I SA/Po 383/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Burmistrz Ś. decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...] [...], ustalił M. S. (dalej jako: "podatnik" lub "skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. od nieruchomości położonej w N. przy ul. [...], w wysokości [...] zł, w tym: podatek rolny w kwocie [...]zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że podatnik w dniu 13 stycznia 2014 r., złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2014 r., w której wykazał do opodatkowania istniejące w poprzednich latach przedmioty opodatkowania oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. W dniu 6 lutego 2014 r. złożył kolejną informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informację o gruntach. W dniu 25 września 2014 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości z udziałem pracownika Urzędu Miejskiego w Ś. dysponującego wiedzą z zakresu budownictwa. W wyniku oględzin stwierdzono, że obiekt budowlany, którego budowa została zakończona w dniu 8 kwietnia 2013 r. jest o konstrukcji stalowej, obudowany blachą trapezową, dach wykonany jest z plandeki materiałowej, a podłoga z kostki betonowej "POZBRUK". Obiekt budowlany został zrealizowany na podstawie pozwolenia wydanego przez Starostwo Powiatowe w Ś.. W dniu 16 kwietnia 2013 r. podatnik złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku. Z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę Ś. , wynika, że obiekt ten jest budynkiem. Z opinii pracownika organu, dysponującego wiedzą z zakresu budownictwa, także wynika, że sporny obiekt budowlany (o pow. zabudowy [...] m2) jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Uwzględniając powyższe podatnik w dniu 2 października 2014 r. złożył korekty deklaracji podatkowych, w których wykazał do opodatkowania istniejące w poprzednich latach przedmioty opodatkowania oraz halę magazynową jako budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł. Ponadto, w deklaracjach uwzględnił zmiany dotyczące klasyfikacji gruntów, powstałe z dniem 14 lutego 2014 r., w związku z inwentaryzacją powykonawczą budynku hali magazynowej. Organ stwierdził, że hala magazynowa spełnia warunki z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – w skrócie: "u.p.o.l.") i tym samym jest budynkiem. Zaliczenie hali do budynków potwierdza zebrana dokumentacja budowlana, zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz dowód z oględzin nieruchomości. W odwołaniu podatnik domagał się uchylenia powyższej decyzji w części dotyczącej naliczenia podatku od nieruchomości od hali magazynowej i w związku z tym stwierdzenia nadpłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu wywiedzionej przez podatnika skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...], uchylił obie ww. decyzje. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - w skrócie: "o.p.") poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, powołanego postanowieniem organu podatkowego spośród pracowników tego organu. Zdaniem Sądu, takie powołanie biegłego było niedopuszczalne, albowiem podległość służbowa powołanego biegłego, wobec organu, który go powołał, stwarza możliwość powzięcia wątpliwości w zakresie jego bezstronności. W wytycznych Sąd zobowiązał organy, aby w toku ponownego rozpoznania sprawy, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wobec już stwierdzonej niezbędności skorzystania z wiadomości specjalnych, winny sformułować tezę dowodową i przeprowadzić zgodnie z regulacjami formalnoprawnymi dowód z opinii biegłego z dziedziny budownictwa. Na skutek ponownego rozpoznania sprawy, Burmistrz Ś. decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. od nieruchomości położonej w N. przy ul. Wiejskiej 43, w wysokości [...] zł w tym: podatek rolny w kwocie [...] zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. powołał L. K. biegłego sądowego w dziedzinie budownictwa przy Sądzie Okręgowym w P. w celu wydania opinii w przedmiocie określenia rodzaju obiektu budowlanego - spornej hali namiotowej. Organ stwierdził, że sporządzona opinia była wadliwa i w związku z tym postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. "wyeliminował tę opinię z obiegu prawnego". W związku z powyższym organ wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień w zakresie złożonych w dniu 2 października 2014 r. korekt deklaracji podatkowych za 2014 r., w szczególności, czy wykazane w nich przedmioty opodatkowania stanowiły podstawy opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości w 2014 r. Wobec braku odpowiedzi podatnika na ww. wezwanie organ I instancji wskazał, że przy ponownym ustaleniu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości za 2014 r. uwzględnił dane wykazane w złożonych przez podatnika w dniu 2 października 2014 r. informacjach podatkowych, ale tylko w zakresie gruntów i budynków oraz na podstawie ewidencji gruntów i budynków, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych. W odwołaniu z 27 grudnia 2019 r. podatnik wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 68 § 1 o.p. z uwagi na przedawnienie prawa do wydania decyzji podatkowej za 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że podatnik pierwotnie nie złożył informacji o nieruchomościach z danymi, które pozwoliłyby organowi na dokonanie wymiaru podatku. Ponadto wątpliwości organu wzbudził zadeklarowany przez podatnika obiekt - hala namiotowa. SKO podkreśliło, że w toku ponownego rozpoznania sprawy został przeprowadzony dowód w postaci opinii biegłego, jednakże opinia ta, w ocenie organu I instancji, okazała się wadliwa, dlatego też nie została uwzględniona jako dowód w sprawie. SKO zaznaczyło, że z powodu rozebrania w 2015 r. spornej hali, dokonanie obecnie kwalifikacji budowlanej tego obiektu stało się niemożliwe. W związku z tym organ I instancji odstąpił od opodatkowania tego obiektu. W konsekwencji poczynionych ustaleń wysokość zobowiązania ustalono w oparciu o dane zadeklarowane przez samego podatnika. W skardze z [...] maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w P. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa przez nierówne traktowanie interesu podatników i Skarbu Państwa. W ocenie skarżącego długi czas trwania postępowania wynikał wyłącznie z niekompetencji pracowników organu, co znajduje swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy i w wyroku WSA w Poznaniu z [...] lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...] oraz faktu, że skarżący zobowiązywany był przez organ do składania informacji w sprawie w terminie od 3 do 7 dni, natomiast organ podejmował czynności z okresem często liczonym w miesiącach, co powodowało nieprawdopodobną przewlekłość postępowania i doprowadziło również do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, 2) art. 68 o.p. gdyż stosownie do tego przepisu nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji podatkowej, 3) 208 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie. W argumentacji skargi skarżący wskazał, że organ I instancji w swojej decyzji odstąpił od opodatkowania hali namiotowej, a wysokość zobowiązania ustalił w oparciu o dane zadeklarowane przez skarżącego w złożonej informacji. Tak samo postąpiło SKO w zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że SKO kwestionując prawdziwość informacji zawartych w złożonej przez niego deklaracji w zakresie hali namiotowej powinno wykazać, że właśnie w tej informacji skarżący nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Zaakcentował przy tym, że z akt sprawy oraz z zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że SKO nic takiego nie zrobiło. W przekonaniu skarżącego, to właśnie od tych ustaleń zależy, czy został spełniony warunek z art. 68 o.p., a zatem, czy organ podatkowy jest uprawniony do wydania w 2019 r. decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. SKO w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 19 października 2020 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru skarżącemu łącznego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2014 r. Zaznaczenia wymaga, że w toku ponownego rozpoznania sprawy, skarżący kwestionuje przede wszystkim prawo organu do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2014 r. z powodu upływu terminu przedawnienia. W tym kontekście podnosi, że decyzja organu I instancji została wydana wyłącznie na informacjach podatkowych złożonych przez skarżącego w 2014 r., a zatem organ miał możliwość wydać decyzję, na podstawie art. 68 § 1 o.p., w okresie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W związku z tym skarżący uznał, że prawo organu I instancji do wydania decyzji w niniejszej sprawie wygasło z upływem 31 grudnia 2017 r. Ponadto skarżący zarzucił organowi przewlekłe prowadzenie sprawy. Według przeciwnego poglądu organu, w sprawie miał zastosowanie przepis art. 68 § 2 pkt 2 o.p., albowiem skarżący w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W związku z tym w sprawie nie miał zastosowania przepis art. 68 § 1 o.p., a organ miał prawo wydać decyzję ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2014 r. do końca 2019 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja narusza prawo. Kwestia istnienia podstaw do zastosowania w sprawie art. 68 § 2 o.p. okazała się kluczową przy ocenie zasadności zarzutu przedawnienia w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tego zagadnienia na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Ponadto, na podstawie art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. W rezultacie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dla osób fizycznych, na mocy art. 21 § 1 pkt 2 o.p. powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W takiej sytuacji bieg terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego ustala się na podstawie art. 68 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z bezspornych okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że Burmistrz Ś. po raz pierwszy wydał decyzję ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2014 r. w dniu [...] grudnia 2014 r. Termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p. dla obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. upływał z dniem 31 grudnia 2017 r. Powyższa decyzja została jednak uchylona przez SKO w P. w dniu [...] lipca 2017 r., a kolejna decyzja organu I instancji została wydana dopiero w dniu [...] grudnia 2019 r., a zatem już po upływie trzyletniego terminu wskazanego w art. 68 § 1 o.p., ale przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w art. 70 § 1 o.p. Ten ostatni przepis stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpoznawanej sprawie szczególnego podkreślenia wymaga, że termin pięcioletni można zastosować jedynie przy spełnieniu warunków wskazanych w art. 68 § 2 o.p. W myśl tego przepisu, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub jeżeli w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie termin ten upływał z dniem 31 grudnia 2019 r. Definicję legalną deklaracji zawiera art. 3 pkt 5 o.p. Zgodnie z nią, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to m.in. informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy. W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że będąca zatem deklaracją informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, do złożenia której zobowiązane są osoby fizyczne z mocy art. 6 ust. 6 u.p.o.l. stanowi deklarację w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 o.p., która powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (por. wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3367/18 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom organów obu instancji, nie uzasadniają zastosowania art. 68 § 2 pkt 2 o.p. W tym kontekście należy przede wszystkim wskazać, że z uzasadnień decyzji organów obu instancji wprost wynika, że zostały one wydane wyłącznie na podstawie informacji przekazanych organom przez skarżącego w formie złożonych w 2014 r. deklaracji podatkowych i korekt tych deklaracji. Należy także zaznaczyć, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Burmistrza Ś. z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w uzasadnieniu którego organ I instancji stwierdził, że skarżący w 2014 r. złożył informacje podatkowe w zakresie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2014 r., w których wykazał następujące przedmioty opodatkowania: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2 od 1 stycznia 2014 r. do 28 lutego 2014 r., - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2 od 1 marca 2014 r. do 21 grudnia 2014 r., - grunty pozostałe [...]m2 od 1 stycznia 2014 r. do 28 lutego 2014 r., - grunty pozostałe [...]m2 od 1 marca 2014 r. do 21 grudnia 2014 r., - budynki mieszkalne o wysokości kondygnacji od 1,40m do 2,20m - [...],[...]m2, - budynki mieszkalne o wysokości kondygnacji powyżej 2,20m – [...],[...]m2, - budynki mieszkalne o wysokości kondygnacji powyżej 2,20m, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym -[...]m2, - budynki niemieszkalne o wysokości kondygnacji powyżej 2,20m, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – [...],[...]m2, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym o wysokości kondygnacji powyżej 2.20m – [...],[...]m2, - budynki pozostałe, położone na obszarze wsi o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20m – [...],[...]m2, - budynki pozostałe, położone na obszarze wsi o wysokości kondygnacji powyżej 2,20m – [...],[...]m2, - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł, - grunty orne klasy IIIa – [...] ha od 1 stycznia 2014 r. do 28 lutego 2014 r., - grunty orne klasy IIIa – [...] ha od 1 marca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., - łąki klasy IV [...] ha. W postanowieniu tym organ I instancji wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy ww. przedmioty opodatkowania stanowią podstawy opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości w 2014 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że w innym przypadku, skarżący powinien złożyć odpowiednie informacje podatkowe. Następnie organ I instancji ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2014 r. wyłącznie na podstawie danych zawartych w złożonej przez skarżącego deklaracji podatkowej (w dniu 13 stycznia 2014 r.) i jej korektach (z dnia 6 lutego i 2 października 2014 r.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wprost wskazało, że "Wysokość zobowiązania ustalono w oparciu o dane zadeklarowane przez samego Podatnika." (str. [...] zaskarżonej decyzji). Jednocześnie SKO stwierdziło, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji zrealizował wytyczne Sądu zawarte w wyroku z [...] lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...] i przeprowadził dowód z opinii biegłego z dziedziny budownictwa. Dowód ten – opinia z 6 grudnia 2018 r. sporządzana przez L. K., biegłego sądowego z dziedziny budownictwa przy Sądzie Okręgowym w P. – w żaden sposób nie przyczynił się jednak do określenia rodzaju obiektu budowlanego jakim była magazynowa hala namiotowa na nieruchomości skarżącego. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że na skutek rozebrania tej hali w 2015 r., obecnie dokonanie kwalifikacji budowlanej tego obiektu stało się niemożliwe i w związku z tym organ I instancji ostatecznie odstąpił od opodatkowania tego przedmiotu. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że z treści uzasadnień zaskarżonych decyzji, jak i z akt sprawy, jednoznacznie wynika, że Burmistrz Ś. w decyzji z [...] grudnia 2019 r. ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2014 r. wyłącznie w oparciu o dane złożone przez skarżącego i co najistotniejsze, dane te posiadał już w 2014 r. W związku z tym należy stwierdzić, że organ I instancji nie miał żadnych podstaw, aby w sprawie zastosować przepis art. 68 § 2 pkt 2 o.p., albowiem skarżący złożył deklarację podatkową i jej korekty w terminach przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, a w złożonych informacjach ujawnił wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ I instancji powinien w sprawie zastosować przepis art. 68 § 1 o.p., a zatem winien był wydać decyzję ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego najpóźniej do końca 2017 r. Skoro jednak organ I instancji wydał decyzję dopiero w dniu [...] grudnia 2019 r. to tym samym uczynił to po terminie wynikającym z art. 68 § 1 o.p. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie prawo organu I instancji do wydania decyzji ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2014 r. wygasło z dniem 31 grudnia 2017 r. W związku z tym za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 68 § 1 o.p. W konsekwencji powyższego za trafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 208 § 1 o.p. W myśl tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jak już wyżej wskazano, skoro prawo organu do wydania decyzji w sprawie wygasło na skutek przedawnienia to organ winien zastosować w sprawie art. 208 § 1 o.p. i wydać decyzję o umorzeniu postępowania, o ile nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia lub jego przerwanie. Zasadnym okazały się także zarzut naruszenia art. 121 i art 125 o.p. Zdaniem Sądu, organy podatkowe, zwłaszcza organ I instancji, prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organów oraz przewlekle. W tym kontekście wskazać należy, że organ I instancji w postanowieniu o powołaniu biegłego stwierdził, że biegły został powołany do wydania opinii w przedmiocie konstrukcji znajdującej się na terenie nieruchomości położonej we wsi N. przy ul. [...] będącej własnością B. S.. Tymczasem sporna hala znajdowała się w N. przy ul. [...], a jej właścicielem był skarżący M. S.. Ponadto należy podkreślić, że biegły przed sporządzeniem opinii nie przeprowadził jakichkolwiek czynności na miejscu w N. . Znajdujący się w aktach sprawy dowód z ww. opinii biegłego organ I instancji nie poddał żadnej ocenie, natomiast postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], "wyeliminował z obrotu prawnego dowód w postaci opinii biegłego w sprawie określenia rodzaju obiektu budowlanego – magazynowej hali namiotowej zlokalizowanej w N. przy ul. [...]" (k. [...] akt admin.). W motywach tego postanowienia organ w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego nie dał wiarygodności ww. opinii. Ponadto, co słusznie zarzucił skarżący, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ I instancji działał w sprawie wyjątkowo przewlekle. Podejmował czynności procesowe w odstępach kilku miesięcy, czym bezpośrednio przyczynił się do upływu terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. ----------------------- 10