IV SA/Po 678/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody z dnia 25 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu archotektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia 25.07.2022 r., znak [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. R. (dalej również: "skarżącej") utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu S. nr [...] z dnia 15.03.2022 r., znak [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. i A. B. obejmującego budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gmina W.. Decyzja Wojewody została wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Dnia 18 czerwca 2021 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek M. B. i A. B. w sprawie pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gmina W.. Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego. Decyzją nr [...] z 19 sierpnia 2021 r., znak [...] Starosta Powiatu S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. i A. B. obejmujące budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gmina W.. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Z. R., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Wojewoda decyzją z 27 października 2021 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Starosta Powiatu S. ponownie rozpoznając sprawę z uwzględnieniem wytycznych organu odwoławczego postanowieniem z 6 grudnia 2021 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021r., poz. 2351, dalej: "Prawo budowlane" lub "P.b.") zobowiązał inwestorów do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej w tym m.in. do: 1. przedłożenia projektu budowlanego zgodnego z wymaganiami stawianymi przez Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2020 r., poz. 1609), 2. doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z § 102 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie warunków technicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 tj., dalej: "warunki techniczne"), 3. przedłożenia ostatecznego pozwolenia W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z P. na prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z § 6 Uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w obrębie miejscowości: [...][...] (dalej: "mpzp"), 4. określenia warunków ochrony przeciwpożarowej projektowanego obiektu zgodnie z § 11.2.13 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 tj.) oraz zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117 ze zm.), 5. spełnienia warunków określonych w § 271-273 warunków technicznych, 6. korekty wskaźnika zabudowy na str. 2 projektu architektoniczno-budowlanego należy wykazać zgodność z § 11.8.a mpzp. W dniu 7 marca 2022 r. przedłożone zostały przez inwestorów uzupełnione 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego Decyzją nr [...] z 15 marca 2022 r., znak [...] Starosta Powiatu S. zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. i A. B. obejmujące budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gmina W.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że inwestorzy występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyli wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przeanalizowaniu całości akt sprawy w tym przedłożonego poprawionego projektu budowlanego Starosta Powiatu S. stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem, zgodność z przepisami warunków techniczno-budowlanymi, kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz posiadanie przez projektantów odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła Z. R. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Skarżąca zarzuciła planowanej inwestycji: naruszenie zapisów Uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2019r. w zakresie wysokości planowanego budynku, bilansu terenu, naruszenie przepisów przeciwpożarowych, brak określenia rozwiązań związanych z wodą opadową, brak uzgodnienia archeologicznego, brak dokładnego określenia w jaki sposób planowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie. Skarżąca powtórzyła zarzuty z poprzedniego odwołania w zakresie twierdzenia, że lokalizacja przedmiotowego budynku garażu przy granicy działką rolną nr [...], której skarżąca jest właścicielką w znacznej mierze uniemożliwi normalną uprawę tejże działki rolnej, jak również manewrowanie na niej maszynami rolniczymi. Zdaniem skarżącej wydane pozwolenie na budowę przez Starostę Powiatu S. narusza jej prawo własności i jej prawo do dysponowania działką zgodnie z jej przeznaczeniem. Odwołanie Z. R. wraz z aktami sprawy do W. Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło 17 maja 2022 r. i zostało uzupełnione w dniu 25 maja 2022 r. Organ odwoławczy zawiadomieniem z 24 czerwca 2022 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i przedłożeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 25 lipca 2022 r. Z powyższego prawa skorzystała Z. R. i w piśmie z 18 lipca 2022 r. (data wpływu 20 lipca 2022 r.) ponownie wyraziła swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Skarżąca poddała pod wątpliwość ważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z zastrzeżeniami co do samej procedury jego uchwalania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25.07.2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu S. z dnia 15.03.2022 r. nr [...], znak [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na przepisy Prawa budowlanego regulujące procedurę udzielenia pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że podstawowym zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ocena zgodności projektowanego zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty na mocy uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Działka inwestycyjna o nr ewid.[...] w obrębie Ł. zlokalizowana jest na terenie oznaczonym 14 MN, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 11 ust. 3 i 4 mpzp w ustaleniach zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźnikach zagospodarowania terenu dopuszczono możliwość lokalizacji budynków gospodarczych, gospodarczo - garażowych i garaży z dopuszczeniem zblokowania ich w granicy działki budowlanej oraz dopuszczono sytuowanie ścian budynków gospodarczych, gospodarczo - garażowych i garaży bez okien i drzwi w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi lub bezpośrednio przy granicy z tymi działkami z uwzględnieniem linii zabudowy wyznaczonych na rysunku planu oraz z zachowaniem przepisów odrębnych z wyłączeniem terenów 7 MN i 15 MN. Organ wskazał również, że wśród zapisów planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem 14 MN określono następujące parametry zabudowy: maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy - 0,3; maksymalna wysokość zabudowy - 3,5 m; maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych dla budynków gospodarczych, gospodarczo-garażowych i garażowych - 1; minimalna powierzchni biologicznie czynna - 40 % powierzchni działki; geometria dachu ustalano jako dachy płaskie lub strome, dwu lub wielospadowe z dopuszczeniem jednospadowych w przypadku budynków gospodarczych, gospodarczo-garażowych i garaży dobudowanych do innych budynków. W przedmiotowym przypadku zaprojektowano parterowy, wolnostojący budynek garażowy o powierzchni zabudowy 66,06 m2. Uwzględniając istniejący na działce budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 99,99 m2 łączna powierzchnia zabudowy będzie wynosiła 166,05 m , dodatkowo komunikacja, tarasy, miejsce postojowe i śmietnik stanowią łącznie 193,00 m. Z przedstawionych w projekcie danych wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 63,95 % powierzchni działki. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,17 i mieści się pomiędzy 0,05 do 0,30 określonej w § 11.9.a mpzp. Ponadto zastosowano dach płaski, a wysokość projektowanego budynku w najwyższym punkcie (głównej kalenicy) wynosić będzie 3,41 m od poziomu terenu. Analizując zatem projekt pod względem zgodności z ww. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, iż mieści się w ramach zakreślonych parametrów i ich nie narusza. Organ wyjaśnił również, że w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to nie ma zastosowania wówczas § 12 ust. 3 pkt 3 (dot. sytuowania budynku garażowego w granicy działki) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto organ wskazał, że projektowany budynek spełnia wymagania wynikające z § 102 - § 108 warunków technicznych. Wskazano, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z ww. obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ podkreślił, że w projekcie budowlanym (str. 4 i 8 w punkcie X i V) określono warunki ochrony przeciwpożarowej, projektant wyjaśnił sposób zapewnienia wody do zewnętrznego gaszenia, zapewniono drogę pożarową. Ponadto w zakresie wymagań przeciwpożarowych w sąsiedztwie wznoszonego budynku znajduje się inny budynek (budynek mieszkalny) w odległości 6,00 m. Z uwagi na powyższe i fakt zaprojektowania garażu w granicy z innymi działkami ściany budynku wznoszonego zostały zaprojektowane jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego [...] W związku z tym projekt budynku jest zgody z § 271 warunków technicznych. Inwestorzy również przedłożyli ostateczne pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. nr [...] z dnia 4 lutego 2021 r., znak [...] na prowadzenie badań archeologicznych w związku z realizacją inwestycji: budowa budynku garażowego na dz. nr ewid. [...] w m. Ł. , gm. W.. Odnosząc się na do zarzutów strony skarżącej dotyczących w jej ocenie niezgodności planowanej inwestycji z normą planu miejscowego, niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi w tym przepisami ochrony przeciwpożarowej oraz braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej prawidłowego uzasadnienia organ wyjaśnił, że są one nieprawdziwe. Wobec powyższego, podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące spadku wartości nieruchomości, czy też poczucia dyskomfortu nie podlegają ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej wtoku postępowania dotyczącego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektowany budynek nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, jak i interes osób trzecich. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wobec czego spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie dostrzegł także żadnych przesłanek świadczących o tym, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego lub materialnego. Organ wskazał również, że zasadniczym instrumentem pozwalającym na zaskarżenie planu miejscowego przez podmioty prywatne jest art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, który przewiduje prawo do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 8.09.2022 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody, znak [...] z 25.07.2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie przez organ 1 jak i li instancji i w konsekwencji wydanie pozwolenia na budowę garażu, pomimo, iż jego wymiary są sprzeczne z przedmiotowym przepisem Rozporządzenia, długość przy granicy jednej z działek przekracza bowiem 6,5 metra, a wysokość przy granicy z działką skarżącej przekracza 3 metry, 2. art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę garażu przy granicy działki, pomimo, iż budynek garażowy został zaprojektowany sprzecznie z przepisami prawa, 3. art. 30 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej jako: k. c.) poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że posadowienie garażu przy granicy działki przez M. i A. B. nie będzie oddziaływać negatywnie na sąsiednie nieruchomości, w sytuacji, gdy posadowienie garażu przy granicy działki będzie oddziaływać negatywnie na sąsiednią nieruchomość skarżącej, która wykorzystywana jest jako działka rolna, m. in. poprzez zmniejszenie dopływu światła słonecznego, zakłócenie cyrkulacji powietrza oraz ograniczenie możliwości manewrowania maszynami rolniczymi i zbierania upraw przy granicy działki, 4. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) poprzez nieuwzględnienie zarówno przez organ I jak i II instancji wszystkich przepisów Prawa budowlanego, Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Kodeksu cywilnego i naruszenie tym samym zasady praworządności, 5. art. 7 k. p. a. poprzez naruszenie przez organ I jak i II instancji zasady słusznego interesu skarżącej, poprzez pominięcie okoliczności, iż posadowienie budynku garażowego przy granicy działki przez M. i A. B. będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącej, 6. art. 8 § 1 k. p. a. poprzez naruszenie przez organ I jak i II instancji zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasad bezstronności i równego traktowania, polegające na rozpoznaniu sprawy w sposób stronniczy, korzystny wyłącznie dla uczestników M. i A. B., z pominięciem interesów skarżącej, 7. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności, polegające na rozpoznaniu odwołania skarżącej z pominięciem argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu z dnia 17 maja 2022 r., 8. art. 11 k. p. a. w zw. z art. 107 § 3 k. p. a. poprzez brak odniesienia się przez organy I i II instancji do całej argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniach składanych przez nią w toku sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 9 stycznia 2023 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r. Dz. U. poz. 329, ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia 25.07.2022 r., znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu S. nr [...] z dnia 15.03.2022 r., znak [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. i A. B. obejmującego budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gmina W.. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; w skrócie "Prawo budowlane"). Sąd wskazuje, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest pozwolenie na budowę budynku garażowego na terenie działki o nr ewid. [...] w obrębie Ł., gm. W.. Należy podkreślić, że teren na którym położona jest działka inwestycyjna jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwały nr [...] z [...].09.2019 r. W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do zarzutów materialnoprawnych przytoczonych w skardze, które opierają się głównie na koncepcji naruszenia § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych [...], poprzez przekroczenie dopuszczalnej długości i wysokości projektowanego budynku garażowego. Skarżąca uważa, że w sytuacji gdy mamy do czynienia z projektowanym budynkiem gospodarczo-garażowym, w granicy z działką sąsiednią, którego długość i wysokość przekracza granice dozwolone w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, pierwszeństwo znajduje ów przepis rozporządzenia przed § 12 ust. 2, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. W ocenie Sądu zarzut skarżącej w powyższym zakresie jest bezzasadny. Należy wskazać, że gdy dla danego terenu obowiązuje plan miejscowy, to stosownie do przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia zapisy tego planu stanowią samodzielną podstawę i wykluczają zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Należy wskazać, iż zasadą jest sytuowanie obiektów na działce budowlanej w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, a zatem od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Kolejne przepisy § 12 rozporządzenia przewidują wyjątki od wskazanego sposobu sytuowania obiektów, dopuszczając możliwość lokalizacji obiektu w mniejszej odległości od granicy lub w granicy z nieruchomością sąsiednią. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1. pkt 2 (a zatem budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Z kolei, jak już wskazano wyżej w § 12 ust. 4 rozporządzenia dopuszczono sytuowanie obiektów w innych odległościach w zabudowie jednorodzinnej lub zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. Biorąc pod uwagę, że § 12 ust. 2 rozporządzenia odwołuje się do zapisów planu miejscowego wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: u.p.z.p.) właśnie w planie miejscowym znajdują się ustalenia co do przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), a więc stanowi regulacje powszechnie obowiązujące (źródło prawa) na danym terenie. Jak wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. maksymalną wysokość zabudowy oraz gabaryty obiektów. W planie miejscowym określa się również, w zależności od potrzeb, sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do (...) granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p.). W uchwale z 27 lutego 2017 r. sygn. II OPS 3/16, wydanej na gruncie § 12 rozporządzenia w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2018 r., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na podstawie przepisów u.p.z.p. w planie miejscowym albo decyzji o warunkach zabudowy można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowana budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. W tym znaczeniu decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że dopuszczenie sytuowania takiego budynku bezpośrednio przy granicy nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę właściciela sąsiedniej działki budowlanej. Należy zauważyć, że brzmienie przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia od 1 stycznia 2018 r. uległo zasadniczej zmianie. Poprzednio, zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Aktualnie ten sam przepis stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Aktualne brzmienie § 12 ust. 2 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość sytuowania budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, to nie znajdują zastosowania wyjątki określone w § 12 ust. 3 i 4, a jedynie pozostałe przepisy techniczno-budowlane regulujące odrębne kwestie. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stawia jedyny warunek dla odstępstwa od zasady wynikającej z § 12 ust. 1, by to plan miejscowy wprost dopuszczał zbliżenie budynku do granicy działki na odległość 1,5 m lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy. Jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, brak jest podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4. Tym samym regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy. W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) . Stanowisko takie prezentuje również wyrok II SA/Po 12/19. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na treść § 12 ust. 2 rozporządzenia i obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazuje, że kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego jest zarzutem o charakterze ogólnym i dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę garażu, pomimo iż budynek został zaprojektowany sprzecznie z przepisami prawa. Należy wskazać, że zarzut ten został w skardze powiązany z naruszeniem ww. § 12 ust. 4 pkt 3 i jako taki również nie zasługuje na uwzględnienie z wyżej opisanych powodów. Niemniej w ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu II instancji nie jest wolna od wad. Przede wszystkim należy wskazać, że jest ona lakoniczna i nie odnosi się w pełni do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Skarżąca wskazała w odwołaniu 14 punktów z zarzutami. Organ tak naprawdę odniósł się jedynie do kwestii niezgodności zapisów planu miejscowego z prawem budowlanym i w bardzo ogólny sposób do kwestii immisji inwestycji na nieruchomość skarżącej (przytaczając teoretyczne rozważania z wyroku WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1122/14) bez odniesienia się do tego konkretnego stanu faktycznego. Należy wskazać, że zarzuty skarżącej w większości były zarzutami konkretnymi (oprócz pkt 6,7,11, gdzie zarzuty nie zostały skonkretyzowane). Organ wszystkie te kwestie pominął. Sąd podkreśla, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi zatem nieprawidłowej realizacji przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji, stanowiące jej integralną część jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego, z poszanowaniem reguł wynikających z art. 15 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jego istotą jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W przepisie tym przewidziano, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2014r., sygn. akt II SA/Ol 257/14, LEX nr 1465425). Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy, w tym okoliczności podnoszonych przez stronę. Należy zatem uznać, że poprzez nieustosunkowanie się przez Wojewodę w tej sprawie do twierdzeń uważanych przez stronę skarżącą za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, w tym zarzutów dotyczących: wysokości garażu, braku drzwi przeciwpożarowych w granicy działką skarżącej, brak pasa 2m od granicy NRO, brak rozwiązań fundamentowych, brak określenia instalacji wewnętrznych, brak rozwiązań związanych z wodą opadową, brak rzędnej posadzki garażu, brak wentylacji, brak uzgodnienia archeologicznego w dokumentacji sąsiada, odniesienia do kwestii immisji (zacienienie ziemi rolnej, uniemożliwienie manewrowania ciągnikiem rolniczym przy granicy działki), uchybiono powyższym obowiązkom wynikającym z k.p.a. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że zaprojektowany budynek garażowy spełnia wymogi określone przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a także § 102 - § 108 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jednak sama zasadność podnoszonych przez skarżącą zarzutów ma znaczenie drugorzędne w sytuacji, gdy było ich kilkanaście (większość zarzutów była skonkretyzowana), a organ zignorował większość z nich. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii zacienienia nieruchomości rolnej Sąd wskazuje, że prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek (w tym przypadku części nieruchomości rolnej), normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Niemniej w tym miejscu należy wskazać, że oddziaływanie inwestycji na tereny sąsiednie powinno zostać kompleksowo zbadane właśnie na etapie postępowania o pozwolenie na budowę dlatego organ powinien dokonać szczegółowej analizy i oceny oddziaływania projektowanej inwestycji. Z zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, żeby organ takiej oceny w sposób kompleksowy dokonał, nie wskazując jednocześnie powodów takiego zaniechania. Biorąc pod uwagę, że nieruchomość skarżącej to teren wykorzystywany rolniczo, organ powinien szczególnej ocenie poddać kwestię dotyczącą utrudnień w zakresie manewrowania maszynami rolniczymi przy granicy działki. Konieczność takiej oceny jest uzasadniona treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Sąd wskazuje, że jeżeli organ ustali, że teren rolniczy jest wykorzystywany w taki sposób, że wybudowanie budynku garażowego w granicy z tym terenem spowoduje utrudnienia w prowadzeniu procesu upraw rolniczych (m.in. poprzez zablokowanie dopływu światła słonecznego, utrudnienie w manewrowaniu maszynami rolniczymi), to powinien wziąć pod uwagę treść ww. przepisu, ponieważ takie okoliczności świadczyć mogą o braku poszanowania uzasadnionego interesu skarżącej. Podsumowując należy wskazać, że zarzuty skarżącej co do naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia o warunkach technicznych oraz art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego są bezzasadne. Nie można też uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ponieważ przepis ten określa jedynie definicję obszaru oddziaływania obiektu. Mimo bezzasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego liczne uchybienia przepisów postępowania (m.in. art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) powodują, że przedmiotowa decyzja w obecnym kształcie wymyka się spod kontroli Sądu. Organ ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany do szczegółowego odniesienia się do wszystkich podniesionych przez skarżąca zarzutów wskazanych w odwołaniu, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. ----------------------- 15