I C 616/21

<p>Sygn. akt I C 616/21</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 października 2022 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:<br/>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk<br/>Protokolant: sekretarz Karolina Langa</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2022 r. w <span class="anon-block">G.</span> sprawy z powództwa <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> przeciwko <span class="anon-block">B. I. (1)</span> i <span class="anon-block">Z. T.</span> </p> <p>o ochronę naruszonego posiadania</p> <p>I.  oddala powództwo o ochronę naruszonego posiadania;</p> <p>II.  w pozostałym zakresie postępowanie umarza;</p> <p>III.  zasądza od powódki <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> solidarnie na rzecz pozwanych <span class="anon-block">B. I. (1)</span> i <span class="anon-block">Z. T.</span> kwotę 320 zł (trzysta dwadzieścia złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Stan faktyczny</strong> </p> <p>Na początku stycznia 2021 r., a w każdym razie w pierwszej połowie tego miesiąca <span class="anon-block">B. I. (1)</span> zleciła rozpoczęcie prac remontowych w opuszczonym lokalu mieszkalnym w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> – lokal był w fatalnym stanie technicznym, był zaśmiecony, nie był zamknięty. Prace remontowe faktycznie rozpoczęły się w pierwszej połowie stycznia 2021 r., wykonywali je krewni i znajomi <span class="anon-block">B. I. (1)</span> przez kilka następnych miesięcy. Ostatecznie <span class="anon-block">B. I. (1)</span> wprowadziła się do przedmiotowego lokalu – po remoncie – wraz z małoletnią córką <span class="anon-block">Z. T.</span> 11 maja 2021 r.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania pozwanej <span class="anon-block">B. I.</span>, k. 142-142 verso</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">M. T.</span>, k. 141 verso</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania świadka <span class="anon-block">R. I.</span>, k. 141-141 verso </em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania K. <span class="anon-block">K.</span>, k. 125 verso-126 verso</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">K. T.</span>, k. 128-128 verso</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania J. <span class="anon-block">J.</span>, k. 129</em> </p> <p> <em> <!-- --> fotografie remontu, k. 81-84</em> </p> <p>W dniu 15 marca 2021 r. została wysłana z adresu e-mail pozwanej <span class="anon-block">B. I.</span> do Wydziału Spraw <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędu Miasta <span class="anon-block">G.</span> wiadomość, w której informowano, że <span class="anon-block">B. I.</span> „wchodzi” do opuszczonego baraku (sporny lokal). E-mail był pisany przez <span class="anon-block">K. K.</span>, pozwana przed wysłaniem przeczytała go i zaakceptowała.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: wydruk e-maila, k. 99</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania pozwanej <span class="anon-block">B. I.</span>, k. 142-142 verso</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania K. <span class="anon-block">K.</span>, k. 125 verso-126 verso</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Ocena dowodów</strong> </p> <p>Fakt samowolnego zajęcia przedmiotowego lokalu jest w istocie bezsporny i jasno wynika z powyżej wymienionych dowodów. Istotnym jest to, że wszyscy świadkowie i pozwana – opisujący tę sytuację (wymienieni pod pierwszym akapitem stanu faktycznego) potwierdzili (zdaniem Sądu wiarygodnie), że zajęcie tego lokalu (najpierw na cele remontowe – z perspektywą zamieszkania) nastąpiło w pierwszej połowie stycznia 2021 r., niektórzy przybliżali to wskazując na pierwszą dekadę stycznia (kilka dni po Nowym Roku). Relacje każdej z tych osób są wyraźnie zindywidualizowane, stąd nie sposób dostrzec w nich cech uprzedniego wzajemnego uzgodnienia. Nie pochodzą też tylko od osób ze sobą powiązanych (<em> <!-- -->vide</em> J. <span class="anon-block">J.</span>). Zresztą powódka też przedstawiła świadka powiązanego pracowniczo z Urzędem Miasta <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p>Okoliczności sporządzenia e-maila z 15 marca 2021 r. zostały jednoznacznie opisane – głównie przed pozwaną <span class="anon-block">B. I.</span>. Nie ma w treści tego e-maila (w świetle okoliczności jego powstania) żadnej sprzeczności z momentem zajęcia lokalu na początku stycznia 2021 r. E-mail ten nie był sporządzony przez osobę świadomą interpretacyjnych niuansów (to samo dotyczy pozwanej <span class="anon-block">B. I.</span>, która treść tego e-maila zaakceptowała), użycie słowa „wchodzę” w kontekście rzeczywistego rozpoczęcia remontu już wcześniej mogło w rozumieniu tych osób sugerować trwający już stan wykonywania remontu i urządzania lokalu do zamieszkania. Jest mało prawdopodobnym, aby prawdziwą była teza, że remont rozpoczął się dopiero po wysłaniu tego e-maila. Główna osoba nim zajmująca się (w tym dostarczająca materiały) pojawiała się tam z przerwami wynikającymi z pracy za granicą (brat pozwanej <span class="anon-block">R. I.</span>). Prace remontowe nie miały więc poziomu organizacji ani tempa charakterystycznego dla działalności wyspecjalizowanego przedsiębiorstwa budowlanego, na co słusznie zwracał uwagę pełnomocnik pozwanych.</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> nie dostarczają żadnych informacji istotnych dla zakresu istotnych w sprawie faktów (mając na względzie kognicję sądu w postępowaniu w sprawach o ochronę naruszonego posiadania). Są one w ogóle mało przekonujące, skoro o zajęciu lokalu pracownica Urzędu Miasta <span class="anon-block">G.</span> dowiedziała się dopiero w maju 2021 r. – oczywistym jest, że remont – tak gruntowny nie mógłby ujść uwadze osoby systematycznie kontrolującej lokal w ramach „czynności terenowych”. Wynika z tego, że świadek <span class="anon-block">K. K.</span> zeznawała nieprawdę twierdząc, że budynek ten wcześniej osobiście kontrolowała, zresztą opis bliższy tych „kontroli” jest zaskakująco nielogiczny, skoro – wobec wcześniej już znanych sygnałów o pojawianiu się w lokalu wagarującej młodzieży – K. <span class="anon-block">K.</span> miała rzekomo obserwować budynek tylko z zewnątrz.</p> <p>Wbrew sugestiom strony powodowej, z treści wyroku i uzasadnienia sądu karnego wcale nie wynika, że zajęcie lokalu nastąpiło 9 maja 2021 r. Po pierwsze, dla zawodowego prawnika jasnym winno być to, że sąd karny przypisując sprawstwo z zasady nie wykracza poza granice opisu czynu przedstawionego w akcie oskarżenia (lub wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania), w szczególności w przypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie. Sąd karny analizując akta sprawy nie dostrzegł wątpliwości i uwzględnił wniosek prokuratora – gdyby było inaczej i sprawa została skierowana na rozprawę – wynik mógłby być oczywiście inny.</p> <p>Fotografie z okresu remontu nie są datowane, ale obrazują fatalny stan lokalu i ogrom czynności remontowych do wykonania. Nie były to czynności o charakterze poprawy estetyki, ale właściwie odbudowa wnętrza od podstaw.</p> <p> <strong> <!-- -->Kwalifikacja prawna</strong> </p> <p>Samowolne zajęcie spornego lokalu przez pozwaną <span class="anon-block">B. I.</span> nastąpiło w <strong> <!-- -->pierwszej połowie stycznia 2021</strong> r., wtedy też rozpoczęły się prace remontowe (początkowo – odgruzowanie lokalu), co nie mogło ujść uwadze dotychczasowemu posiadaczowi lokalu (<span class="anon-block">Gmina M.</span> <span class="anon-block">G.</span>), przy zachowaniu normalnej staranności. Lokal w chwili zajęcia był tak zdewastowany i zniszczony, że trudno w ogóle mówić o jakiejkolwiek staranności w obsłudze tego lokalu (lub zarządzaniu nim) przez Gminę.</p> <p>W niniejszej sprawie proces remontowania i zasiedlenia lokalu przez pozwane znamionuje jedno naruszenie posiadania, a nie wiele osobnych naruszeń. Absurdem byłoby uznawanie za każde osobne naruszenie posiadania np. każde wejście działających na zlecenie pozwanej pracowników w kolejnych dniach prowadzonych prac – lub inne tego rodzaju niezgodne z logiką sztuczne konstrukcje – zmierzające wprost do obejścia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 344;art. 344 § 2)">art. 344 § 2 k.c.</a> </p> <p>Reasumując, roszczenie posesoryjne zostało wniesione do sądu w dniu 25 stycznia 2022 r., a więc po upływie terminu prekluzyjnego przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 344;art. 344 § 2)">art. 344 § 2 k.c.</a> Słuszny jest więc zarzut pozwanych, że nie może być uwzględnione.</p> <p>Z tych przyczyn powództwo o ochronę naruszonego posiadania zostało oddalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 344;art. 344 § 2)">art. 344 § 2 k.c.</a> (<strong> <!-- -->punkt I</strong>. sentencji).</p> <p>W pozostałym zakresie postępowanie umorzono – wobec skutecznego cofnięcia pozwu w brzmieniu pierwotnym – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 1)">art. 203 § 1 k.p.c.</a> (<strong> <!-- -->punkt II</strong>. sentencji).</p> <p> <strong> <!-- -->Koszty</strong> </p> <p>O kosztach orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasądzając je od przegrywającej powódki solidarnie na rzecz pozwanych: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (320 zł, § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.).</p> </div>