II SA/Go 558/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako Dyrektor Oddziału ZUS) na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] września 2018 r. o numerach: [...] wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku P.P., celem wyegzekwowania składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpiecenie zdrowotne za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r., składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. oraz za miesiąc październik 2014 r. W oparciu o powyższe tytuły wykonawcze, których odpisy doręczone zostały Zobowiązanemu w dniu 7 września 2018 r., organ egzekucyjny w dniu [...] lipca 2019 r. wystawił zawiadomienia o numerach: [...], na podstawie których dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego P.P. w Banku [...] (obecnie [...]). Odpisy ww. zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, organ egzekucyjny doręczył Zobowiązanemu w dniu 8 lipca 2019 r. W dniu 15 lipca 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło podanie P.P. z dnia [...] lipca 219 r., w którym zarzucił przedawnienie zobowiązań objętych ww. tytułami wykonawczymi. Powołując się na przepisy art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Oddziału ZUS w dniu [...] lipca 2019 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił rozpatrzenia zarzutu zgłoszonego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wymieniony powyżej tytułów wykonawczych, z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. P.P. złożył od powyższego postanowienia zażalenie, w wyniku którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując wniosek zobowiązanego z dnia [...] lipca 2019 r., który został złożony po upływie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny złożony środek prawny powinien zakwalifikować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej jako u.p.e.a.). Należało bowiem uwzględnić, że zobowiązany wskazuje na przedawnienie dochodzonych należności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Oddziału ZUS, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie: - art. 46 ust. 1 w zw. z art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007r. Nr 11 poz. 74 ze zm. dalej jako .s.u.s.) polegające na błędnym ustaleniu, iż wnioskodawca podlega obowiązkowi uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne w sytuacji, gdy w spornym okresie był wyrejestrowany z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych, - art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez bezzasadne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy wystąpiły przesłanki do jego umorzenia. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] DIAS działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 59 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. DIAS wskazał, iż stosownie do przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ścisłe związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Odnosząc się do żądania strony w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Dyrektora Oddziału ZUS z uwagi na przedawnienie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne DIAS wskazał, iż kwestie te reguluje przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s. Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1938 ze zm.) należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ podał, iż w pierwotnej wersji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, okres przedawnienia ustalono na 5 lat. Taki stan prawny uległ zmianie na mocy nowelizacji, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2003 r., a która wydłużyła okres przedawnienia do 10 lat. Natomiast z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011. nr 232, poz. 1378), zmieniającego treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s., skrócony został okres przedawnienia składek. Zgodnie z tym przepisem, z dniem 1 stycznia 2012 r. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Tym samym, ustawodawca skrócił okres przedawnienia składek z dotychczas obowiązującego okresu 10-letniego do 5 lat. W art. 27 ust. 1 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców ustawodawca stwierdził, iż do przedawnienia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r. stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Tym samym wedle zasady wynikającej z tego przepisu, do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednakże bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Jednocześnie wyjątek od tej zasady ustanawia art. 27 ust. 2 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, stosownie do którego, jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub 10-letniego (liczonego od daty wymagalności składki), zależy od tego, który z tych terminów upłynie wcześniej. DIAS dodał, iż w świetle unormowań art. 24 ust. 5 u.s.u.s., nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Według art. 24 ust. 5a u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia zawarcia umowy, o której mowa w art. 29 ust. la, do dnia terminu płatności odroczonej należności z tytułu składek lub ostatniej raty. Z kolei przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. DIAS wskazał, że jak podał uprzednio organ I instancji, pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony było doręczenie zobowiązanemu upomnień o numerach [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., w dniu 2 września 2003 r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że zostały one doręczone stronie, odbiór potwierdzony został własnoręcznym podpisem. Organ zauważył, iż co do ziszczenia się przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 24 ust. 5b u.s.u.s. w wyniku doręczenia płatnikowi składek upomnienia, orzecznictwo nie jest jednolite. Organ wskazał, iż w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia istotne znaczenie miały działania egzekucyjne, które zostały dokonane przed upływem terminu przedawnienia. Zatem skuteczne doręczenia Zobowiązanemu ww. upomnień nie miało decydującego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż z zebranego w rozważanej sprawie materiału dowodowego wynika, że stwierdzając brak dobrowolnej zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r., ZUS w dniu [...] września 2003 r. wystawił wobec zobowiązanego tytuły wykonawcze o numerach: [...] obejmujące zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. tytuły wykonawcze o numerach: [...] oraz z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące: od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. tytuły wykonawcze o numerach: [...]. Z zapisów znajdujących na ww. tytułach wykonawczych wynika, że ich odpisy zostały doręczone stronie przez poborcę skarbowego w dniu 22 lutego 2006 r., a ich odbiór strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Następnie Dyrektor Oddziału ZUS przekazał ww. tytuły wykonawcze do dalszej realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych wskazując na bezskuteczność egzekucji. Powyższe zaś oznacza zdaniem organu, że bieg terminu przedawnienia w ww. sprawach pozostawał zawieszony od [...] września 2003 r. do [...] grudnia 2014 r. W związku z ustaleniem nowego składnika majątkowego, Dyrektor Oddziału ZUS, mając na uwadze przepis art. 61 u.p.e.a. wystawił w dniu [...] września 2018 r. tytuły wykonawcze o numerach: [...] z dnia [...] września 2018 r. obejmujące odpowiednio należności z tytułu ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące: od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. oraz za miesiąc październik 2014 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu za pośrednictwem Poczty w dniu 7 września 2018 r.. Następnie na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny zawiadomieniami o numerach; [...] z dnia [...] lipca 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wkładu oszczędnościowego strony w [...] (obecnie [...]). Odpisy ww. zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, organ egzekucyjny doręczone zostały zobowiązanemu w dniu 8 lipca 2019 r. Opisane powyżej działania związane z wszczęciem postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wyegzekwowania należnych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenia zdrowotne za miesiące od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące: od grudnia 2002 r. do marca 2003 r. oraz za miesiąc październik 2014 r. potwierdzają zatem, że w niniejszej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Termin przedawnienia pozostawał w związku z tym zawieszony w okresie od [...] września 2003 r. do [...] grudnia 2014 r., a następnie ponownie uległ zawieszeniu od dnia [...] września 2018 r. tj. daty doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] września 2018 r. W świetle powyższych okoliczności za nieuprawniony uznał organ zarzut, że należności objęte tytułami wykonawczymi o numerach: [...] z dnia [...] września 2018 r. uległy przedawnieniu. W ocenie DIAS nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym zarzut strony dotyczący naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z art. 32 u.s.u.s. polegający na błędnym ustaleniu, iż wnioskodawca podlega obowiązkowi uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne w sytuacji, gdy w spornym okresie był wyrejestrowany z polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Organ podkreślił, że wymagalność obowiązku oznacza, iż nadszedł czas jego wykonania. Skonkretyzowanie powinności podlegającej egzekucji administracyjnej oznacza, że wynika ona z decyzji lub postanowienia, lub z innego dokumentu (tytułu wykonawczego, deklaracji, zeznania, zgłoszenia celnego, deklaracji rozliczeniowej, informacji o opłacie paliwowej, informacji o dopłatach). Jak wynika z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o konkretny tytuł wykonawczy i służy wykonaniu obowiązku wskazanego w tym tytule. Dla możliwości dochodzenia zobowiązania pieniężnego w drodze egzekucji administracyjnej konieczne jest istnienie zobowiązania określonego na konkretnej podstawie prawnej i w konkretnej kwocie. Zatem, gdy egzekwowany obowiązek wynika z deklaracji konieczne jest w tytule wykonawczym powołanie tej deklaracji. Postępowanie egzekucyjne może być prowadzone tak długo, jak długo tytuł ten zachowuje swoją aktualność, tj. jak długo egzekwowana na jego podstawie należność znajduje podstawę w orzeczeniu wskazanym w tytule. Następnie DIAS wskazał, iż zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Z treści tego przepisu wynika, że pojęcie obowiązku, szczególnie w przypadku egzekucji należności pieniężnej, powinno być rozumiane szeroko. Bez wątpienia w rozważanej sprawie zobowiązanie egzekwowane przez Dyrektora Oddziału ZUS jest nadal wymagalne i wynika z deklaracji złożonych przez stronę. Na powyższą decyzję P.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ art 29 par. 1 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ nie jest uprawniony do badania istnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, a w konsekwencji uznania, że decyzje wymiarowe dają podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego 2/ art. 59 par. 1 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i odmówienie umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie 3/ art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie postanowienia organu I instancji w mocy, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Po myśli art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2020 r., którym odmówiono skarżącemu umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]. Wskazać na wstępie należy, że z umorzeniem postępowania egzekucyjnego mamy do czynienia w przypadku pojawienia się przeszkody o trwałym charakterze, która uniemożliwia dalsze jego prowadzenie. Oznacza to przerwanie toku tego postępowania z powodu niemożności lub niedopuszczalności dalszego jego prowadzenia, ze skutkami m.in. w postaci uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 u.p.e.a.) i w konsekwencji niezrealizowanie celu tego postepowania, jakim jest wyegzekwowanie wykonania określonego obowiązku. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy zwrócić uwagę na zmianę stanu prawnego dotyczącą przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zauważyć trzeba, że z dniem 30 lipca 2020 r. na mocy art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. 2019 r. poz. 2070) zmieniony został przepis art. 59 u.p.e.a. Zgodnie z aktualnie obowiązującą treścią przepisu art. 59 § 1 postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1)niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2)niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3)niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4)śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a)jest ściśle związany ze zobowiązanym, b)nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5)gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6)gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7)gdy odrębne ustawy tak stanowią. 3)gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego. Analiza porównawcza omawianych przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że wprowadzona przez ustawodawcę nowelizacja, w stosunku do poprzednio obowiązującej wersji art. 59 § 1, wprowadza zmiany o istotnym znaczeniu, zawiera bowiem przesłanki umorzenia określone w odmiennym brzmieniu, aniżeli w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. W ocenie Sądu analizę aktualnie obowiązującego przepisu art. 59 §1 u.p.e.a. należy przeprowadzić mając na względzie treść art. 33 § 2 tej ustawy, który zawiera przesłanki zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a którego treść na mocy art. 1 pkt 20 w.w. ustawy zmieniającej z dniem 30 lipca 2020 r. również uległa zmianie. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1)nieistnienie obowiązku; 2)określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a)orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b)dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c)przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3)błąd co do zobowiązanego; 4)brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5)wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6)brak wymagalności obowiązku w przypadku: a)odroczenia terminu wykonania obowiązku, b)rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c)wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Wskazać należy, że zmiana art. 59 § 1 ustawy nastąpiła przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia organu II instancji. Analiza przepisów intertemporalnych zawartych w w.w. ustawie z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw prowadzi do wniosku, że w okolicznościach danej sprawy organ II instancji winien orzekać na postawie przepisu art. 59 § 1 w wersji obowiązującej po zmianie wprowadzonej od dnia 30 lipca 2020 r., która to okoliczność umknęła uwadze organu. Rozpoznając zasadność wniosku o umorzenie egzekucji organ odwoławczy dowiódł, że podnoszony przez skarżącego zarzut przedawnienia nie jest zasadny. Na tę okoliczność organ przedstawił szczegółową i wnikliwą analizę, a na podstawie chronologii podjętych czynności egzekucyjnych organ wykazał, że wbrew stanowisku skarżącego, nie doszło do przedawnienia należności z tytułu składek. Wniosek skarżącego rozpoznany został zatem na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w wersji obowiązującej do 30 lipca 2020 r. Stwierdzone uchybienie organu II instancji Sąd ocenił mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1"a" p.p.s.a. oraz w efekcie uznając, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 "a" p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że w toku postępowania skarżący domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc konsekwentnie zarzut przedawnienia należności oraz jednocześnie podważając twierdzenia organu, które odnosiły się do skutecznego doręczenia mu upomnień, jako pierwszej czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Trzeba zatem zauważyć, że aktualnie obowiązujący przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje przedawnienia należności (rozumianego jako nieistnienie obowiązku), jako przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. W obowiązującym stanie prawnym przedawnienie należności można podnieść w ramach zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (por. WSA w Szczecinie sygn. akt wyrok II SA/Sz 13/20). Termin do wniesienia zarzutu wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, natomiast skutkiem wniesienia zarzutu jest zawieszenie postępowanie egzekucyjne w całości albo w części do czasu zawiadomienia organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 u.p.e.a.). Analiza przepisów art. 33 § 2 oraz art. 59 § 1 u,p.e.a. prowadzi do wniosku, że dotyczą one odrębnych, nie konkurencyjnych wobec siebie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Upływ 7 - dniowego terminu do wniesienia zarzutów, na podstawie przesłanek wymienionych w art. 33 § 2, powoduje ich bezskuteczność w terminie późniejszym. W tym stanie sprawy jako bezpodstawną należało uznać podniesioną przez skarżącego przesłankę przedawnienia należności, jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tych samych względów nie był trafny podniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia dochodzonych należności z tytułu ubezpieczenia społecznego. W ocenie skarżącego ze względu na podjęcie pracy najemnej poza granicami kraju oraz wynikające z tej okoliczności wyrejestrowanie go z systemu ubezpieczenia społecznego, dochodzone przez organ należności w istocie nie istnieją. Ponownie wskazać przyjdzie, że zarzut nieistnienia obowiązku podnieść można na wstępnym etapie postępowania egzekucyjnego, czyli w ramach zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., powołanie się na ten zarzut w terminie późniejszym skutkuje jego bezskutecznością. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowe tytuły wykonawcze doręczone zostały skarżącemu w dniu 7 września 2018 r. (k - 11, odebrane przez pełnoletniego domownika – W.P.). Wobec powyższego, gdyby nawet przyjąć, że pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. zawiera w istocie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, to należałoby je uznać za złożone po terminie. Orzeczenie w tym przedmiocie zawierało postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2019 r. uchylone następnie postanowieniem organu II instancji z dnia [...] stycznia 2020 r. W przedstawionych okolicznościach sprawy, pomimo częściowo błędnej argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu, rozstrzygnięcie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, należało ocenić jako zgodne z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.