II GSK 981/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 831/10 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 831/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej, uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, nakazał ściągnąć od organu kwotę 200 zł tytułem niepobranego wpisu od skargi i zasądził na rzecz skarżącego kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] marca 2005 r. S. M. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. o przyznanie pomocy finansowej na dostosowanie swojego gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Rolnik wnioskował o kwotę pomocy w wysokości 66.076,16 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. przyznał rolnikowi pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej w łącznej wysokości 66.076,16 zł. Kierownik stwierdził, że przyznana pomoc finansowa zostanie wypłacona w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem dopełnienia obowiązków wynikających z treści § 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2005 r. Nr 17, poz. 142 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 18 stycznia 2005 r.). Pierwsza rata płatności w wysokości 33.038,08 zł została przeznaczona na dostosowanie gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych i dostosowanie gospodarstwa produkcyjnego specjalizującego się w produkcji mleka oraz produktów mlecznych. Rata ta miała zostać wypłacona w terminie 60 dni od dnia, gdy decyzja stała się ostateczna. Druga rata płatności w wysokości 33.038,08 zł została przeznaczona na dostosowanie gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych i dostosowanie gospodarstwa produkcyjnego specjalizującego się w produkcji mleka oraz produktów mlecznych. Rata ta miała zostać wypłacona w terminie 60 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. W związku z tym, że Kierownik w całości uwzględnił żądanie strony. Pismem z dnia 15 września 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. zawiadomił S. M. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia wyżej wymienionej decyzji z uwagi na niespełnienie przez rolnika warunku określonego w § 9 ust. 3 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. – niezłożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia ani o tym, że zaistniały w gospodarstwie okoliczności, które przedłużałyby termin realizacji przedsięwzięcia. W dniu 24 września 2008 r. S. M. złożył oświadczenie, że nie zrealizował przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE z powodu braku środków i otrzymanej pomocy (pierwszej raty płatności) nie zwróci. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. uchylił w całości decyzję z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że S. M. został poinformowany o przedłużeniu terminu realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku. Termin ten został przedłużony do dnia 31 lipca 2008 r. Jednocześnie wnioskodawca został poinformowany, że jest zobowiązany złożyć oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo rolne żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 Europejskich Jednostek Wielkości (EJW) w rozumieniu decyzji Komisji (EWG) nr 85/337 z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową klasyfikację gospodarstw rolnych (Dz. U. UE z dnia 17 sierpnia 1985 r. L nr 220, s. 1; Polskie Wydanie Specjalne z 2003 r. L nr 6, s. 198). Wnioskodawca został również poinformowany o treści § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. (pierwsza rata płatności podlega zwrotowi na zasadach i w trybie określonym w przepisach o ARiMR). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zasadą jest, iż w przypadku braku wykonania inwestycji w określonym terminie wypłaconą ratę pomocy finansowej należy zwrócić. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest też zaniechanie przez Agencję wypłaty drugiej raty. A zatem, zdaniem Dyrektora, Kierownik Biura Powiatowego słusznie podjął działania mające na celu odzyskanie wypłaconej raty pomocy i uchylił w całości decyzję przyznającą tę pomoc. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (m.in. oświadczenie S. M. i jego odwołanie) organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie ma możliwości pozostawienia rolnikowi wypłaconych środków finansowych. W opisanym przypadku nie ma również podstaw do zaniechania zwrotu pierwszej raty wypłaconej pomocy, ponieważ beneficjent nie spełnił kryteriów takich, jak: długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego lub wystąpienie klęski żywiołowej lub zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych lub wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie rolnym producenta rolnego. Wobec powyższego organ odwoławczy ocenił, że decyzja wydana przez organ I instancji była właściwa i wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, więc należało ją utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. S. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził przede wszystkim, że ze względu na swój stan zdrowia nie mógł wywiązać się z wykonania inwestycji w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę S. M. podał, że zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest zastosowanie przez organy administracji przepisów art. 162 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), które stanowią, iż organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji uchyli decyzję w drodze decyzji, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności w wyznaczonym terminie. Przyjmuje się, że ta konstrukcja prawna jest swego rodzaju zleceniem i jeśli przepis szczególny określa skutki niedopełnienia przez stronę czynności, które powinna była wykonać w oznaczonym w decyzji terminie, wówczas przepis art. 162 § 2 k.p.a. nie może mieć zastosowania. Zawarte w decyzji zlecenie ustanawia określone obowiązki dodatkowe w związku z uprawnieniami przyznanymi w decyzji. Zlecenie różni się od warunku tym, że jest to w istocie odrębny od decyzji akt, związany z decyzją tylko zewnętrznie. Niespełnienie zlecenia nie ma wpływu na skuteczność decyzji, może jedynie spowodować zastosowanie sankcji określonych w samej decyzji lub w ustawie albo zastosowanie środków egzekucyjnych. Decyzja uchylająca decyzję na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest decyzją w nowej sprawie i służy od niej odwołanie. Zdaniem Sądu I instancji należało udzielić odpowiedzi na pytanie, czy decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] marca 2006 r. przyznająca skarżącemu pomoc finansową na dofinansowanie gospodarstw rolnych do standardów UE zawiera zlecenie, którego niespełnienie miałoby wpływ na jej skuteczność, czy też nie zawiera takiego zlecenia. Sąd ocenił, że decyzja ta nie zawiera zlecenia, ponieważ w jej rozstrzygnięciu nie dokonano indywidualizacji dopełnienia określonych czynności przez skarżącego. Jest to decyzja konstytutywna, czyli taka, która ukształtowała sytuację prawną skarżącego w sferze prawa materialnego poprzez przyznanie mu nowego prawa z chwilą, kiedy decyzja stała się ostateczna. Z woli ustawodawcy to prawo musiało być zrealizowane w ściśle określonym terminie poprzez wypłacenie pierwszej raty płatności – w terminie 60 dni, od dnia, gdy decyzja stała się ostateczna. Ta decyzja ukształtowała nowy stosunek prawny, ponieważ organ administracji w granicach przyznanych mu przez ustawodawcę uprawnień był władny i obowiązany przyznać pomoc finansową wobec spełnienia przez wnioskodawcę wszystkich wymogów ustawowych niezbędnych na tym etapie postępowania pomocowego. Nie jest to decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, jak również nie nałożyła na stronę żadnych obowiązków. Skoro poprzez wypłatę pierwszej raty płatności nastąpiło zrealizowanie przyznanych tą decyzją uprawnień, to tym samym realizacja nabytego uprawnienia spowodowała jego wygaśnięcie, które jako skutek materialnoprawny określonego zdarzenia powoduje wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, obejmującego to uprawnienie. Z kolei, brak stosunku administracyjnoprawnego powstałego na mocy decyzji konstytutywnej powoduje brak podstaw prawnych do dokonania zmiany bądź uchylenia decyzji, która stosunek ten ukształtowała. Ze wskazanych powodów nie było podstaw do zastosowania przez organy administracji publicznej art. 162 § 2 i 3 k.p.a. w sprawie, w której brak jest podstawy prawnej do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, której wykonanie spowodowało wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego powstałego na jej podstawie. Decyzja z dnia [...] marca 2006 r. wiązała organ administracji publicznej i stronę jedynie do czasu, kiedy skonkretyzowany w niej stosunek prawny przestał istnieć, a nastąpiło to w chwili wypłacenia pierwszej raty płatności. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że zasadnym było wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie, której przedmiotem był zwrot pierwszej raty płatności, o jakim mowa w § 10 ust. 1 i § 11 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r. Zasadą jest, że aby uruchomić procedurę zwrotu musi najpierw zaistnieć przypadek dokonania nienależnej płatności. W przypadku pierwszej raty płatności, o jakiej mowa w wyżej wspomnianym rozporządzeniu staje się ona nienależną wtedy, kiedy producent rolny nie zrealizował w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania lub nie złożył w terminie kierownikowi biura powiatowego Agencji (właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynął termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, na formularzu udostępnionym przez Agencję) oświadczenia o zakończeniu realizacji tego przedsięwzięcia oraz o tym, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa rolnego wynosi co najmniej 4 EJW oraz kiedy nie wstąpiły zdarzenia losowe. Skoro w sprawie termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia upłynął 31 lipca 2008 r., i skoro skarżący do 14 sierpnia 2008 r. nie złożył wymaganego oświadczenia, jak również nie zaistniały zdarzenia losowe, o których mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r., co wynika z faktu, iż producent rolny nie złożył oświadczenia o zaistnieniu tych okoliczności w terminie 14 dni od dnia, w którym okoliczności te ustąpiły zamiast oświadczenia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia, to tym samym udzielona pomoc podlega zwrotowi, ponieważ z dniem 15 sierpnia 2008 r. stała się ona nienależną płatnością, o jakiej mowa w przepisach wspólnotowych pomimo że brak jest jeszcze w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej ustalającej kwotę nienależnie pobraną. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości przy jednoczesnym rozpoznaniu skargi, a ewentualnie o uchylenie wyroku w całości przy jednoczesnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) organ zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a w szczególności przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał na poprawność przeprowadzonych procedur administracyjnych zarówno w zakresie norm prawnych, jak i właściwego ich zastosowania w bezspornym stanie faktycznym. Wydane w sprawie orzeczenie w zakresie uzasadnienia zawiera wady wskazujące na naruszenie normy art. 141 p.p.s.a. w sposób warunkujący złożenie skargi kasacyjnej oraz wskazujący, że zaskarżone orzeczenie jako wydane z naruszeniem prawa nie może się ostać. Uzasadnienie wyroku nie zawiera wskazania dalszego postępowania dla organu w zakresie czynności koniecznych oraz niezbędnych dla rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 zd. ostatnie p.p.s.a. W ocenie organu wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji nie wskazał w zakresie art. 162 § 2 i 3 k.p.a. na błędną procedurę, a przedstawione wyjaśnienia i wątpliwości interpretacyjne nie wskazują, aby organ dokonał błędnego zastosowania tej normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada zauważyć, że sądy administracyjne nie rozpoznają ponownie sprawy administracyjnej, ale jedynie – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić – stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć (działając na podstawie i w granicach prawa - art. 7 Konstytucji RP) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – dodatkowo wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 17. 06. 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; LEX nr 485017). Przypomnienie owych szczególnych wymogów związanych ze skargą kasacyjną, jest o tyle konieczne, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej, została sformułowana w sposób całkowicie uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie prawidłowej merytorycznej kontroli zaskarżonego wyroku z punktu widzenia podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu. Jak już bowiem wyżej (w tzw. części historycznej) zostało wskazane, w rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesiony został tylko jeden zarzut, a mianowicie autor skargi kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej podniósł, że "Zaskarżonemu orzeczeniu, jako zarzut kasacyjny na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuca..., naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a w szczególności przepisów art. 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Abstrahując nawet od tego, że autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie prawa procesowego, błędnie przywołał przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (dotyczący naruszenia prawa materialnego), zamiast pkt 2, przede wszystkim należy zauważyć, że zarzut ten nie został stosownie uzasadniony. Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W związku z przywołanym przepisem wypada zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć "istotny wpływ" na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zawarł wszystkie wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy; przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej – bardzo obszerne i klarowne, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyjaśnienie. Zawarł również (podobnie obszerne i przejrzyste) wskazania dla organu co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy. Zamieszczone zaś w (niezwykle lakonicznym, by nie rzec szczątkowym) uzasadnieniu skargi kasacyjnej (w zakresie odnoszącym się do art. 141 § 4 p.p.s.a.), przeciwstawne twierdzenia i odmienne oceny jej autora (vide dwa ostatnie akapity na str. 3 oraz cztery akapity na str. 4 – ostatniej - skargi kasacyjnej), w żadnym razie nie podważają prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny. W tym kontekście należy w szczególności zwrócić uwagę na te fragmenty (argumenty) uzasadnienia skargi kasacyjnej, w której jej autor podnosi (zarzuca), że: – "Wskazanie jako podstawy art. 145 par. 1 ust. 1 lit. C pppsa, bez przytoczenia, wskazania i opisania norm prawa procesowego lub materialnego w zakresie naruszenia poszczególnych zapisów uniemożliwia organowi tzw. kasacyjną kontrolę zapadłego orzeczenia" (akapit 1 na str. 4 ); – "...Powyższe uchybienia zdaniem organu uniemożliwiają kontrolę kasacyjna orzeczenia przy jednoczesnym braku wskazania dalszego postępowania przed organem jakim jest Dyrektor ŚLOR ARiMR" (akapit 2 na str. 4); – "...dokonując analizy sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, organ nie może dokonać pełnej i ostatecznej kontroli kasacyjnej wydanego orzeczeni, co wymaga za tym złożenia niniejszej skargi..." (akapit 4 - ostatni - na str. 4 skargi kasacyjnej). W świetle powyższego, tzn. biorąc pod uwagę treść art. 141 § 4 p.p.s.a., a zwłaszcza zważywszy na podniesione w skardze kasacyjnej "argumenty" (przytoczone wyżej niemal in extenso), mające wspierać podniesiony w niej (jedyny) zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania (tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.), należy jednoznacznie stwierdzić, że rozpoznawana skarga kasacyjna jest bezzasadna w sposób oczywisty, a nadto nasuwa się wątpliwość, czy autor skargi kasacyjnej zapoznał się z aktami sprawy, w tym w szczególności z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że "kontroli kasacyjnej" wydanego przez Sąd I instancji wyroku (orzeczenia) dokonuje Naczelny Sąd Administracyjny a nie organ, który jest stroną (a ściślej, jedną ze stron) postępowania. Stąd też ten argument (zarzut), podnoszony w punktach (akapitach) 1, 2 i 4 na ostatniej stronie skargi kasacyjnej, jest z gruntu chybiony. Ponadto, niejako dla porządku należy również wskazać, że także z treści (przytoczonego w przez kasatora w akapicie 1 na str. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej) fragmentu uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ("wyrok NSA(N) z 2009-02-25 I OSK 487/08 Legalis") jasno wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny, mówiąc o "kontroli kasacyjnej orzeczenia", miał na myśli kontrolę kasacyjną sprawowaną przez ten Sąd (tj. przez NSA), a nie przez organ. W związku z tym (tzn. w ten sposób sformułowanym i w ten sposób uzasadnianym zarzutem kasacyjnym) należy podkreślić, iż okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od prezentowanego (a raczej oczekiwanego) przez stronę skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 867/05; LEX nr 488083). Przede wszystkim zaś należy podkreślić, że w ramach art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest dopuszczalna polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji (tak np. wyrok NSA z 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06; LEX nr 488006) – a do tego w istocie sprowadza się w zasadzie cała (bardzo lakoniczna i ogólnikowa, a nade wszystko oderwana od rzeczywistej treści zaskarżonego wyroku i zawartych w nim "wskazań" co do dalszego postępowania) argumentacja skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, na postawie art. 184 p.p.s.a, orzekł o jej oddaleniu.