I C 739/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 739/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 11 października 2022 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Joanna Jank</p> <p>Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Pietkiewicz</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2022 r. w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>sprawy <strong> <!-- -->z powództwa <span class="anon-block">P. O.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zadośćuczynienie</strong> </p> <p>I.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 28 772 zł (dwadzieścia osiem tysięcy siedemset siedemdziesiąt dwa złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 10 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty;</p> <p>II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1013 zł (tysiąc trzynaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania</p> <p>IV.  Nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 2378, 81 zł (dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt osiem złotych i osiemdziesiąt jeden groszy) z tytułu zwrotu kosztów sądowych, od obowiązku uiszczenia których zwolniony był powód</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">P. O.</span> wniósł pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> o zapłatę kwoty 45.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 sierpnia 2020r roku do dnia zapłaty.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód podniosła, że w dniu 23 kwietnia 2020 r. złamał nogę schodząc ze schodów przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Powodem wypadku był ubytek powierzchni schodów, który spowodował potknięcie. Za stan schodów odpowiadał zarządca drogi, którego ubezpieczyciele w zakresie odpowiedzialności cywilnej jest pozwany. Po wezwaniu karetki pogotowia powód został przewieziony do szpitala, gdzie poddano go natychmiastowej operacji repozycji otwartej i zespolenia złamania płytą i śrubami. Po wypisie do domu powód zmuszony był korzystać z pomocy rodziców przy wykonywaniu podstawowych czynności, w tym także higienicznych, odczuwał silny ból i miał problemy z poruszaniem, musiał korzystać z zabiegów rehabilitacyjnych. Cała sytuacja wpłynęła na pogorszenie stanu psychicznego i emocjonalnego powoda.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Nie negując zasady swojej odpowiedzialności zakwestionował dochodzoną w pozwie wysokość zadośćuczynienia jako nadmiernie wygórowaną i niespełniającą kryteriów i założeń wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445)">art. 445 kc</a> i jest. Uznał, że wypłacona kwta zadośćuczynienia – 1228 zł jest kwotą adekwatną do rozmiaru krzywdy powoda..</p> <p> <strong> <!-- -->S ąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W nocy z 22/23 kwietnia 2020 r. powód schodził po schodach przy pasażu handlowym na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Z uwagi na nierówną i zaniedbaną nawierzchnię schodów potknął się i podparł lewą nogą przejmując na nią ciężar ciała, w wyniku czego doznał złamania 1/3 kości piszczelowej. Pozwany jest ubezpieczycielem odpowiedzialności cywilnej zarządcy drogi,, do którego obowiązków należało zapewnienie właściwego stanu schodów.</p> <p>/<em> <!-- -->okoliczności bezsporne/</em> </p> <p>Na miejsce wypadku powód wezwał karetkę pogotowia, którą został przewieziony do Szpitala św. <span class="anon-block">W.</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Tam poddano go operacji otwartej repozycji i zespolenia złamana płytą dedykowaną i śrubami. W dniu 25.04 powód został wypisany ze szpitala w stanie ogólnym dobrym, z zaleceniem poruszania się przy pomocy kul łokciowych bez obciążania lewej nogi oraz dalszej kontroli w poradni ortopedycznej.</p> <p> <em> <!-- -->(dow ód: dokumentacja medyczna – k. 26 – 27, 39, 53, 56 - 60)</em> </p> <p>Po wypisie ze szpitala powód przebywał w domu, głównie w pozycji leżącej, Poruszał się przy użyciu kul łokciowych, ale tylko w wypadku konieczności korzystania z toalety. <span class="anon-block">K.</span> był korzystać z pomocy rodziców, głównie matki, przy większości podstawowych czynności, w tym higienicznych. Z powodu silnego bólu przy chodzeniu, mocz oddawał do wiaderka. PO około tygodniu od wypisu ze szpitala powód zaczął o kulach chodzić do kuchni. Z powodu ograniczonej ilości ruchu, miał problemy z praca jelit..</p> <p>Po miesiącu od wypadku powód musiał stawić się w celu odbycia kary pozbawienia wolności do zakładu karnego. Tam w dalszym ciągu chodził o kulach, często leżał trzymając nogę na podwyższeniu. Trwało to około pół roku. W zakładzie karnym powód korzystał z zabiegów rehabilitacyjnych</p> <p>Obecnie odczuwa ból nogi rano, po przebudzeniu się oraz ograniczoną ruchomość w stawie skokowym</p> <p> <em> <!-- -->/zeznania świadka <span class="anon-block">T. O.</span> – k. 155, zeznania powoda – k. 168 – 169.</em> </p> <p>Złamanie, jakiego doznał powód wygoiło się z ograniczeniem ruchomości lewego stawu skokowego niewielkiego stopnia, co przekłada się na trwały 5% uszczerbek na zdrowiu. Dodatkowo u powoda pozostała blizna pooperacyjna, powodująca 2 % uszczerbku na zdrowiu. Stan stawu skokowego powoda jest utrwalony i rokuje poprawy. Niewykluczone jest powstanie w przyszłości wcześniejszych zmian zwyrodnieniowych lewego stawu skokowego..</p> <p> <em> <!-- -->/opinia bieg łego ortopedy – k. 184 – 185/</em> </p> <p>PO wypadku stan psychiczny i emocjonalny oda uległ znacznemu pogorszeniu. Pojawiły się objawy psychosomatyczne, utrata energii, poczucie winy, poczucie bycia ciężarem dla najbliższych, poczucie niesamodzielności, bezradności, niepewność co do przyszłości.</p> <p> <em> <!-- -->/Opinia bieg łego psychologa – k. 223- 224, opinia ustna uzupełniająca – k. 259 – 260/</em> </p> <p>Pozwany wypłacił powodowi kwotę 1228 zł z tytułu zadośćuczynienia.</p> <p> <em> <!-- -->/bezsporne/</em> </p> <p>Powód wezwał pozwanego do zapłaty 9 lipca 2020 r., a ten wydał decyzje 10 sierpnia 2020 r.</p> <p> <em> <!-- -->/bezsporne/</em> </p> <p> <strong> <!-- -->S ąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">T. O.</span> dowodu z przesłuchania powoda, a także dowodów z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii i psychologii.</p> <p>Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Sąd miał bowiem na względzie, iż dokumentacja medyczna leczenia powoda nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a nadto została sporządzona przez podmioty niezależne, toteż nie ma obaw, że dokumentacja ta została zmanipulowana dla celów niniejszego postępowania.. W związku z powyższym w ramach swobodnej oceny dowodów Sąd uznał, że ww. dokumenty przedstawiają faktyczny przebieg leczenia powypadkowego powoda.</p> <p>Ponadto, za w pełni wiarygodny i przydatny do rozstrzygnięcia sprawy dowód należało uznać opinię biegłego sądowego z zakresu ortopedii <span class="anon-block">R. P.</span>. W ocenie Sądu opinia została sporządzona przez biegłego w sposób rzetelny, profesjonalny, a przedstawione w opinii wnioski dotyczące stanu zdrowia powoda, przebiegu leczenia, następstw wypadku oraz rokowań na przyszłość są jednoznaczne i stanowcze, poparte wszechstronną analizą przedstawionej dokumentacji medycznej i badaniem przedmiotowym. Opinia nie była kwestionowana przez strony i nie wzbudziła wątpliwości sądu.</p> <p>Sąd nie dopatrzył się również podstaw do kwestionowania opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii, po jej ustnym uzupełnieniu przez biegłą. Biegła w ustnych wyjaśnieniach odniosła się do wszystkich zarzutów stawianych przez pozwanego, tłumacząc szczegółowo rodzaj przeprowadzonych u powoda testów i uzyskane w nich wyniki. W szczególności biegła wskazała, że powód nie zdradza tendencji do symulacji objawów ani nie ma nadmiernie podwyższonych, lecz przeciętne wyniki w skali badającej hipochondrię. Pełnomocnik pozwanego nie uczestniczył w rozprawie, więc zrezygnował z możliwości zadawania pytań biegłej, a tym samym nie podważał opinii.</p> <p>Jeśli chodzi o następstwa wypadku, to Sąd dał wiarę świadkowi Terasie <span class="anon-block">O.</span> i powodowi, ponieważ ich zeznania były spójne, zgodne z treścią dokumentacji medycznej i opinii biegłych. Poza tym, zeznania w ocenie sądu nie wyolbrzymiały skutków wypadku , były rzeczowe, konkretne i szczere.</p> <p>Podstawę prawną powództwa o zapłatę zadośćuczynienia i odszkodowania stanowiły przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444)">art. 444 kc.</a> Wedle przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 kc</a> przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 2)">art. 822 § 2 kc</a> jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445 § 1)">§ 1</a>, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 4)">art. 822 § 4 kc</a> uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc</a> w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.</p> <p>Zważyć należy, iż bezsporna była zasada odpowiedzialności pozwanego zakładu ubezpieczeń. W tym stanie rzeczy spór pomiędzy stronami sprowadzał się jedynie do wysokości (rozmiaru) poniesionej szkody niemajątkowej, a także związku przyczynowego opisanych w pozwie obrażeń i dolegliwości z wypadkiem.</p> <p>W świetle ugruntowanego orzecznictwa zadośćuczynienie przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> ma charakter kompensacyjny, stanowi sposób naprawienia krzywdy w postaci doznanych cierpień fizycznych i ujemnych przeżyć psychicznych, zarówno istniejącej w chwili orzekania, jak i takiej, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno lub z dającym się przewidzieć z dużym stopniem prawdopodobieństwa odczuwać. Zasadniczą przesłankę określającą jego wysokości stanowi więc stopień natężenia doznanej krzywdy, tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych ich intensywność, nieodwracalność ujemnych skutków zdrowotnych, a w tym zakresie stopień i trwałość doznanego kalectwa i związana z nim utrata perspektyw na przyszłość oraz towarzyszące jej poczucie bezradności powodowanej koniecznością korzystania z opieki innych osób oraz nieprzydatności społecznej. Celem, jakiemu ma służyć zadośćuczynienie, jest nie tyle przywrócenie stanu przed wyrządzeniem krzywdy, ile załagodzenie negatywnego przeżycia poszkodowanego. Powszechnie akceptowana jest w judykaturze zasada umiarkowanego zadośćuczynienia, przez co rozumieć należy kwotę pieniężną, której wysokość jest utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, określanej przy uwzględnieniu występujących w społeczeństwie zróżnicowanych dochodów różnych jego grup. Zasada ta trafnie łączy wysokość zadośćuczynienia z wysokością stopy życiowej społeczeństwa, bowiem zarówno ocena, czy jest ono realne, jak i czy nie jest nadmiernie zawyżone lub nadmiernie zaniżone, a więc czy jest odpowiednie, pozostawać musi w związku z poziomem życia (por. wyrok SN z dnia 17 grudnia 2020r., III CSK 149/18, <span class="anon-block">L.</span>).</p> <p>Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że rozmiar poniesionej przez powoda krzywdy był znaczny. Przede wszystkim należało mieć na względzie, że w wyniku wypadku z dnia 23 kwietnia 2020 roku powódka doznał złamania kości piszczelowej, wymagającego przeprowadzenia operacji i zespolenia materiałem zespalającym na stałe. Niewątpliwie już samo złamanie kości łączyło się z dużym bólem i cierpieniem, które trwały także w okresie rekonwalescencji. Należy zauważyć, że jeszcze na badaniu z 15 czerwca 2020 r. w dalszym ciągu widoczna była szczelina złamania (k. 83). Niewątpliwie również okres bezpośrednio po zdarzeniu i wypisie ze szpitala, kiedy powód miał znacznie ograniczone możliwości poruszania się, musiał korzystać z kul łokciowych, przez większość czasu leżał i był zdany na opiekę rodziców, musiał łączyć się z olbrzymim dyskomfortem po stronie powoda, co potwierdza zresztą opinia biegłego psychologa. Dla Sądu jak najbardziej wiarygodne są twierdzenia powoda, że sytuacja, w której musiał korzystać z pomocy rodziców przy myciu się czy choćby oddawaniu moczu,, musiała być dla dorosłego mężczyzny bardzo krępująca i niekomfortowa. Samo doświadczenie życiowe upoważnia do twierdzenia, iż niektóre osoby bardzo źle czują się w sytuacji, w której musza zrezygnować z własnej samodzielności w znacznym zakresie ii uzależnić się od pomocy innych. W tym kontekście opinia biegłego psychologa, potwierdzona wynikami przeprowadzonych badań, z których wynika, że powód miał poczucie bezradności, nieprzydatności i czuł się ciężarem dla najbliższych, jest jak najbardziej wiarygodna. Jeżeli dodać do tego, że powód przez kilka miesięcy miał problemy z poruszaniem się, odczuwał ograniczenie ruchomości i ból w stawie skokowym, nie sposób uznać, aby zadośćuczynienie wypłacone przez pozwanego w kwocie 1228 zł mogło wynagrodzić krzywdę powoda. W świetle opinii biegłego ortopedy powód doznał 7 % uszczerbku na zdrowiu, nie ma szans na całkowite wyleczenie utrwalonego ograniczenia ruchomości , a do tego jeszcze istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia przyspieszonych zmian zwyrodnieniowych. W ocenie Sądu suma tych okoliczności uzasadnia podwyższenie przyznanego przez pozwanego zadośćuczynienia do kwoty 30 000 zł. Zadośćuczynienie przewyższające te kwotę było jednak zbyt wygórowane. Należy zauważyć, że trwałe, a więc utrzymujące się do dnia orzekania, następstwa do znanego urazu, na szczęście dla powoda, nie są znaczne ani bardzo dolegliwe. Złamanie wygoiło się z nieznacznym ograniczeniem ruchomości stawu, nie powodując u powoda istnych ograniczeń w poruszaniu się. Powód twierdzi, ze obecnie porusza się samodzielnie, a ból nogi odczuwa w zasadzie jedynie przy przebudzeniu się, czyli jak należy domniemywać – przed rozciągnięciem mięśni. Poza tym, nie wszystkie następstwa wypadku opisane przez biegła psycholog pozostają w normalnym związku przyczynowym z wypadkiem. Biegła akcentowała obniżone poczucie wartości powoda, poczucie, że jest słaby i niemęski, ale łączyła to ze specyficznymi warunkami panującymi w zakładzie karnym, w którym odbywa karę powód. Biegła wskazała, że powód znalazł się w środowisku, w którym musi być silny i męski, aby był odbierany jako wartościowy, a czasowe upośledzenie funkcji jego kończyny pozbawiało go tych cech w oczach współosadzonych. W ocenie Sądu jednak pobyt w zakładzie karnym i panujące w nim relacje między więźniami, nie są sytuacją zwyczajną, w jakiej standardowo znajdują się osoby poszkodowane wypadkiem. Stąd tez zwiększone oczekiwania współwięźniów wobec sprawności fizycznej powoda i skorelowane z nimi poczucie obniżonej wartości czy wręcz słabości odczuwane przez niego w zakładzie karnym, nie mogą być uznane za normalne i typowe następstwa urazu, a tylko za takie odpowiada pozwany w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 k.c.</a> </p> <p>Mając zatem na względzie powyższe okoliczności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 kc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 kc</a>, Sąd zasądził od pozwanego na jego rzecz kwotę 28 772 zł z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę, uzupełniając należne świadczenie do kwoty 30 000 zł. Celem podsumowania należy wskazać, że powód doznał bolesnego i wymagającego długiego leczenia urazu, który powodował przez kilka tygodni dolegliwości bólowe i wiązał się z koniecznością używania kul łokciowych. Odniesiony uraz przez kilka miesięcy miał duży wpływ na życie powoda, powodował ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu. W świetle powyższego przyznana kwota stanowiąca w przybliżeniu dziesięciokrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę jest odpowiednia do całokształtu skutków wypadku. Nie ulega wątpliwości, że wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001r., III CKN 427/00, <span class="anon-block">L.</span>). Z uwagi na wzrost zamożności społeczeństwa (co przejawia się choćby stałym wzrostem przeciętnego wynagrodzenia za pracę), a jednocześnie ze względu na istotny spadek siły nabywczej pieniądza, zasądzanie niskich kwot z tytułu zadośćuczynienia nie będzie spełniało kompensacyjnej funkcji tego świadczenia. Ponadto należy pamiętać, że zdrowie jest dobrem szczególnie cennym, a zasądzanie niskich kwot tytułem prowadzi do niepożądanej jego deprecjacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2019r., I ACa 705/18, <span class="anon-block">L.</span>). Zdaniem Sądu wysokość zadośćuczynienia została utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiednio do rozmiaru poniesionej szkody niemajątkowej, nie ma charakteru symbolicznego i uwzględnia aktualną stopę życiową społeczeństwa.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 kc</a> od kwoty zadośćuczynienia Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 10 sierpnia 2020r. do dnia zapłaty. Zważyć bowiem należy, iż szkoda została pozwanemu zgłoszona w dniu 9 lipca 2020 r.., a zatem 30-dniowy termin do wypłaty świadczenia, przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 14)">art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>, upłynął z dniem 9 sierpnia 2020r. i z dniem następnym roszczenie stało się wymagalne.</p> <p>W pozostałym zakresie, na podstawie powyższych przepisów <em> <!-- -->a contrario</em>, powództwo podlegało oddaleniu z przyczyn wskazanych powyżej.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> i rozliczył je stosunkowo, uznając, że powód wygrał niniejszy spór w 64 %, zaś pozwany w 36 %. Powód był zwolniony od kosztów sądowych, na które składała się opłata od pozwu (2250 zł) oraz wynagrodzenia biegłych (1466,90zł) Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> w zw. z art. 5 ust. 3, art. 8 ust.1 i art. 83 i 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego, w stosunku w jakim uległ w niniejszym sporze (64%), na rzecz Sądu Rejonowego – Skarbu Państwa w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>,82 .</p> <p>Obie strony reprezentowane były przez zawodowych pełnomocników, których wynagrodzenie wynosiło 3617 zł Powodowi należy się zwrot 64 % tej kwoty, a pozwanemu 36 %, co po wzajemnym potrąceniu doprowadziło do zasądzenia na rzecz powoda kwoty 1013 zł.</p> </div>