nie pośrednio powiązane z turystyką wodną np. pomost do umocowania niedużych jednostek pływających lub pomost, który służy do uprawiania wędkarstwa i umocowania łodzi. Natomiast przedmiotowy wniosek Wójta Gminy [...] o uzgodnieniu załączonego projektu decyzji o warunkach zabudowy określa jedynie ogólnie jej zakres przedmiotowy jako obiektu usługowo-mieszkaniowego. Dlatego też pojęcie obiektu służącego turystyce wodnej nie może być poddane w tej sprawie wykładni rozszerzającej biorąc pod uwagę ratio legis przepisu. W ocenie Sądu zatem, zgodnie ze stanowiskiem organów, przedmiotowa inwestycja nie należy do obiektów służących turystyce wodnej. Budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią socjalno-biurową, który ma być wykorzystywany do obsługi turystyki wodnej nie stanowi obiektu, który służy turystyce wodnej związanej, jak wskazuje skarżąca, z kajakarstwem. Wskazane we wniosku o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jego przeznaczenie do obsługi turystów oraz jako baza noclegowa dla pracowników nie stanowi obiektu, mieszczącego się w powyższych ramach. Trzeba podnieść, że tego typu inwestycja nie jest niezbędna do uprawiania turystyki wodnej i nie musi być lokowana w powyższym pasie. Obiekt usługowy służący obsłudze ruchu turystycznego, nie tracąc swojej funkcji i przeznaczenia, może być z powodzeniem zlokalizowany poza pasem 100 m od rzeki i jeziora. Podstawową funkcją zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych jest ochrona zasobów przyrody na terenie Parku Krajobrazowego, który jest jedną z form ochrony przyrody. Szczegółowe zasady ich tworzenia oraz funkcjonowania określone zostały w art. 16 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm., dalej jako: u.o.p.). W ust. 1 tego przepisu wymienione zostały walory, jakie powinien posiadać konkretny obszar, aby mógł być uznany za park krajobrazowy. Znalazły się wśród nich wartości przyrodnicze, historyczne, kulturowe oraz krajobrazowe. Z powyższego zestawienia wynika, że obszar, na którym ma być utworzony park krajobrazowy, powinien wyróżniać się spośród innych nie tylko z punktu widzenia wartości przyrodniczych, lecz także historycznych, kulturowych i krajobrazowych. Wprowadzone natomiast zakazy mają na celu ochronę ww. walorów na terenie parku krajobrazowego. Rozszerzająca wykładnia norm ustanawiających wyjątki od zakazów stałaby w sprzeczności z celami ochrony przyrody obwiązującymi na terenie parku krajobrazowego. Zakazy chronią prewencyjnie zasoby przyrody parku krajobrazowego jako część środowiska. Przy czym co istotne i należy w tym miejscu wskazać, jedna z podstawowych zasad wykładni przepisów prawa przewiduje, iż wyjątków od reguły nie interpretuje się rozszerzająco, lecz ściśle, aby w ten sposób nie podważyć zasady ogólnej. A zatem Sąd stwierdza, iż całokształt wskazanych wyżej okoliczności uzasadnia traktowanie przedstawionego do zaopiniowania projektu decyzji jako projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla infrastruktury służącej w sposób pośredni turystyce wodnej. W tym kontekście za oczywiście chybiony należy uznać zarzut skarżącej Spółki naruszenia art. 6 k.p.a. w związku art. 7 Konstytucji RP, z tej przyczyny, że organ odwoławczy zaakceptował błędną wykładnię ww przepisu §3 pkt 7 uchwały. Słusznie organy bowiem przyjęły, że lokalizacja projektowanego obiektu budowlanego w strefie 100 m od linii brzegu nie jest czynnikiem, który determinuje turystykę wodną, ponieważ budynek o wskazanym przeznaczeniu może być położony, jak wyżej wskazano, poza strefą 100 m od linii brzegowej jeziora i rzeki. Trzeba bezwzględnie pamiętać o celu utworzenia tego parku krajobrazowego, w zakresie prewencyjnej ochrony jego wartości przyrodniczych, w tym także krajobrazowych, zgodnie z konstytucyjną zasadą zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP). Z kolei temu celowi służy właśnie przedmiotowy zakaz zabudowy. Dlatego też w ocenie Sądu, organy uzgodnieniowe prawidłowo przeprowadziły kontrolę wykładni § 3 ust. 7 ww Uchwały. Przewidziane natomiast w § 4 ust. 1 cyt. uchwały odstępstwa od omawianego zakazu a polegające na umożliwieniu budowy w tym pasie 100 m m.in. obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a więc obiektów, które nie będą w sposób znaczący ingerowały w przestrzeń chronionego obszaru, położonego w pasie 100 m od brzegu akwenu, w sprawie niniejszej nie znalazły zastosowania. Zgodnie bowiem z brzmieniem ww paragrafu zakaz ten nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach - w sprawie niniejszej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonym Uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., nie wskazuje, aby obszar inwestycji znajdował się w obszarze zwartej zabudowy; 2) istniejących siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód - brak takiego zagospodarowania co wynika bezpośrednio z treści uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy; 3) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania (rozbiórkę, odbudowę, nadbudowę poddasza użytkowego, przebudowę) - działka przeznaczona pod inwestycję bezpośrednio sąsiaduje z działkami: [...], [...], [...] - wody płynące, 42 - droga , [...] - grunt orny, [...] - działka zabudowana nie będąca zabudową usługową lub mieszkaniową, brak jest zatem możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach; 4) budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego - budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią socjalno-biurową nie można wiązać z budową lub przebudową obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego. Również, biorąc pod uwagę charakter planowanej zabudowy, nie ma zastosowania żadne z odstępstw wyżej przywołanych a określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Z tych wszystkich względów, Sąd nie dopatrzył się zasadności zarzutów wniesionej skargi. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznał sprawę z należytą starannością i wnikliwością, na podstawie całokształtu materiału dowodowego prawidłowo ocenił okoliczności sprawy, wyprowadził z nich stosowne wnioski i wydał rozstrzygnięcie. W jego uzasadnieniu zaś w sposób przekonywujący wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, co w konsekwencji odpowiada także wymogom art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.