III K 565/21

Sądy powszechne2022-10-17

Sygnatura

III K 565/21

Data orzeczenia

2022-10-17

Rodzaj

REASONS

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="76"/> <col width="11"/> <col width="306"/> <col width="98"/> <col width="55"/> <col width="66"/> <col width="44"/> <col width="23"/> </colgroup> <tr> <td colspan="11"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="2"> Sygnatura akt </td> <td colspan="3"> III K 565/21 </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="11">  Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td colspan="9"> Czyn przypisany oskarżonemu P. I.   po zmianie jego kwalifikacji prawnej i opisu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td colspan="9"> W dniu 24 października 2017 r. w nieustalonym miejscu telefonicznie podżegał asp. sztab. P. A. (1), będącego funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w Komisariacie Policji w P., do przekroczenia uprawnień, polegającego na uzyskaniu dla celów prywatnych karty karnej oskarżonego z Krajowego Rejestru Karnego, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> P. I. jest funkcjonariuszem SOP i byłym policjantem. Zamierzał uzyskać prawo jazdy kat. C + E, celem przeniesienia się do komórki kierowców, a do tego celu potrzebował zaświadczenia z KRK o niekaralności. </td> <td colspan="3"> fakty bezsporne </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Z racji pracy w Policji, od ok. 8-10 lat zna P. A. (1). Podczas rozmowy telefonicznej w dniu 24 października 2017 roku P. I. wykazał chęć nieformalnego uzyskania od P. A. (1) informacji o niekaralności z KRK. Przesłał mu w tym celu swój nr PESEL. </td> <td colspan="3"> protokół odtworzenia płyty zawierającej nagrania rozmów oskarżonego ze świadkiem P. A. (k. 225, 226, 234) </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> P. A. (1) wysłał zapytanie do KRK, korzystając z uprawnień funkcjonariusza publicznego, przez co nie podległo opłacie. </td> <td colspan="3"> zapytanie o udzielenie informacji o osobie  (k. 215) </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> P. I. nie był karany. </td> <td colspan="3"> karta karna (k. 452) </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="11">  Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> P. I. podżegał do przekroczenia uprawnień polegającego na poświadczeniu nieprawdy w zapytaniu o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego poprzez podanie w zapytaniu nieprawdy, co do okoliczności mających znaczenie prawne, tj. że zachodzi potrzeba uzyskania informacji o karalności podejrzanego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000500580" title="Ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym - Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 580 (art. 6;art. 6 pkt. 4;art. 6 pkt. 5;art. 6 pkt. 6;art. 6 pkt. 8;art. 6 pkt. 9;art. 6 pkt. 10)">art. 6 pkt 4-6 i 8-10 ustawy z dnia 24 maja 2000 o Krajowym Rejestrze Karnym</a> w postępowaniu przyspieszonym. </td> <td colspan="3"> brak dowodów </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.OCena DOWOdów </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td colspan="6"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> częściowo wyjaśnienia P. I. </td> <td colspan="6"> wiarygodne w zakresie: - bezspornym (długoletnia znajomość z P. A. (1), rozmowy na temat zamiaru uzyskania prawa jazdy i potrzeby uzyskania zaświadczenia o niekaralności) - w jakim wskazuje, że nie podżegał P. A. (1) do przekroczenia uprawnień polegającego na poświadczeniu nieprawdy w zapytaniu o udzielenie informacji z KRK – brak jakichkolwiek dowodów na tą okoliczność (w szczególności nie wynika to z nagranych rozmów między nimi) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> częściowo zeznania świadka P. A. (1) </td> <td colspan="6"> wiarygodne w zakresie: - bezspornym (jak wyżej) - w jakim oświadczył, że P. I. nie podżegał go do przekroczenia uprawnień polegającego na poświadczeniu nieprawdy w zapytaniu o udzielenie informacji z KRK oraz iż nie uzyskał z tej sytuacji żadnej korzyści majątkowej ani osobistej – brak jakichkolwiek dowodów na tą okoliczność (w szczególności nie wynika to z nagranych rozmów między nimi) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> protokoły odtworzenia płyt zawierających treść rozmów między oskarżonym a w/w świadkiem </td> <td colspan="6"> miarodajne: niekwestionowane przez strony co do wiarygodności i autentyczności, w tym w szczególności treści rozmów między nimi </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="4"> karta karna </td> <td colspan="6"> miarodajna: dokument urzędowy, treść niekwestionowana przez strony </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="7"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> częściowo wyjaśnienia P. I. </td> <td colspan="7"> niewiarygodne w zakresie, iż to P. A. (1) wystąpił z inicjatywą uzyskania zaświadczenia z KRK poza drogą służbową – jest to sprzeczne z treścią rozmowy między nimi (k. 225) </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> częściowo zeznania świadka P. A. (1) </td> <td colspan="7"> niewiarygodne w zakresie, że zaprzeczył pomocy oskarżonemu w uzyskaniu niezbędnej dokumentacji do podjęcia dodatkowego zatrudnienia, a także w zakresie w jakim zeznał, że P. I. nie prosił go o zaświadczenie, a wszystkiego dokonał ze swojej własnej inicjatywy – jest to sprzeczne z treścią rozmowy między nimi (k. 225) i stanowi, zdaniem Sądu, stanowią próbę zminimalizowania odpowiedzialności P. I. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="8"> Podstawa prawna warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> W świetle ujawnionego materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego koniecznym stała się zmiana opisu czynu oraz w konsekwencji zmiany jego kwalifikacji poprzez: - eliminację z kwalifikacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> (i w konsekwencji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>) - zmianę kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.k.</a> Ujawniony materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania oskarżonemu wypełnienia znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 3)">art. 271 § 3 k.k.</a> (podżeganie funkcjonariusza publicznego do poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w dokumencie, do wystawienia którego jest uprawniony) – nie wynika to ani z treści nagranej rozmowy, ani z oświadczeń jej uczestników. Przyjmowanie, jak chciałby oskarżyciel, iż oskarżony jako były Policjant winien był wiedzieć, jak w praktyce wygląda formułowanie zapytania do KRK, ponieważ odbył kiedyś szkolenie policyjne, stanowi, w ocenie Sądu, jedynie hipotezę rozwiniętą na niekorzyść oskarżonego. Niezależnie od powyższego należałoby rozważyć, czy zapytanie o karalność stanowi dokument co do okoliczności mającej znaczenie prawne w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271)">art. 271 k.k.</a> Zdaniem Sądu odpowiedź jest negatywna. Bez wątpienia dokumentem takim jest karta karna, nie zaś wniosek o jej wydanie. Niezależnie od tego zasady zdrowego rozsądku przemawiają przeciwko temu, by oskarżony, który potrzebował zaświadczenia o niekaralności dla uzyskania prawa jazdy czy jazd szkoleniowych podżegał kolegę do wpisania w zapytanie do KRK informacji, iż jest podejrzany akurat o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 k.k.</a> (prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu lub środków odurzających). Przeciwnie, zdaniem Sądu, gdyby wiedział o takim pomyśle P. A. (1), jak się zdaje z punktu logiki raczej sugerowałby wpisanie innej kwalifikacji – stanowi to dodatkowy argument za tym, iż był to „autorski” pomysł świadka. Po eliminacji wskazanego przepisu naturalnym stała się eliminacja również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> wobec braku kumulatywnego zbiegi przepisów. Sąd zmienił też kwalifikację czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.k.</a> mając na uwadze fakt, iż materiał dowodowy nie potwierdził, że P. A. (1), który przekraczał swoje uprawnienia, działał w celu uzyskania korzyści majątkowej lub osobistej. Dla wykazania przyczyny tej zmiany odwołać się należy do treści tego przepisu. Odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.k.</a> podlega funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Zaś zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231 § 2)">§ 2</a> tego artykułu - jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231 § 1)">§ 1</a> w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej podlega surowszej karze. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231 § 2)">§ 2</a> dopuścić się może jedynie ten, kto wypełnił znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231 § 1)">§ 1</a>. Zatem dla przypisania oskarżonemu podżegania kolegi P. A. (1) do popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> należałoby udowodnić, iż P. A. (3) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Ujawniony materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do takiego stwierdzenia. Treść rozmów potwierdza natomiast oświadczenia ich uczestników, iż obaj panowie znają się i lubią, zatem nie da się kategorycznie wykluczyć, iż P. A. (1) „pomógł” koledze z czystej sympatii (kilkakrotne „dzięki za pomoc” ze strony oskarżonego i „nie ma problemu” ze strony świadka potwierdzają to - k. 225). Natomiast zachowanie oskarżonego bez wątpienia wypełniło znamiona czynu finalnie mu przypisanego. P. I. wyraził wobec kolegi - policjanta P. A. (1) chęć uzyskania zaświadczenia o niekaralności za pośrednictwem systemów jakimi dysponuje policja, co stanowiło przekroczenie uprawnień funkcjonariusza publicznego na szkodę interesu publicznego i przekazał mu w tym celu swój numer PESEL. P. A. (1) jest funkcjonariuszem publicznym, stosownie bowiem do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 19)">art. 115 § 19 k.k.</a> osobą publiczną jest osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi. W chwili popełnienia czynu P. I. był osobą dorosłą, która winna zdawać sobie sprawę z konsekwencji swego postępowania, zwłaszcza że sam pracował w policji, a aktualnie od kilku lat jest funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa (d. BOR). Uzyskanie informacji z KRK drogą legalną – poprzez Punkt Informacyjny Krajowego Rejestru Karnego lub za pośrednictwem Internetu, nie wymagało nadmiernego wysiłku, a cała procedura jest niekosztowna i prosta. Zdaniem Sądu, cała sytuacja stanowiła przede wszystkim przejaw skrajnego braku rozsądku, a nawet czegoś innego, ze strony oskarżonego. Koszt uzyskania zaświadczenia o niekaralności w formie elektronicznej to 20 zł, papierowej – 30 zł. Trudno racjonalnie przyjąć, iż celem oskarżonego było narażenie własnej wieloletniej pracy i doświadczenia w służbach publicznych wskutek ominięcia opłaty takiej kwoty. Zdaniem Sądu, oskarżony chciał po prostu uprościć sobie działania i ułatwić życie, za co poniósł już dostateczną życiową „nauczkę”. Sąd uznał, że postawa P. I., dotychczas niekaranego, jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni innego czynu zabronionego. Z powyższych względów Sąd uznał, że skazanie oskarżonego i wymierzenie kary stanowiłoby nadmierną surowość wymiaru sprawiedliwości w realiach tej sprawy. W ocenie Sądu wystarczające jest zastosowanie wobec oskarżonego środków, których orzeczenie z jednej strony umożliwi mu refleksję nad jego dotychczasowym postępowaniem i uświadomi, że każde naruszenie porządku prawnego skutkować będzie negatywnymi konsekwencjami, a z drugiej nie będzie stanowić dolegliwości nieproporcjonalnej do stopnia tego naruszenia i nie będzie stawiać oskarżonego w jednym szeregu z osobami, których postawa wskazuje na brak zdolności do właściwej oceny swojego postępowania wskazujący na konieczność wydania wyroku skazującego. Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony jest zawieszony w obowiązkach służbowych oraz toczy się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, co stanowi dodatkową, rozległą już czasowo dolegliwość. Środkiem spełniającym powyższe kryteria z pewnością będzie warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, z ustalonym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 k.k.</a> okresem trzech lat próby. Oskarżony musi jednak mieć świadomość, iż powinien wykazać, że dokonana przez Sąd ocena jego zachowania, a także jego dotychczasowej postawy była właściwa. Oznacza to również, że oskarżony powinien zdawać sobie sprawę z tego, iż każde rażące naruszenie porządku prawnego będzie mogło skutkować podjęciem warunkowo umorzonego postępowania, a w razie popełnienia przez niego przestępstwa, będzie to obligatoryjne. W ocenie Sądu mając na uwadze okoliczności popełnienia czynu, ustalenie okresu próby na maksymalny przewidziany w ustawie okres, tj. 3 lat będzie właściwe do zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej ustalonej przy wyrokowaniu. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td colspan="8"> W punkcie II wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 k.k.</a> nałożono na oskarżonego P. I. obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W ocenie Sądu powyższe orzeczenie jest zasadne biorąc pod uwagę, iż oskarżony powinien odczuć realną dolegliwość wynikającą z popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie sposób również stwierdzić, że spełnienie ww. obowiązku stanowiłoby nadmierną dolegliwość dla P. I. - oskarżony osiąga regularne dochody (mimo zawieszenia w obowiązkach służbowych), brak zatem podstaw do uznania, że wskutek wykonania orzeczenia jego sytuacja materialna ulegnie pogorszeniu nieproporcjonalnemu do stopnia jego winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 7. KOszty procesu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="10"> W punkcie III wyroku Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 100 złotych tytułem opłaty. W ocenie Sądu P. I. w żaden sposób nie wykazał, że jego sytuacja materialna uzasadnia poniesienie kosztów postępowania wywołanego jego zachowaniem przez podatników. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 1.Podpis </td> </tr> </table>