I GZ 375/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2010/21 w zakresie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2010/21 na podstawie art. 33 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił dopuszczenia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi M.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w sprawie Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich występuje jako wierzyciel. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Ursynów wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie wystawionego przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, tytułu wykonawczego z 9 marca 2020 r., obejmującego należność z tytułu obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, w kwocie należności pieniężnej 10.227.132.50 zł plus ustawowe odsetki za opóźnienie. Jako podstawę prawną wystawienia ww. tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z [...] listopada 2019 r. Postanowieniem z 3 lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Ursynów uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Na skutek rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 31 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Sąd stwierdził, że brak jest norm prawnych, w oparciu o które Komisja mogłaby wywodzić swój interes prawny w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1427, dalej: u.p.e.a.) oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym w celu kontroli legalności aktów na podstawie tej ustawy podejmowanych. Wskazane przez Komisję okoliczności nie uzasadniają dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Do uznania za uczestnika postępowania i dopuszczenia do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., a w konsekwencji uznania, że Komisja powinna brać udział w postępowaniu nie wystarczy powołanie się na "ważny interes publiczny". Odnosząc się do występowania Komisji jako wierzyciela Sąd stwierdził, że analiza definicji ustawowej "wierzyciela" prowadzi do wniosku, że - w rozpatrywanej sprawie - kompetencja do żądania realizacji obowiązku publicznoprawnego nie jest w żaden sposób powiązana z kategorią "interesu", czy to prawnego, czy to faktycznego. Co więcej wierzyciel jest podmiotem, który w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym nie działa w imieniu własnym lecz pośrednio na rzecz podmiotu publicznoprawnego - samorządu terytorialnego (Miasta Stołecznego Warszawa) odzyskując grunty warszawskie, co wynika z treści samej ustawy z 9 marca 2017 r. Nie sposób zatem przyjąć, że w przypadku wierzyciela zachodzi jakikolwiek związek między realizacją obowiązku publicznoprawnego, a strefą indywidualnych praw i obowiązków. Zatem wydane postanowienie związane z zarzutami egzekucyjnymi, nie rodzi po stronie wierzyciela interesu w jego skarżeniu lub uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym jego wydania. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 33 ust. 2 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię w zakresie interpretacji instytucji "interesu prawnego" prowadzącą do nieprawidłowego przyjęcia, że Komisja nie posiada interesu prawnego w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 31 grudnia 2020 r. w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wystawionego przez Komisję tytułu wykonawczego z 9 marca 2020 r.; 2) art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i na tej podstawie wydanie orzeczenia odmawiającego dopuszczenia Komisji do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sytuacji, gdy w istocie spełnione zostały przesłanki przemawiające za dopuszczeniem jej do udziału w postępowaniu przed WSA w Warszawie o sygn. akt V SA/Wa 2010/21. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że sam wnoszący zażalenie na stronie 8 jego uzasadnienia wskazał, że "Nie sposób przyznać racji poglądowi WSA w Warszawie wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia który stwierdził, że brak jest norm prawnych, w oparciu o które Komisja mogłaby wywodzić swój interes prawny w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.p.e.a. oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym w celu kontroli legalności aktów na podstawie tej ustawy podejmowanych." To stanowisko przeczy zarzutom stawianym w zażaleniu, których istotą jest dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni treści art. 33 § 2 p.p.s.a. w zakresie interpretacji "interesu prawnego" prowadzonego do nieprawidłowego przyjęcia, że Komisja nie posiada interesu prawnego w zakresie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym (zarzut nr 1), a także niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez odmowę dopuszczenia Komisji do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym gdy zostały spełnione przesłanki za wydaniem postanowienia pozytywnego (zarzut nr 2). Skoro brak jest spójności między treścią zarzutów a uzasadnieniem i Komisja nie jest w stanie wykazać swego interesu prawnego to zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.