I OSK 291/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 430/19 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w wierszu siódmym od dołu w miejsce wyrazu "doktoranckiego" wpisać prawidłowe wyrazy "rektora dla najlepszych studentów", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. odstępuje od zasądzenia od M. J. na rzecz Rektora Uniwersytetu [...] w K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 430/19 oddalił skargę M. J. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w K. z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: M. J. w dniu [...] września 2018 r. złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2018/2019. Jako osiągnięcie artystyczne wskazał książkę własnego autorstwa pt. "[...]". Rektor Uniwersytetu [...] im. [...] w K. decyzją z [...]listopada 2018 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych studentów. Powołując się na § 20 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] im. [...] w K., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w K., organ wskazał, że uzyskana przez skarżącego liczba punków – 17,2 nie pozwoliła zakwalifikować wnioskodawcy do stypendium, które było przyznawane od 18,4 punktów. Organ wyjaśnił przy tym, że na stopniu, kierunku, formie i roku studiów skarżącego przyznawane było jedynie stypendium pierwszego stopnia. M. J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że kwestię sporną stanowi przyznanie mu początkowo 5 pkt za działalność artystyczną "za napisanie powieści", a następnie odebranie mu tych punktów, w wyniku czego nie uzyskał stypendium rektora dla najlepszych studentów. Podał, że pierwsze wydanie książki zostało przekazane jako egzemplarz obowiązkowy do Biblioteki [...] w 2016 r. W 2017 r. skarżący dokonał korekty wydania pierwszego i drugie wydanie ma znacznie zmienioną treść w stosunku do wersji z 2016 r., jednak na skutek przeoczenia w drugim wydaniu książki z 2017 r. nie dokonał korekty daty wydania na karcie tytułowej i nowego numeru ISBN. Wskazał, że "przepisy nie podają dokładnie jak udokumentować moment wydania książki przez autora, który jest sam wydawcą swojej książki". W związku z tym wniósł o przyznanie mu stypendium rektora dla najlepszych studentów. Rektor Uniwersytetu [...] im. [...] w K. decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2018 r. Organ, odwołując się do treści art. 181 ust. 1 i art. 186 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183), w związku z art. 270 ust. 1, art. 273 i art. 275 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85), oraz § 19 ust. 2 i 3 i § 20 ust. 1 i 2 regulaminu stypendialnego, opisał zasady przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Organ ustalił, że liczba punktów przyznana skarżącemu wynosząca 17,20 nie została zmieniona żadną decyzją. Organ wyjaśnił, że na wstępnym etapie analizowania dokumentów dołączonych do wniosku o stypendium przyznano skarżącemu 5 punktów za działalność artystyczną - za autorstwo wydanej przez skarżącego książki "[...]". W dniu [...] października 2018 r. dokonano korekty liczby punktów umieszczonej na formularzu wniosku o przyznanie stypendium w ten sposób, że liczbę przyznanych 5 punktów za osiągnięcia artystyczne zmieniono na 0 punktów, uzasadniając, że publikacja książkowa "[...]" została wydana w 2016 r., a punktowane mogły być tylko osiągnięcia artystyczne dokonane w okresie studiów bezpośrednio poprzedzającym przyznane stypendium, tj. 2017/2018. Książka autorstwa wnioskodawcy nie została wydana miedzy [...] października 2017 r. a [...] września 2018 r., a więc nie była osiągnięciem w roku akademickim bezpośrednio poprzedzającym rok akademicki 2018/2019. Rektor wskazał, że datę wydania książki zweryfikował w katalogach Biblioteki [...], gdzie podany jest również rok 2016. W konsekwencji łączna liczba punktów uzyskanych przez skarżącego wyniosła 17,20. Organ uznał, że argumentacja, którą podnosi skarżący również nie uzasadnia przyznania mu dodatkowych punktów, a tym samym podwyższenia pozycji w rankingu i przyznania stypendium rektora I stopnia. M. J. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę i wskazał, że art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym obliguje organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach studentów, stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", co oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Wprawdzie w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego powinny zatem przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 19 regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] im. [...] w K. stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Przepis § 20 ust. 2 regulaminu stanowi, że liczba punktów uzyskana przez studenta jest sumą czterech składników (średniej ocen, osiągnięć naukowych, sportowych i artystycznych), przy czym punkty przyznaje się za osiągnięcia uzyskane w roku studiów bezpośrednio poprzedzającym przyznanie stypendium. Powyższe oznacza, że prawidłowo organ przyjął, że w przypadku skarżącego wydanie książki powinno nastąpić w ciągu roku akademickiego 2017/2018, tj. między [...] października 2017 r. a [...] września 2018 r. Sąd uznał, że organ zbadał i precyzyjnie wyjaśnił skarżącemu kwestię "odebrania mu punktów" za osiągnięcia artystyczne. Z akt sprawy wynika, że osoba upoważniona do przyznawania dodatkowych punktów za działalność artystyczną, tj. Dziekan Wydziału Sztuki, na wstępnym etapie analizowania dokumentów dołączonych do wniosku o stypendium, pierwotnie przyznała skarżącemu 5 punktów za działalność artystyczną (za autorstwo książki "[...]"), jednak następnie - działając w trybie autokontroli - zwróciła uwagę na fakt, że w stopce książki jest podany rok 2016 jako rok wydania. W związku z tym skorygowała liczbę przyznanych punktów z 5 na 0 (pismo z [...] października 2018 r. podpisane przez dr A. K. - Prodziekana Wydziału Sztuki). Korekta liczby punktów nastąpiła w toku postępowania przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Sąd uznał za wystarczające wyjaśnienia zawarte w kontrolowanej decyzji dotyczące zasadności podjętego rozstrzygnięcia, skoro określone przepisami wymogi do przyznania omawianego stypendium należy traktować jako warunek umożliwiający ubieganie się o tego rodzaju świadczenie, a nie jako gwarancję jego otrzymania. Wynika to z istoty decyzji uznaniowej jaką jest decyzja w sprawie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów, która pozwala nie przyznać określonego uprawnienia z uzasadnionych powodów nawet w sytuacji, gdy wnioskodawca spełnia wszystkie wymagane przesłanki. Oznacza to także, że korzystanie z uznania administracyjnego sprowadza się do tego, że organ ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi być poparty zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także zostać właściwie uzasadniony. Natomiast kontrola sądowa rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do tego, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do zarzucanego naruszenia obowiązku informacyjnego, co w ocenie skarżącego doprowadziło do nieusunięcia przez niego "błędu formalnego", tj. przedłożenia książki w wydaniu z 2018 r. Sąd uznał, że zasady przydzielania stypendium określone w regulaminie były powszechnie dostępne i skarżący mógł się z nimi zapoznać. Za trafny Sąd uznał natomiast zarzut niewystarczającego uzasadnienia decyzji Rektora z [...]listopada 2018 r. nr [...], co jednak nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ, wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzja drugoinstancyjna w sposób precyzyjny i kompletny przedstawiła istotne elementy stanu faktycznego sprawy, podstawę prawną oraz motywy rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. J., zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." – zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i 3, art. 134 § 1, art. 151 P.p.s.a. polegający na nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji skutkującej jej oddaleniem, a w szczególności odrzuceniem zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego wyjaśnienia przez Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w K. daty, w jakiej skarżący wykazał się osiągnięciem artystycznym w postaci opublikowania książki i obowiązków informacyjnych jakie organy uczelni miały wobec skarżącego, a także pozbawieniem skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania na skutek wydania decyzji I instancji pozbawionej właściwie jakiegokolwiek uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący dopiero z uzasadnienia decyzji II instancji dowiedział się z jakiego powodu wniosek o przyznanie stypendium został oddalony, co oznacza, że w postepowaniu administracyjnym nie mógł przedstawiać nowych dowodów i zrobił to dopiero ze skargą do WSA. Sąd administracyjny zaś, jako sąd prawa, a nie faktów, nie mógł podejmować się oceny czy wydanie książki skarżącego z 2016 r. i 2018 r. są tożsame, powinien zrobić to Rektor [...] w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz ewentualnie na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylenie poprzedzających decyzji Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w K. oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w żadnej części i oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu [...] im. [...] w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika oraz rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy. Organ wskazał, że nie jest prawdą, że skarżący w wyniku pomyłki nie dołączył do wniosku o przyznanie stypendium książki wydanej w 2018 r., lecz jej wersję wydaną w 2016 r. Z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] stycznia 2019 r. wynika, że skarżący nie wydrukował kolejnego wydania książki z uwagi na brak środków finansowych. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem, że dopiero z uzasadnienia decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżący dowiedział się na czym polega jego uchybienie i do skargi załączył książkę we właściwym wydaniu. Przeczy temu treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego wynika, że skarżący miał wiedzę co do przyczyny nieotrzymania wystarczającej liczby punktów do uzyskania stypendium. Skarżący nie udokumentował działalności artystycznej potwierdzającej osiągniecia studenta za poprzedni rok akademicki również na etapie postępowania po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne, nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania tej podstawy kasacyjnej za usprawiedliwioną nie jest wystarczające samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z 5 maja 2004 r. sygn. akt FSK 6/04 i 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1868/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. W rozpoznawanej sprawie granice skargi kasacyjnej oparte na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jej autor wyznaczył przez zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów art. 3 § 1 i 3, art. 134 § 1 i art. 151 P.p.s.a., a istota zarzutów sprowadza się do twierdzenia o nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji skutkującej oddaleniem skargi, a w szczególności niepodzielania przez Sąd I instancji stanowiska skarżącego co do nieprawidłowego wyjaśnienia przez organ "daty w jakiej skarżący wykazał się osiągnięciem artystycznym w postaci opublikowania książki", co do naruszenia zasady informowania stron w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Odnosząc się do powyższych zarzutów wyjaśnić trzeba, że przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a. stanowi zaś, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisy art. 3 § 1 i 3 P.p.s.a. wskazują zatem cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 P.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 i 3 P.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1293/13 i 12 października 2017 r. sygn. akt II GSK 2845/17). Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tych przepisów (wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11). W przypadku zaś, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli. Wprawdzie skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 3 P.p.s.a. z innymi przepisami postępowania, jednakże zarzuty naruszenia tych przepisów również nie mogły odnieść skutku. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Stanowiska tego nie podważa trafne spostrzeżenie skarżącego kasacyjnie, że w sentencji wyroku Sąd I instancji błędnie wskazał przedmiot sprawy, w której orzekał jako "odmowa przyznania stypendium doktoranckiego". Jednakże zarówno uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jak i akta sprawy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że Sąd I instancji orzekał w sprawie stypendium rektora dla najlepszych studentów a nie stypendium doktoranckiego. Błędne określenie przedmiotu sprawy stanowi zatem oczywistą omyłkę Sądu I instancji podlegającą sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. W drugim zaś przypadku naruszenia normy wynikającej z art. 134 § 1 P.p.s.a. istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06, 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 1353/12, 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Złamania omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - WSA w Krakowie powinien uwzględnić z urzędu. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyroki NSA z 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09, 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06 i 15 października 2015 r. sygn. akt I GSK 241/14; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2438/11). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r. sygn. akt I GSK 264/09). Z tych powodów zarzuty skargi kasacyjnej zarzucające Sądowi I instancji nieprawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji przez niepodzielenie stanowiska skarżącego co do niewyczerpującego wyjaśnienia przez organ "daty w jakiej skarżący wykazał się osiągnięciem artystycznym w postaci opublikowania książki", jako zmierzające do kwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej wskazując na przepisy, które normują sposób ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. W odniesieniu zaś do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania i powołanej na ich poparcie argumentacji wskazującej na naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj. informowania stron w postępowaniu administracyjnym oraz dwuinstancyjności postępowania, wytknąć należy, że zarzutów tych nie powiązano ze stosownymi przepisami K.p.a., tj. art. 9 i art. 15. Ponadto zauważyć należy, że stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym gdyby skarżący był wezwany przez organ do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie stypendium przed zamknięciem postępowania, dążyłby do uzupełnienia postępowania dowodowego przez załączenie dowodu nowego wydania książki stanowiącej wymagane w postępowaniu osiągniecie artystyczne, jest gołosłowne. Skarżący wprawdzie załączył do skargi egzemplarz książki, jednakże było to wydanie z roku 2016, co zostało potwierdzone podczas rozprawy sądowej, kiedy to pełnomocnik na pytanie Sądu oświadczył, że przedmiotowa książka została wydana w 2016 r. (protokół rozprawy k – 39 akt sądowych). Oznacza to, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów i czynności, które miałyby istotny wpływ na jej treść. Dlatego też ocena zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prowadząca do konkluzji o nieuwzględnieniu zarzutu naruszenia zasady informowania stron i zasady dwuinstancyjności nie może być w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowana. Ponadto w odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., generalnie trzeba zauważyć, że stanowią one w części powielenie zarzutów podniesionych w skardze i stanowią polemikę ze stanowiskiem Sądu bez wykazania wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Nie jest bowiem spełnieniem wymogu skargi kasacyjnej wykazania uchybienia przepisów postępowania wyłącznie zacytowanie formuły zawartej w przepisie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., że "uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Wymogów tych skarga kasacyjna nie spełnia. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą kasacyjną. Ze względu na swój ogólny charakter, przesądzający jedynie o rodzaju rozstrzygnięcia, może on stanowić podstawę kasacyjną jedynie w powiązaniu z innymi przepisami postępowania bądź przepisami materialnymi (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1480/07). Tym samym błędne oddalenie skargi spowodowane tym, że w ocenie autora skargi kasacyjnej była ona prawidłowa, nie może polegać samo w sobie na wadliwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a. zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub lit. c P.p.s.a., lecz na błędzie popełnionym w fazie kontroli decyzji. Z tego powodu zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd I instancji, po zbadaniu legalności i ocenie podejmowanych przez organ czynności, prawidłowo oddalił skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] im. [...] w K. z [...] lutego 2019 r. nr [...] na podstawie art. 151 P.p.s.a., czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w P.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony skarżącej, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej w zakresie objętym dyspozycją art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Skarga kasacyjna w zakresie, w jakim strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów, które osobno, jak i w powiązaniu nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, nie mogła zatem odnieść skutku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony (por. wyrok NSA z 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostowano w komparycji zaskarżonego wyroku oczywistą omyłkę w zakresie przedmiotu rozpoznawanej sprawy. W sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, a wiec zwolnił go z konieczności ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata, zaś oceniając sytuację majątkową skarżącego sąd wskazał, że jego sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie przez niego jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, to w sprawie tej należało odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi przepis art. 207 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 11 września 2011 r. sygn. akt II GSK 338/10). Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata ustanowionego dla skarżącego kasacyjnie z urzędu należnych od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 P.p.s.a.