II SA/Gl 1065/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na akt Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2015 r. M. B. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. o zwrot kosztów związanych z wydaniem karty pojazdu za samochody marki: [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz [...] o nr rejestracyjnym [...]. Prezydent Miasta G. pismem z dnia [...] r. nr [...] uznał powyższy wniosek za nieuzasadniony i odmówił zwrotu kosztów związanych z wydaniem kart pojazdu. Wskazane pismo zostało doręczone M. B. w dniu 12 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. M. B. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z powyższym pismem Prezydenta Miasta G. W odpowiedzi na wezwanie, organ pismem z dnia [...] r. (doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 30 stycznia 2015 r.) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia 1 września 2015 r. M. B. ponownie wystąpiła do Prezydenta Miasta G. z żądaniem zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...]r. nr [...] organ ponownie odmówił zwrotu żądanych kosztów. Pismem z dnia 8 września 2015 r. M. B. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Ustosunkowując się do tego wezwania Prezydent Miasta G. pismem z dnia [...]r. nr [...] ponownie uznał, iż brak jest podstaw do zwrotu żądanej opłaty. Pismem z dnia 14 października 2015 r. M. B. wystąpiła, za pośrednictwem Prezydenta Miasta G., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na wyżej wymieniony akt tego organu z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa. W niniejszej sprawie M. B. kwestionuje prawidłowość odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Jako przedmiot skargi wskazuje pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., nr [...]. W świetle tej okoliczności wskazać należy przede wszystkim, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008 r. nr 2, poz. 21) rozstrzygnął, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie, w myśl art. 53 § 2 Ppsa, skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie rozważenia wymaga zatem, czy zaskarżone w sprawie pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., nr [...], mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu brak jest takiej możliwości. Po pierwsze zaskarżone pismo stanowiło odpowiedź organu na wystosowane przez M. B. kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z pismem tego organu z dnia [...] r. Gdyby jednak przyjąć, że intencją pełnomocnika skarżącej było zakwestionowanie stanowiska organu ujawnionego w piśmie z dnia [...] r., to i tak skargę należałoby odrzucić jako niedopuszczalną. Nie można bowiem pominąć faktu, że już pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. M. B. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty za wydanie kart pojazdów: [...] nr [...] oraz [...] nr [...]. Obecnie jej wniosek z dnia 16 września 2015 r. dotyczy tego samego pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...] i zawiera tożsame żądanie. Na skutek wniosku z dnia 8 stycznia 2015 r. Prezydenta Miast G. pismem z dnia [...] r., nr [...] odmówił M. B. zwrotu spornej opłaty. Natomiast wnioskodawczyni w dniu 26 stycznia 2015 r. skutecznie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z tym pismem, a organ pismem z dnia [...] r. uznał je za niezasadne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 481/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 660/11, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane w art. 52 § 3 Ppsa wezwanie ograniczone czternastodniowym terminem, nie może być skutecznie wnoszone w dowolnym terminie i przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej czynności jednokrotnie. Każde następne pismo strony nie posiada już waloru takiego wezwania. Tym samym to pierwsze wezwanie M. B. z dnia 26 stycznia 2015 r. stanowiło wyczerpanie na drodze administracyjnej przysługującego skarżącej środka zaskarżenia i wyznaczało termin, w którym dopuszczalne było zaskarżenie przez nią pisma Prezydenta Miasta G. w sprawie odmowy zwrotu, jej zdaniem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Zgłoszenie po raz drugi przez M. B. żądania, (pismo z dnia 1 września 2015 r.), skutkowało co prawda ponownym udzieleniem przez organ odpowiedzi (pismo z dnia [...] r.), lecz odnoszącej się do jednej i tej samej sprawy administracyjnej - w zakresie dotyczącym pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] - dotyczącej tego samego podmiotu, identycznego uprawnienia, opartego na tej samej podstawie prawnej. Wystosowane przez M. B. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z dnia 8 września 2015 r., nie mogło zatem odnieść zamierzonego skutku, tj. umożliwić skarżącej wniesienie skargi na odmowne pismo dotyczące zwrotu spornej opłaty za kartę pojazdu. W świetle przedstawionych rozważań za niedopuszczalną uznać należy skargę M. B. na pismo Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., nr [...], co obliguje Sąd do jej odrzucenia, w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa