II OSK 1712/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 143/12 w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 27 marca 2012 r., sygn. IV SA/Wa 143/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z [...] listopada 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy poprzednią decyzję tego organu z [...] października 2011 r., nr [...], orzekającą o nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...] listopada 2008 r., nr [...]. Jak dokumentują akta administracyjne, decyzją nr [...] z [...] maja 2006 r. Wójt Gminy L. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "przebudowa (modernizacja) przekroju podłużnego i poprzecznego koryta rzeki M. od km. 20+600 do km. 30+250". Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] maja 2006 r. W jej pkt 9 zapisano, że decyzja jest ważna dwa lata od daty ostateczności. Wnioskiem z 4 listopada 2008 r. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C. zwrócił się w trybie art. 155 k.p.a. o zmianę decyzji w zakresie pkt 9 poprzez określenie, że decyzja jest ważna przez 4 lata od dnia ostateczności. Decyzją z [...] listopada 2008 r., nr [...] Wójt Gminy L. zmienił swą decyzję z [...] maja 2006 r. w ten sposób, że w pkt 9 wyraz "dwa" zastąpił wyrazem "cztery". W podstawie prawnej podano przepis art. 155 k.p.a. oraz art. 46 ust. 4b i art. 46 ust. 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej p.o.ś. W stosunku do tej decyzji złożony został wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o stwierdzenie jej nieważności. W wyniku rozpoznania wniosku, decyzją z [...] października 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło nieważność decyzji Wójta L. z [...] listopada 2008 r., nr [...], jako wydanej bez podstawy prawnej. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie z [...] października 2011 r. W uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2011 r. wskazano, że przepisy ustawy prawo ochrony środowiska w brzemieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wójta Gminy L. z [...] listopada 2008 r., jak i decyzji z dnia [...] maja 2006 r., nie przewidywały możliwości określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach terminu ważności takiej decyzji. Przepis art. 46 ust. 4b p. o. ś. określał jedynie termin, w jakim po uprawomocnieniu się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy złożyć wniosek o wydanie decyzji określonych w art. 46 ust. 4 p. o. ś. bez konieczności uzyskiwania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W brzmieniu przepisów p. o. ś. przed dniem 19 sierpnia 2007 r. termin ten wynosił dwa lata, a potem - cztery lata. Zdaniem organu oznacza to, że orzekanie o zmianie terminu ważności decyzji środowiskowej pozbawione jest podstawy prawnej. Decyzja wydana bez podstawy prawnej podlega zaś stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k. p. a. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem, że za brakiem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. przemawia fakt, że skoro wskazanie terminu ważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. nie było konieczne, to tym samym jego przedłużenie nie miało znaczenia dla sprawy. Organ podkreślił, że kontroli podlega decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. o zmianie decyzji środowiskowej z dnia [...] maja 2006 r., a nie sama decyzja środowiskowa z dnia [...] maja 2006 r., a zakres tej kontroli jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Kolegium nadto wskazało, że decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż nieodwracalność taka odnosi się jedynie do skutków prawnych, a nie do faktycznych (stanu zaawansowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia). Skargę do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium wniósł Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C., zarzucając brak podstaw do stwierdzenia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniesiono, że wady wskazane przez Kolegium dotyczą postępowania, a nie samej decyzji, zatem nie ma podstaw do stosowania instytucji nieważności. Skoro określenie terminu ważności decyzji nie było konieczne, to także jego przedłużenie nie miało znaczenia prawnego, a decyzja środowiskowa miała z mocy prawa charakter bezterminowy. Zwrócono uwagę, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż inwestycję zrealizowano już w ponad 61%, a wartość prac wyniosła już ponad 4 mln zł. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Zaskarżonym wyrokiem z 27 marca 2012 r. sygn. IV SA/Wa 143/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdzono, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa, a stanowisko organu, że decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] listopada 2008 r. została wydana bez podstawy prawnej, jest prawidłowe. Wójt Gminy L. nie miał kompetencji do dokonania zmiany wydanej przez siebie decyzji środowiskowej z dnia [...] maja 2006 r. w zakresie terminu wskazanego w jej pkt 9 z uwagi na to, że ówcześnie obowiązujące przepisy nie ustanawiały terminu ważności decyzji środowiskowej. W szczególności przepis art. 46 ust. 4b p. o. ś. nie określał terminu ważności decyzji środowiskowej, lecz termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji określonych w art. 46 ust. 4 p. o. ś. Skoro żaden przepis p. o. ś. nie ustanawiał kompetencji organu do określania terminu ważności decyzji środowiskowej, to bez podstawy prawnej dokonano zmiany terminu określonego w pkt 9 decyzji środowiskowej z dnia [...] maja 2006 r. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej jest przesłanką stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a.). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji stwierdził, że nie są one zasadne. Stwierdzona wada, polegająca na określeniu daty ważności decyzji bez podstawy prawnej dotyczy samej decyzji, a nie postępowania. Przedmiotem postępowania nieważnościowego była wyłącznie decyzja z dnia [...] listopada 2008 r., a nie decyzja środowiskowa z dnia [...] maja 2006 r., stąd przedłużenie terminu ważności decyzji środowiskowej miało znaczenie dla rozstrzygnięcia i to niezależnie od tego, czy decyzja środowiskowa jest z mocy prawa bezterminowa. Natomiast nieodwracalności skutków prawnych nie można utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej. Nie jest istotne także, czy istnieją faktyczne możliwości odwrócenia następstw prawnych wydanej decyzji, a zwłaszcza przywrócenie stanu poprzedniego. Również uzyskanie pozwolenia na budowę nie świadczy o wywołaniu przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 669/10). Z nieodwracalnością skutków prawnych mamy do czynienia wtedy, gdy organ administracji we własnym zakresie nie może usunąć skutków prawnych decyzji z uwagi na brak przepisów prawnych mogących stanowić dla niego podstawę prawną do podjęcia aktów cofających, znoszących lub odwracających skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 346/10). W niniejszej sprawie organ miał zaś podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie Oddział w C. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji SKO w Ciechanowie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarzucił naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przyczyny wskazane we wniosku Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotyczą wad decyzji, a nie wad postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano przebieg postępowania administracyjnego i wydane rozstrzygnięcia. Stwierdzono, że zdaniem Kolegium naruszenie prawa polega na braku uprzedniego przeprowadzenie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 [...], a z uzasadnienia decyzji wynika, że błędy dotyczą samego postępowania, nie decyzji. Brak było podstaw do zastosowania przez Kolegium trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Określenie w decyzji terminu nie miało znaczenia prawnego. Decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci realizacji inwestycji. Oddalając skargę Sąd I instancji nie podzielił argumentów Skarżącego. Przyjmując, że wady dotyczą decyzji Sąd nie ustosunkował się do zarzutu, że wniosek o stwierdzenie nieważności wskazywał w jego końcowej części na wady postępowania, a Kolegium nie było uprawnione do zmiany kwalifikacji i prowadzenia postępowania w trybie nieważności, bez ustalenia zamiarów wnioskodawcy. Stwierdzono także, że Skarżący podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko w kwestii nieodwracalności skutków prawnych wywołanych przez decyzję, polegającej na realizacji inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej wskazano na podstawę kasacyjną błędnej wykładni prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię w stosunku do dwóch przepisów k.p.a. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd Sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. Argumenty te winy przy tym dotyczyć przepisów prawa materialnego. Stosowanie czynności interpretacyjnych nie jest ograniczone wyłącznie do przepisów prawa materialnego, dotyczy oczywiście także przepisów procesowych. Wskazane w art. 174 p.p.s.a. podstawy zaskarżenia wprowadzają jednak ograniczenia w zakresie weryfikacji orzeczeń sądów I instancji i nie każda wada orzeczenia sądowego uzasadnia wniesienie skargi kasacyjnej. Zarzut błędnej wykładni może dotyczyć tylko zastosowanych przez Sąd przepisów prawa materialnego, w przypadku naruszeń prawa procesowego należy wykazać istnienie przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z tego względu w pierwszej kolejności należy w niniejszej sprawie rozważyć zasadność powołania zarzutu błędnej wykładni z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w stosunku do art. 156 § 2 k.p.a. i 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wymienionych w skardze kasacyjnej. Dychotomiczny podział przepisów na przepisy prawa materialnego i procesowego jest skutkiem zabiegów o charakterze typologicznym, a nie następstwem zastosowania jednego kryterium. W szczególności nie może stanowić takiego kryterium wyłącznie nazwa i charakter aktu prawnego, w jakim przepis się znajduje. Prawo materialne jest określane jako normy, które regulują treść stosunków prawnych, czyli wyznaczają obowiązki i uprawnienia podmiotów tych stosunków, a także określają sankcje za nieprzestrzeganie prawa, niewykonanie obowiązków lub przekroczenie granic uprawnień. Natomiast prawo procesowe definiowane jest jako przepisy regulujące tryb postępowania przed organami władzy publicznej, związanego z dochodzeniem uprawnień, egzekwowaniem obowiązków, stosowaniem sankcji. Należy uznać, że zarówno przepis art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie wprowadzającym przesłankę nieodwracalnych skutków prawnych, jak i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczący przesłanek braku podstawy prawnej lub rażącego naruszenia prawa, jakkolwiek znajdują się w akcie regulującym procedurę administracyjną, to zawierają elementy materialnoprawne, albowiem ocena zawartych w nich przesłanek łączy się (lub co najmniej może się łączyć) z zagadnieniami materialnoprawnymi. Należy wobec tego dopuścić, mając na uwadze także możliwe trudności jakie są związane z kwalifikowaniem przepisów do jednej z dwóch wyróżnionych grup, postawienie zarzutu kasacyjnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a w stosunku do wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy błędnej wykładni art. 156 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W związku z podnoszonym przez Skarżącego zarzutem istnienia negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji pod postacią wywołania nieodwracalnych skutków prawnych, Sąd I instancji w uzasadnieniu określił, jak interpretuje ograniczenie z art. 156 § 2 k.p.a. związane ze skutkami wywołanymi przez decyzję. W szczególności wskazał do jakich kategorii skutków przepis ma zastosowanie i wykluczył z tego zakresu następstwa w sferze faktycznej, uzasadniając swoje stanowisko przytoczonym orzecznictwem. Z przedstawioną interpretacją art. 156 § 2 k.p.a. w skardze kasacyjnej Skarżący nie polemizuje. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że nie jest dopuszczalne w świetle art. 176 p.p.s.a ograniczenie się w skardze kasacyjnej jedynie do stwierdzenia, że skarżący podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące nieodwracalności skutków prawnych wyrażone w skardze do Sądu I instancji. Skarga kasacyjna stanowi polemikę z wykładnią dokonaną przez Sąd, musi wobec tego odnosić się do konkretnych argumentów interpretacyjnych przez ten sąd zastosowanych i do osiągniętych wyników wykładni. Nie jest zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego porównywanie stanowiska strony wyrażanego w innych pismach niż skarga kasacyjna ze stanowiskiem Sądu I instancji i formułowanie na tej zasadzie wniosków dotyczących prawidłowości wykładni. Sąd II instancji nie bada sprawy w jej całokształcie i nie może samodzielnie formułować zarówno zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Skarżący kasacyjnie swą tezę o wywołaniu przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych uzasadnia jedynie poprzez wskazanie, że doszło do realizacji inwestycji w zasadniczym zakresie i powołuje się na wyrok, który dotyczył decyzji o pozwoleniu na budowę, która została zrealizowana. Pomijając brak związania tym wyrokiem zarówno Sądu I instancji, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, umknęło Skarżącemu, że w rozpoznawanej sprawie decyzja objęta stwierdzeniem nieważności nie udzielała jakiegokolwiek pozwolenia. Postępowanie w przedmiocie nieważności nie dotyczyło także decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji inwestycji, ale jedynie decyzji wydanej na podstawie art. 155 k.p.a. w zakresie określenia terminu ważności decyzji środowiskowej, co pozbawione było podstaw prawnych. Skarżąca nie kwestionuje przy tym, że orzekanie o terminie ważności decyzji nie miało podstawy prawnej i wskazuje, że nie wywoływało ono żadnego skutku prawnego, pozostając bez znaczenia dla sprawy określenia środowiskowych uwarunkowań i okresu, w jakim inwestor mógł złożyć wniosek o pozwolenie na budowę. W tym stanie rzeczy argument odnoszący się do wykonania inwestycji nie pozostaje w żadnym związku z rozstrzygnięciem odnoszącym się do wadliwego oznaczenia terminu ważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania i nie uzasadnia na czym miałaby polegać niemożność przywrócenia poprzedniego stanu prawnego, na co powołano się w skardze kasacyjnej. Stanowisko Sądu I instancji dotyczące rozumienia przesłanki nieodwracalności skutków prawnych jest prawidłowe. Nieodwracalność dotyczy skutków prawnych, nie sfery faktycznej. Należy ją rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji i ich kompetencję do zniesienia skutków prawnych. Jeżeli pozostaje ona poza zakresem kognicji organów administracji, np. pozostaje w gestii sądu powszechnego, wówczas skutek wywołany aktem administracyjnym jest nieodwracalny. Wskazuje się, że generalnie nieodwracalność skutków prawych dotyczy trzech sytuacji: gdy przestał istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność zachowania tego prawa oraz gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A.Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2010, tom. II, s. 366-367). Podjęta przez stronę skarżącą próba sprowadzenia nieodwracalności skutków do sfery faktycznej nie może być uznana i nie uzasadnia zarzutu błędnej wykładni art. 156 § 2 k.p.a. Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczył wykładni art. 156 § 1 pkt 2 poprzez przyjęcie, że przyczyny wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczą nie wad decyzji, ale postępowania. Argumentacja podana na poparcie tego zarzutu nie znajduje uzasadnienia w materiale sprawy. Po pierwsze chybiony jest zarzut, że organy niezasadnie zastosowały tryb nieważności decyzji, gdyż wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie był jednoznaczny. Nie jest jasne, na jakiej podstawie tezę taką strona skarżąca formułuje, albowiem niewątpliwie wniosek zawiera żądanie stwierdzenia nieważności z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jego argumentacja jest przy tym rozbudowana, ale wydane w sprawie decyzje nie odnoszą się do wszystkich zarzutów, ograniczając się do przyjęcia, że decyzja objęta wnioskiem została wydana bez podstawy prawnej, czego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. Organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest przy tym związany wnioskiem i winien z urzędu rozważyć wszystkie przesłanki nieważności. Niewątpliwie wydanie decyzji bez podstawy prawnej jest kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która dotyczy decyzji, a nie postępowania. Ewentualne inne wady, w tym proceduralne, nie mają w takim przypadku znaczenia, trzeba też przypomnieć, że w przypadku ewentualnego zbiegu przesłanek postepowań nadzwyczajnych, stwierdzenie nieważności, jako wywołujące dalej idące skutki prawne, ma pierwszeństwo przed ewentualnym trybem wznowienia. Nie pozostaje także w związku z przedmiotem sprawy argument, że skoro określenie terminu ważności decyzji nie jest elementem jej treści, to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności. Ponownie należy przypomnieć, że stwierdzeniem nieważności objęto decyzję o zmianie treści pkt 9 decyzji środowiskowej, której jedynym rozstrzygnięciem było określenie terminu ważności decyzji środowiskowej, żadnej innej treści decyzja objęta postępowaniem nie zawiera. W tej sytuacji argument skargi nie niweczy wniosku, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Strona skarżąca w żadnym miejscu skargi nie twierdzi, że podstawa prawna do takiego określenia terminu istniała i w tym zakresie argumentacji Sądu I instancji nie zbija. Nadto trzeba zwrócić uwagę, że mimo postawienia zarzutu błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. argumentacja skargi kasacyjnej nie dotyczy kwestii interpretacji, ale koncentruje się na kwestionowaniu kwalifikacji i oceny stanu faktycznego, co nie mieści się w zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego. Mając na uwadze podane argumenty Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.