I GSK 887/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 821/20 w sprawie ze skargi F. (...) z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) lutego 2020 r. znak: (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 821/20 w sprawie ze skargi FSdNz siedzibą w W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia (...) lutego 2020 r. znak: (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z (...) lutego 2020 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych utrzymał w mocy decyzję własną z (...) września 2019 r. znak: (...), nakazującą Stronie — FSdNz siedzibą w W. zwrot środków PFRON w kwocie 174.668,53 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ wskazał, że 30 maja 2017 r. zawarto umowę nr (...) między Stroną a Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, którą 8 listopada 2017r. aneksowano. Umowa dotyczyła realizacji projektu pn. "Nowoczesna rehabilitacja kluczem do zwiększenia samodzielności osób z dysfunkcjami wzroku" w ramach zadań zlecanych na podstawie art. 36 ustawy o rehabilitacji, w ramach konkursu (...) z (...) r. Rozliczenia kosztów dokonano zgodnie z "Zasadami wspierania realizacji zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zlecanych organizacjom pozarządowym przez PFRON" (dalej: Zasady) i z "Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności kosztów w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji, (dalej: Wytyczne), stanowiącymi załącznik nr 8 do Zasad. Prezes Zarządu PFRON w dniu (...) września 2019 r. wydał decyzję nakazującą zwrot wypłaconych środków w kwocie 174.668,53 zł z odsetkami. W uzasadnieniu wskazał, że środki w w/w kwocie wykorzystano w sposób nieprawidłowy i stosownie do art. 49e ust. 1 z dnia 27 sierpnia 1977 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji), podlegają zwrotowi. Utrzymując w mocy decyzję własną decyzją z (...) lutego 2020 r. Prezes Zarządu PFRON wskazał w szczególności, że realizując zawartą umowę strona korzystała z dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych i z finansowania projektu w ramach zadań zlecanych przez PFRON. Dofinansowanie do wynagrodzeń, zwane dalej SODiR, jest realizowane na podstawie art. 26a ustawy o rehabilitacji oraz Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. 2016 r. poz. 951). Organ podniósł, że istotą sporu jest różnica w sposobie wyliczenia stawek godzinowych pracowników niepełnosprawnych, zatrudnionych w projekcie. Organ kwotę wynagrodzenia brutto pomniejszoną o dopłaty z SODiR odnosi do całkowitej liczby godzin pracy w miesiącu, kalkulując na tej podstawie stawkę godzinową podlegającą dofinansowaniu w projekcie. Natomiast strona kwotę wynagrodzenia brutto pomniejszoną o dopłaty z SODiR odnosi tylko do liczby godzin pracy w miesiącu na rzecz projektu i uzyskuje na tej podstawie stawkę godzinową. Rozliczając Umowę organ stwierdził, że wysokość kwoty do zwrotu wynika z dwóch przyczyn: przekroczenia 100% finansowania ze środków publicznych stawek godzinowych pracowników niepełnosprawnych, zatrudnionych w projekcie na podstawie umowy o pracę o łączną kwotę 145 917,42 zł, zgodnie z zestawieniem wskazującym nazwisko pracownika oraz kwotę nieuznanego wynagrodzenia oraz zmniejszeniu kosztów projektu w związku z nieuznaniem ww. kwoty. Kwota do zwrotu 174.668,53 zł stanowi różnicę kwot: 1370804,79 zł (kwota dofinansowania z PFRON) oraz 1196136,26 zł (kwota dofinansowania kosztów kwalifikowalnych projektu, uznanych przez PFRON). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji wskazał, że kwestią sporną pozostaje sposób wyliczenia kwalifikowanych kosztów wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego w ramach projektu, w sytuacji gdy na wynagrodzenie tego pracownika strona uzyskuje dofinansowanie w ramach art. 26a ustawy o rehabilitacji— dopłaty z SODIR. Sąd podkreślił, że Fundacja realizowała projekt zlecony przez PFRON dotyczący kierunku pomocy 2: zwiększenie samodzielności osób niepełnosprawnych obejmującego zadanie prowadzenia rehabilitacji osób niepełnosprawnych w różnych typach placówek pod nazwą "Nowoczesna rehabilitacja kluczem do zwiększenia samodzielności osób z dysfunkcjami wzroku". W związku z powyższym 30 maja 2017 r. Fundacja zawarła z PFRON umowę nr (...) o zlecenie realizacji zadań w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji. Na podstawie w/w umowy Fundacja otrzymywała środki finansowe na pokrycie kosztów jej wykonania – realizacji w/w projektu. Fundacja zobowiązała się do wykonania projektu zgodnie ze złożonym do PFRON wnioskiem o zlecenie realizacji zadań, z uwzględnieniem jego aktualizacji, w zakresie i na warunkach określonych w w/w umowie (§ 1 ust. 2 umowy). Szczegółowy zakres rzeczowy i finansowy projektu określał budżet projektu, stanowiący załącznik nr 2 do umowy, uzgodniony i podpisany przez strony. Koszty nie ujęte w budżecie projektu nie są finansowane w ramach niniejszej umowy. Sąd I instancji wskazał, że w kontrolowanej decyzji organ ustalając wysokość miesięcznych kwalifikowalnych kosztów pomniejszył kwotę wynagrodzenia brutto pracownika o dopłaty z SODIR, a następnie uzyskaną kwotę podzielił przez całkowitą liczbę godzin pracownika (obejmując czas pracy na rzecz projektu oraz poza nim) uzyskując stawkę wynagrodzenia za godzinę i pomnożył ją przez liczbę godzin pracy na rzecz projektu. Stosując powyższą metodę ustalił wysokość stawki godzinowej, po potrąceniu dopłat z SODIR, na 8,18 zł., a koszt kwalifikowany dla 60 godzin 60 x 8,18 zł = 490 zł (zgodnie z wyliczeniami zawartymi w decyzji). Sąd I instancji uznał, że przyjęte w decyzji rozwiązanie jest niezgodne z łączącą strony umową w myśl której rozliczenie kosztów miało następować zgodnie z "Zasadami wspierania realizacji zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zlecanych organizacjom pozarządowym przez PEFRON", w tym "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności kosztów w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych". Jak wskazano wyżej - zgodnie z budżetem zatwierdzonym przez strony, koszt kwalifikowany w ramach godziny pracy osoby niepełnosprawnej to 21 zł. Stawka ta wynika więc wprost z umowy - podstawowego źródła określającego prawa i obowiązki Fundacji i PEFRON—u w przedmiotowej sprawie i nie może być pomijana w przyjętej metodzie rozliczenia. Sąd I instancji uznał, że ma rację skarżący, iż w/w rozwiązanie, kłóci się też z w/w Wytycznymi stanowiącymi załącznik Nr 8 do Zasad wspierania realizacji zadań, gdzie w Postanowieniach ogólnych wskazuje się, iż jedną z przesłanek uznania kosztów związanych z realizacją projektu za kwalifikowalne jest ich niezbędność do realizacji projektu (rozdział I. ust. 1 pkt 1), jak też uwzględnienie w budżecie projektu (rozdział I. ust. 1. pkt 3 Wytycznych), co jak wskazano wyżej nie miało miejsca mimo, że w decyzji zawarta jest deklaracja o dokonanym rozliczeniu kosztów dokonanym zgodnie z Zasadami i Wytycznymi. Sąd zauważył, że przedstawione w decyzji rozwiązanie nie znajduje oparcia także w Szczegółowych zasadach kwalifikowalności kosztów (poz. VI.1 pkt 6) dotyczących osób niepełnosprawnych, gdzie czytamy: w sytuacji, gdy Wnioskodawca zatrudnia do realizacji projektu osobę niepełnosprawną, za kwalifikowalne uznaje się wynagrodzenie pomniejszone o miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika uzyskane przez Wnioskodawcę w ramach art. 26a ustawy o rehabilitacji". W Wytycznych nie ma zatem mowy o takich rozwiązaniach, które nie uwzględniają stawki przyjętej w budżecie. Ponadto Sąd I instancji uznał, że organ nie odniósł się, w kontrolowanej decyzji, do argumentacji skarżącego, iż rozliczając koszty w ramach projektu, wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego po odjęciu dofinansowania SODIR należy podzielić przez liczbę godzin, w których wykonuje on pracę dla przedmiotowego projektu, a nie przez sumę ogółem przepracowanych godzin w danym miesiącu (kalkulacja PEFRON), gdyż pozostałe godziny wykraczają poza kwalifikowalne działania co do kosztów pracy i projektowego meritum. Przyjęte przez Fundację rozliczenie oddziela zadania realizowane poza projektem i finansuje je z SODIR oraz zadania realizowane w ramach projektu - te finansuje z funduszy otrzymanych na ten cel, stosownie do art. 36 ustawy o rehabilitacji. Rozbija czas pracy pracownika niepełnosprawnego i rozlicza go odrębnie dla zadań w ramach projektu (60 h/miesiąc) i dla pozostałych zadań (94 h/miesiąc) w nawiązaniu do budżetu projektu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Sądowi I Instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.: błędną wykładnię art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji polegającą na ustaleniu, że organ w zaskarżonej decyzji domaga się bezpodstawnie zwrotu środków prawidłowo i zgodnie z umową wykorzystanych przez stronę na realizację projektu pn. "Nowoczesna rehabilitacja kluczem do zwiększenia samodzielności osób z dysfunkcjami wzroku", podczas gdy umowa wyraźnie odsyła do stosowania "Zasad wspierania realizacji zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, zlecanych organizacjom pozarządowym przez PFRON", w tym do "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności kosztów w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych", stanowiących załącznik nr 8 do Zasad, które strona naruszyła przy rozliczeniu kosztów kwalifikowanych w zakresie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych znacznie je zawyżając, niezastosowanie art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji przy dokonywaniu oceny kwalifikowalności wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych realizujących projekt, a ograniczenie się wyłącznie do treści budżetu projektu. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. braku prawnego uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć organowi, dlaczego i na jakiej podstawie prawnej Sąd uznał za słuszny sposób wyliczenia wynagrodzeń w projekcie przedstawiony przez stronę, zaś odmówił słuszności sposobowi wyliczenia kwalifikowalnych wynagrodzeń przedstawionemu przez organ w decyzji i opartych na wytycznych organu nadzoru (BON), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował wytyczne Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych (w aktach sprawy) - nie uchyliłby decyzji Prezesa Zarządu PFRON, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., art.107 §3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że organ prowadząc postępowanie w celu ustalenia, czy strona prawidłowo wykorzystała otrzymane środki publiczne, nie dokonał ustaleń pozwalających na wydanie zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem gdyby Sąd (zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz przepisami prawa) przyjął, że organ w niniejszej sprawie w istocie poczynił wszystkie niezbędne ustalenia w oparciu o pełen materiał dowodowy i przy zastosowaniu bezwzględnie obowiązujących przepisów (np. art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji) do oceny postanowień umowy, to w konsekwencji oddaliłby skargę, - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe, lakoniczne, niespójne i nie zawierające wskazania zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienia przyjętego sposobu ich wykładni i zastosowania uzasadnienie wyroku, w szczególności poprzez pominięcie treści Regulaminu Pracy dołączonego przez stronę do rozliczenia projektu czy też całkowite przemilczenie oceny rozliczenia zastosowanego w decyzji przez organ w kontekście zarówno Regulaminu Pracy jak i terminów pobrania dofinansowań z SODiR w relacji do terminów rozliczania transz projektu, W uzasadnieniu Prezes przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku F (...) - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2523 ze zm., dalej: p.p.s.a.) rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione przez skarżący kasacyjnie organ zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. W zarzutach tych wskazano na naruszenie przepisów procesowych i naruszenie przepisów prawa materialnego. W zakresie tych pierwszych powołano się na uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. niewyjaśnieniu toku rozumowania Sądu, dlaczego w zakresie wyliczenia wynagrodzeń w projekcie przyznał rację stronie postępowania, a nie organowi. Gdyby uznał, że organ prawidłowo zastosował wytyczne Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, to nie uchyliłby decyzji Prezesa Zarządu PEFRON. Dalej w zakresie naruszenia powołanego przepisu wskazał, że uzasadnienie jest ogólnikowe, lakoniczne, niespójne i niezawierające wskazania zastosowanych przepisów i sposobu ich wykładni, w szczególności poprzez pominięcie wskazanych w zarzucie dowodów. Ponadto podniósł zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że organ nie dokonał ustaleń pozwalających na wydanie zaskarżonej decyzji, zaś organ w sprawie poczynił w istocie wszystkie niezbędne ustalenia i to przy zastosowaniu bezwzględnie obowiązujących przepisów, np. art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na błędną wykładnię art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji polegającą na ustaleniu, że organ bezpodstawnie domaga się zwrotu środków prawidłowo i zgodnie z umową wykorzystanych przez stronę, w sytuacji gdy strona naruszyła "Zasady" i "Wytyczne". Stwierdzić przede wszystkim należy, że w orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Odnosząc się zatem do najdalej idących zarzutów naruszenia prawa procesowego, a mianowicie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 358/16, LEX nr 2454719). Dlatego też należy zwrócić uwagę, że kasacyjny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1253/16, LEX nr 2499729). W ocenie NSA, kwestionowane uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi nakreślone przez normodawcę. Zawiera ono wszystkie konieczne elementy, brak nieprawidłowości w przedstawionym stanie faktycznym, wywody prawne są konkretne, tym samym wyjaśniony jest tok rozumowania Sądu. Ocena decyzji jest jednoznaczna, wskazuje dlaczego Sąd I instancji zakwestionował zaskarżoną decyzję, nie podzielając stanowiska organów. Uzasadnienie to odnosi się do istoty sprawy. Fakt więc, że pogląd zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji jest odmienny od prezentowanego przez organ wnoszący skargę kasacyjna nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne lub nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Taki stan umożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej poprzez pryzmat postawionych zarzutów. Nawiązując w następnej kolejności do zarzutu dotyczącego stwierdzenia, że organ nie dokonał ustaleń pozwalających na wydanie zaskarżonej decyzji, zaś organ w sprawie poczynił w istocie wszystkie niezbędne ustalenia i to przy zastosowaniu bezwzględnie obowiązujących przepisów, np. art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wskazać należy, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. W ocenie NSA, zasadnie Sąd I instancji podejmując rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie oparł się na wiążącej strony umowie, tj. umowie z dnia 30 maja 2017 r. o zlecenie realizacji zadań w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji zawartej pomiędzy Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych a F (...). W myśl § 1 tej umowy przedmiotem umowy jest zlecenie przez PEFRON realizacji projektu dotyczącego kierunku pomocy - zwiększenie samodzielności osób niepełnosprawnych, obejmującego następujące zadania – prowadzenie rehabilitacji osób niepełnosprawnych w różnych typach placówek pod nazwą "Nowoczesna rehabilitacja kluczem do zwiększenia samodzielności osób z dysfunkcjami wzroku". Zgodnie z § 1 ust. 2 umowy zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania projektu zgodnie ze złożonym do PEFRON wnioskiem. Natomiast z § 1 ust. 4 umowy wynika, że szczegółowy zakres rzeczowy i finansowy projektu określa budżet projektu, stanowiący załącznik nr 2 do umowy, uzgodniony i podpisany przez strony umowy. Tym samym, w ocenie NSA, niezmiernie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy stają się postanowienia umowy, treść jej załączników oraz inne dokumenty z realizacją tej umowy związane, np. "Wytyczne w zakresie kwalifikowalności kosztów w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych". Mają one w okolicznościach faktycznych sprawy niezmiernie istotne znaczenie, co słusznie też zauważył Sąd I instancji, motywując zaskarżony wyrok tymi dwustronnymi regulacjami i treścią dokumentów z tymi postanowieniami związanych. Podkreślić wstępnie należy, że z załączników do umowy zarówno z załącznika nr 1, a więc złożonego wniosku o zlecenie realizacji zadań w ramach art. 36 ustawy o rehabilitacji oraz z załącznika nr 2, tj. z budżetu zatwierdzonego przez strony umowy, wynika, że stawka za godzinę pracy pracownika niepełnosprawnego w ramach wykonywanego projektu to 21 zł. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał na treść tych dokumentów stwierdzając, że w części C Wniosku zawierającego budżet projektu wskazano pod poz. 2.1.3. "rodzaj kosztu": wynagrodzenie niepełnosprawnych pracowników – tyflospecjalistów (15 pracowników x śr. 60h = 900 godzin w m-cu). Podana stawka za godzinę to kwota brutto (łącznie z kosztami pracodawcy). Przy przyjęciu 12 miesięcy (poz. 5), liczbie godzin 900 (poz. 6), średniej stawce 21 zł. (poz. 7), wartość kosztu/przychodu w zł.: 226800 zł. (poz. 12). Powyższa kwota, jak wynika z analizy pozostałych postanowień Budżetu projektu, jest elementem kosztów kwalifikowalnych projektu i stanowi o wysokości wnioskowanej kwoty dofinansowania z środków PFRON. W dalszej części C Wniosku pod nazwą: "Uzasadnienie konieczności poniesienia określonych kosztów w stosunku do spodziewanych rezultatów realizacji projektu" wskazuje się m.in., że pracownicy niepełnosprawni będą zatrudnieni na cały etat, część z niego będą poświęcali na ten projekt; praca niepełnosprawnego jest warta tyle samo co pełnosprawnego w pełni zrehabilitowanej społecznie oraz zawodowo osoby. Podkreślić wobec powyższego należy, że pracownicy niepełnosprawni będą zatrudnieni na cały etat, ale tylko cześć tej etatowej pracy będzie poświęcona realizacji zadań z projektu. Ta część to 60 godzin pracy w miesiącu pracownika niepełnosprawnego. Trudno zatem przy takich postanowieniach umownych, wiążących strony tego kontraktu, zaakceptować twierdzenie organu, że stawka za godzinę winna wynieść 8,18 zł, a nie 21 zł. Słusznie Sąd I instancji zauważył, iż ma rację Fundacja, że w/w rozwiązanie, kłóci się też z w/w Wytycznymi stanowiącymi załącznik nr 8 do Zasad wspierania realizacji zadań, gdzie w postanowieniach ogólnych wskazuje się, iż jedną z przesłanek uznania kosztów związanych z realizacją projektu za kwalifikowalne jest ich niezbędność do realizacji projektu (rozdział I. ust. 1 pkt 1), jak też uwzględnienie w budżecie projektu (rozdział I. ust. 1. pkt 3 Wytycznych), co jak wskazano wyżej nie miało miejsca mimo, że w decyzji zawarta jest deklaracja o dokonanym rozliczeniu kosztów dokonanym zgodnie z Zasadami i Wytycznymi. Zauważyć też należy, że przedstawione w decyzji rozwiązanie nie znajduje oparcia także w Szczegółowych zasadach kwalifikowalności kosztów (poz. VI.1 pkt 6) dotyczących osób niepełnosprawnych, gdzie czytamy: w sytuacji, gdy Wnioskodawca zatrudnia do realizacji projektu osobę niepełnosprawną, za kwalifikowalne uznaje się wynagrodzenie pomniejszone o miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia tego pracownika uzyskane przez Wnioskodawcę w ramach art. 26a ustawy o rehabilitacji". W Wytycznych nie ma zatem mowy o takich rozwiązaniach, które nie uwzględniają stawki przyjętej w budżecie. Powyższe jednoznacznie zatem przemawia za tym, że te dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych z dwóch różnych źródeł nie przenikają się wzajemnie. W sytuacji bowiem, gdy Wnioskodawca zatrudnia do realizacji projektu osobę niepełnosprawną, za kwalifikowalne uznaje się wynagrodzenie pomniejszone o miesięczne dofinansowanie wynagrodzenia pracownika uzyskane w ramach art. 26a ustawy o rehabilitacji. Za usprawiedliwione w kontekście przedstawionych rozważań należy też uznać zaakceptowane przez Sąd I instancji twierdzenie Fundacji, że rozliczając koszty w ramach projektu, wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego po odjęciu dofinansowania SODIR należy podzielić przez liczbę godzin, w których wykonuje on pracę dla przedmiotowego projektu, a nie przez sumę ogółem przepracowanych godzin w danym miesiącu (kalkulacja PEFRON), gdyż pozostałe godziny wykraczają poza kwalifikowalne działania co do kosztów pracy i projektowego meritum. Zauważyć przy tym należy, że przyjęte przez Fundację rozliczenie oddziela zadania realizowane poza projektem i finansuje je z SODIR oraz zadania realizowane w ramach projektu - te finansuje z funduszy otrzymanych na ten cel, stosownie do art. 36 ustawy o rehabilitacji. Rozbija czas pracy pracownika niepełnosprawnego i rozlicza go odrębnie dla zadań w ramach projektu (60 h/miesiąc) i dla pozostałych zadań (94 h/miesiąc) w nawiązaniu do budżetu projektu. Słusznie też Sąd I instancji zauważył, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona wskazywała też, że w przypadku stosowanej przez Fundacje metody rozliczenia, nie dochodzi do uznania za kwalifikowane w ramach projektu kosztów wynagrodzenia pracownika które nie są związane z pracą w projekcie, a taki sposób rozliczenia wymusza system SODIR. Podnosił, że w trakcie składania wniosku o dofinansowanie SODIR konieczne jest podanie wszystkich pomniejszeń wynagrodzenia pracownika, w tym dofinansowania w ramach projektu wobec czego nie ma możliwości, by w ramach wynagrodzenia finansowanego z systemu SODIR znalazło się także wynagrodzenie pracownika finansowane w ramach projektu. Skarżący podniósł, że skoro wynagrodzenie za pracę w projekcie nie było zgłaszane w ramach systemu SODIR i nie było objęte tym systemem, nie było dofinansowania, o które należałoby pomniejszyć koszt kwalifikowany w ramach projektu. NSA nie aprobuje zatem twierdzeń organu zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nakierowanych na uznanie, że przy ustalaniu kosztów wynagrodzeń na potrzeby kosztów realizacji projektu dofinansowywanego w konkursie, kwotę SODIR należy odnieść do ogółu zadań wykonywanych przez danego pracownika (w ramach umowy o pracę), a nie tylko do zadań realizowanych poza projektem. Nie doszło zatem, w ocenie NSA, do naruszenia powołanych w zarzutach przepisów prawa procesowego, jak również nie uchybiono wskazanym w podstawach kasacyjnych unormowaniom z zakresu prawa materialnego. Przypomnieć wypada, że w myśl art. 48a ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu nie mogą zostać przeznaczone na realizację celów, zadań i wydatków w części w jakiej zostały sfinansowane w ramach pomocy udzielonej z innych środków publicznych. Niewątpliwie w okolicznościach faktycznych sprawy nie doszło do podwójnego finansowania ze środków publicznych. Te dwa źródła dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych dotyczą różnych jego części. W konsekwencji nie można zgodzić się też z zarzutem naruszenia art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. NSA w okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje podstawy prawnej do zastosowania powołanego przepisu i zażądania zwrotu dofinansowania. W świetle przedstawionej argumentacji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.