II OSK 2351/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. I. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 64/20 o odrzuceniu skargi G. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 64/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wniósł skargę od decyzji wydanej przez Wojewodę w sytuacji, gdy przysługiwało mu odwołanie do organu wyższego stopnia tj. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wobec powyższego nie można uznać, że wyczerpane zostały środki odwoławcze w postępowaniu, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący nie wyczerpał drogi odwoławczej od decyzji Wojewody [...], podczas gdy decyzja ta była prawomocna w dniu wniesienia skargi, albowiem skarżący nie wniósł odwołania w terminie. Mając powyższe na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku o rozpoznanie na rozprawie skargi kasacyjnej od wyżej wskazanego postanowienia odrzucającego skargę, wskazać należy, że z treści art. 182 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Należy zauważyć, że w art. 182 § 1 p.p.s.a. ustawodawca używa zwrotu "może rozpoznać", co świadczy, że w przypadku postanowień rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zależy od oceny Sądu. W rozpoznawanej sprawie przedmiot sprawy nie uzasadniał przeprowadzenia rozprawy i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczające będzie rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest, w ocenie NSA, oczywiście bezzasadny. W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Warunku tego bezsprzecznie nie spełnił skarżący, który wniósł skargę na decyzję wydaną przez organ administracji w I instancji. Należy podkreślić, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie powoduje, iż dopuszczalne jest wniesienie skargi na tę decyzję. Wniesienie skargi nie jest alternatywnym wobec odwołania trybem zaskarżenia decyzji. Prawo wniesienia skargi na decyzję pierwszoinstancyjną przysługuje bowiem tylko podmiotom kwalifikowanym określonym w art. 52 § 1 p.p.s.a. Strona postępowania przed skorzystaniem z drogi sądowoadministracyjnej musi natomiast wykorzystać przysługujące jej środki zaskarżenia od decyzji organu I instancji, chyba że od tej decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w rozpatrywanej sprawie od decyzji Wojewody [...] przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarga była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z kolei wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, na złożenie którego powołuje się skarżący kasacyjnie, rozstrzyga organ administracji odrębnym postanowieniem. Skarżący może kwestionować to rozstrzygnięcie poprzez złożenie skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, nie zaś poprzez zaskarżenie ostatecznej decyzji organu I instancji. Tym samym w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.