II AKa 372/21

<p>Sygnatura akt II AKa 372/21</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.WYROK</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 19 października 2022 r.</p> <p> <strong> <!-- -->5.Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący SSA Jarosław Mazurek (spr.)</p> <p>Sędziowie: SA Wiesław Pędziwiatr</p> <p>SA Jerzy Skorupka</p> <p>Protokolant: Magdalena Szymczak</p> <p> <strong> <!-- -->6.przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">J.</span> Marcina Molendy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->7.po rozpoznaniu 5 i 19 października 2022 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->8.sprawy <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> oskarżonego o czyny z: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->9.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->10.<span class="anon-block">O. L. (1)</span> oskarżonego o czyny z: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->11.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->12.na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych, prokuratora i oskarżycieli posiłkowych </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->13.od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->14.z 27 maja 2021 r. sygn. akt III K 114/19</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- --> zmienia zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I części rozstrzygającej uznaje go za winnego tego, że w godzinach nocnych 27 października 2018r., w <span class="anon-block">J.</span>, kierując po alei <span class="anon-block">(...)</span> od jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicą (...)</span> do jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicami (...)</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez wzięcie udziału w spontanicznym wyścigu samochodowym z pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, w czasie którego poruszał się z prędkością przekraczającą administracyjnie dozwoloną, jak i niedostosowaną do warunków panujących na drodze, a dochodzącą do 140 km/h, przejeżdżając w ten sposób cztery skrzyżowania, na których sygnalizatory świetlne nadawały pulsacyjny sygnał żółty oraz sześć przejść dla pieszych, przy czym zbliżając się do ostatniego skrzyżowania i znajdującego się w jego obrębie przejścia dla pieszych z prędkością około 135 km/h, poruszając się bezpośrednio przed pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności i nienależycie obserwował przedpole jazdy w następstwie czego nie ustąpił pierwszeństwa pokrzywdzonym <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span> przechodzącym prawidłowo przez przejście dla pieszych od strony <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w stronę <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, a gdy piesi przemieścili się na pas jezdni, po którym się poruszał, podjął spóźniony manewr obronny hamowania i zjazdu na lewy pas jezdni uderzając w pieszych przednią prawą stroną kierowanego samochodu, w wyniku czego oboje pokrzywdzeni doznali rozległych urazów wielonarządowych skutkujących ich śmiercią tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 k.k.</a> wymierza mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- --> zmienia zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">O. L. (1)</span> w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II części rozstrzygającej przyjmuje, że w godzinach nocnych 27 października 2018r., w <span class="anon-block">J.</span>, kierując po alei <span class="anon-block">(...)</span> od jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicą (...)</span> do jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicami (...)</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez wzięcie udziału w spontanicznym wyścigu samochodowym z pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, w czasie którego poruszał się z prędkością przekraczającą administracyjnie dozwoloną, jak i niedostosowaną do warunków panujących na drodze, a dochodzącą do 140 km/h, przejeżdżając w ten sposób cztery skrzyżowania, na których sygnalizatory świetlne nadawały pulsacyjny sygnał żółty oraz sześć przejść dla pieszych, przy czym zbliżając się do ostatniego skrzyżowania z przejściem dla pieszych poruszał się z prędkością około 135km/h bezpośrednio za pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> czym naraził znajdujących się w obrębie skrzyżowania <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span> oraz <span class="anon-block">G. O.</span> i <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§1 k.k.</a> wymierza mu karę roku i 6 <br/>(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->uchyla rozstrzygnięcia dotyczące <span class="anon-block">O. L. (1)</span> zawarte w pkt IV i VII części rozstrzygającej;</strong> </p> <p>IV.  <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> od 27 października 2018r. godz. 23:45 do 22 stycznia 2020r. godz. 15:20,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> - <span class="anon-block">O. L. (1)</span> od 28 października 2018r godz. 00:30 do 15 listopada 2018r. godz. 14:25;</strong> </p> <p>V.  <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63§2 k.k.</a> zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, okres zatrzymania prawa jazdy od 27 października 2018r.;</strong> </p> <p>VI.  <strong> <!-- -->w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> utrzymuje w mocy;</strong> </p> <p>VII.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">O. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> po 1200 zł tytułem wydatków poniesionych na pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p>VIII.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">O. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> po 1200 zł tytułem wydatków poniesionych na pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p>IX.  <strong> <!-- -->poniesionymi wydatkami w postępowaniu odwoławczym związanymi z apelacją prokuratora obciąża Skarb Państwa;</strong> </p> <p>X.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza opłatę:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> w kwocie 600 zł za obie instancje,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- <span class="anon-block">O. L. (1)</span> w kwocie 300 zł za obie instancje. </strong> </p> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Formularz UK 2</p> </td> <td colspan="6"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->AKa 372/21</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p>5</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.  <strong> <!-- -->CZĘŚĆ WSTĘPNA </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.  <strong> <!-- -->Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <strong> <!-- -->Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 27 maja 2021 r. sygn. akt III K 114/19 </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.2.  <strong> <!-- -->Podmiot wnoszący apelację </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ oskarżyciel posiłkowy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżyciel prywatny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☒ obrońca</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>☐ inny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.3.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.1.  <strong> <!-- -->Kierunek i zakres zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☒ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="15"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> <p>☒ w części</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.2.  <strong> <!-- -->Podniesione zarzuty </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- --> –</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☒</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> <p>☐</p> </td> <td colspan="16"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.4.  <strong> <!-- -->Wnioski </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>uchylenie</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒</p> </td> <td colspan="8"> <p>zmiana</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>2.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów w związku z dowodami <br/>przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.5.  <strong> <!-- -->Ustalenie faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.3.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za udowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.1.</p> </td> <td colspan="7"> <p> <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>oskarżony dotychczas nie był karany sądownie.</p> </td> <td colspan="2"> <p>dane z krajowego rejestru karnego</p> </td> <td colspan="2"> <p>1264</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.2.</p> </td> <td colspan="7"> <p> <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>oskarżony posiada pozytywną opinię zarówno w miejscu zamieszkania jak i też w warunkach pobytu w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">J.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinia Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>1268 − 1269 </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.3.</p> </td> <td colspan="7"> <p> <span class="anon-block">O. L. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>oskarżony dotychczas nie był karany sądownie.</p> </td> <td colspan="2"> <p>dane z krajowego rejestru karnego</p> </td> <td colspan="2"> <p>1263</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.1.4.</p> </td> <td colspan="7"> <p> <span class="anon-block">O. L. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>oskarżony posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz umiarkowaną z czasu pobytu w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">J.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinia Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>1270 − 1271</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.4.  <strong> <!-- -->Fakty uznane za nieudowodnione </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>2.1.2.1.</p> </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.6.  <strong> <!-- -->Ocena dowodów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.5.  <strong> <!-- -->Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>2.1.1.1</p> </td> <td colspan="10"> <p>dane z krajowego rejestru karnego.</p> </td> <td colspan="9"> <p>dowód obiektywny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>2.1.1.2</p> </td> <td colspan="10"> <p>opinia Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span>.</p> </td> <td colspan="9"> <p>Opinia została sporządzona przez uprawnioną osobę to jest Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span> i opinia ta jest rzetelna i pełna, odnosi się również do zachowania aresztowanego z czasu przed pobytem w warunkach izolacji, co wynika z wywiadu środowiskowego. Opinia szczegółowo odnosi się do zachowania osadzonego w warunkach aresztowych wskazując na pozytywne zachowanie w warunkach izolacji, krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa, brak konieczności stosowania środków dyscyplinujących, a ogólna ocena została określona jako pozytywna.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>2.1.1.3</p> </td> <td colspan="10"> <p>dane z krajowego rejestru karnego.</p> </td> <td colspan="9"> <p>dowód obiektywny</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>2.1.1.4</p> </td> <td colspan="10"> <p>opinia Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span>.</p> </td> <td colspan="9"> <p>Opinia sporządzona przez uprawnioną osobę to jest Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">J.</span>. Opinia o osadzonym jest rzetelna i pełna, odnosi się również do zachowania aresztowanego z czasu przed pobytem w warunkach izolacji. Opinia szczegółowo odnosi się do zachowania warunkach aresztowych wskazując na umiarkowane zachowanie w warunkach izolacji, brak konieczności stosowania środków dyscyplinujących, a ogólna ocena została określona jako umiarkowana.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.6.  <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="9"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>3.  <strong> <!-- -->STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zarzut </em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.1.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Prokuratur Rejonowy w Jeleniej Górze zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.</a> wyrokowi zarzucił:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a.</strong> błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zapadłego wyroku, a polegający na niezasadnym przyjęciu przez sąd meriti, iż końcowy fragment zdarzenia drogowego zaistniałego w dniu 27 października 2018 r. z udziałem oskarżonych <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, w następstwie którego śmierć ponieśli piesi <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span>, będący bezpośrednim następstwem popełnionego wspólnie i w porozumieniu przez wyżej wymienionych oskarżonych czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> nie wypełnia znamion zbrodni z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 §3 k.k.</a> tylko występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, a oskarżony <span class="anon-block">O. L. (1)</span> za ten skutek w ogóle nie ponosi prawnokarnej odpowiedzialności, w sytuacji w której argumenty przywołane dla uzasadnienia takiej decyzji przez sąd nie są przekonywające, a treść i wydźwięk zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności zdarzenia, jego ustalony przebieg, motywacja działania oskarżonych czy też skala popełnionych przez nich w ścisłym i nierozerwalnym w okolicznościach sprawy przestępczym współdziałaniu naruszeń zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nie pozwalają na zakwalifikowanie zachowań każdego z oskarżonych jako dwóch czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> lub też czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> w zawiązku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, bądź też − w zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>,</p> <p> <strong> <!-- -->b. </strong>obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego wyroku, a polegającą na naruszeniu treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności ujawnionych śladów kryminalistycznych, zeznań świadków oraz nieobiektywnie korzystnej dla oskarżonych interpretacji treści ich wyjaśnień, co skutkowało uznaniem oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> winnym wyłącznie popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art.177 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, a oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> winnym popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, w sytuacji w której prawidłowa ocena tychże dowodów winna prowadzić do uznania obydwu oskarżonych za winnych popełnienia dwóch czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148)">art. 148 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> lub czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148§3 k.k.</a> w związku z artykułem w 11 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§ 2 k.k.</a> bądź też − zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 § 2 k.k.</a> </p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- -->Ad 1. i 2</strong>.</p> <p>Zdaniem Sądu Odwoławczego oba zarzuty należało rozpoznać łącznie, gdyż z analizy ich treści, a także z argumentów podniesionych w uzasadnieniu wywiedzionej apelacji wynika, że pozostają w bezpośrednim związku ze sobą, a nawet należałoby przychylić się się do stwierdzenia, że gdyby przyjąć zarzuty za trafne, to błąd w ustaleniach faktycznych musiałby wynikać z naruszenia zasad oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> W pierwszej zatem kolejności należało odnieść się do zarzutu opisanego w punkcie "b" to jest do zarzutu dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż skuteczność tak postawionego zarzutu nie może wynikać tylko z odmiennej oceny skarżącego tych samych dowodów, których oceny dokonał sąd pierwszej instancji, a polegać musi na wykazaniu, że ocena całościowa lub poszczególnych dowodów dokonana przez sąd I instancji wykracza poza reguły wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Jest oceną dowolną, a nie swobodną. Chodzi zatem o wskazanie konkretnych reguł określonych w tym przepisie, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji. Skarżący musi zatem wykazać, że przy ocenie dowodu czy też zespołu dowodów sąd meriti ocenił je nieprawidłowo naruszając zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i zasady doświadczenia życiowego. Tymczasem analiza treści zarzutów, a zwłaszcza uzasadnienie apelacji takich argumentów nie dostarcza. Sam skarżący wskazuje, iż w istocie dokonuje polemiki z ustaleniami poczynionymi przez sąd I instancji wyartykułowanymi w pisemnym uzasadnieniu wyroku (zob. strona 8 i 9 uzasadnienia apelacji). Przedstawiony w uzasadnieniu apelacji wywód skarżącego dotyczący współdziałania obu oskarżonych (w trakcie trwającego wyścigu samochodowego) jest nawet logiczny w zakresie przedstawionych argumentów, niemniej jednak w żaden sposób nie wskazuje na dopuszczenie się przez sąd I instancji obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Po pierwsze w ustaleniach Sądu I instancji przyjęto, iż obaj oskarżeni uczestniczyli w spontanicznym wyścigu samochodowym ulicą <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, finalnym efektem tego wyścigu było doprowadzenie do potrącenia pieszych <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span>. Rzeczywiście sąd I instancji odmiennie niż chce skarżący nie ustalił współdziałania przestępczego obu oskarżonych i odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> za spowodowany skutek. Skarżący jednak nie przekonuje do swojej wersji oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zupełnie nie wytrzymuje krytyki stwierdzenie zawarte na stronie 11 uzasadnienia apelacji w którym to skarżący stwierdza "..., że gdyby nie spontaniczna decyzja <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, że z naruszeniem wszelkich zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym będzie „gonił" pojazd kierowany przez <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i decyzja <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> z naruszeniem tożsamych zasad że będzie "uciekał" przed pojazdem kierowanym przez <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, obie podjęte świadomie i z pełną zgodą i akceptacją na wynikające z takiego zachowania bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania katastrofy w ruchu lądowym, a w konsekwencji i ludzkiej śmierci, to w dniu 27 października 2018 r. w miejscu zdarzenia zarówno nikt nie znalazłby się w strefie zagrożenia jak i nie zaistniałby tragiczny wypadek, a <span class="anon-block">G. B.</span> <span class="anon-block">I. L. (1)</span> wrócili by tego dnia szczęśliwie do swojego mieszkania". Należy jednoznacznie podkreślić, że tak rozumianego "prostego„ związku przyczynowego nie sposób zaakceptować w prawnokarnej ocenie odpowiedzialności sprawcy. W tym zakresie Sąd Apelacyjny w całości podziela argumenty przedstawione w uzasadnieniu Sądu I instancji ( zob. str. 24-25 uzasadnienia ). Oparcie się wyłącznie na ontologicznym związku przyczynowym prowadziłoby do uznania za sprawcę stanowiącego znamię czynu zabronionego skutku każdego, kto przyczynił się do jego wystąpienia. Stanowisko takie jest nie do przyjęcia we współczesnej nauce prawa karnego, w której powszechnie uważa się, że ustawodawca nie zakazuje wszelkiego sprowadzania skutku przestępnego, a jedynie jego sprowadzenia w sposób nieakceptowalny ( zob. Dorota Czerwińska. Nauka o obiektywnym przypisaniu skutku w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu Prok. i Prawo nr 2 z 2016r.). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji <span class="anon-block">O. L. (1)</span> jadąc samochodem z nadmierną prędkością bezpośrednio za samochodem <span class="anon-block">Ł. O.</span> nie tylko nie potrącił pieszych, ale w żaden istotny sposób nie przyczynił się do ich potrącenia przez <span class="anon-block">Ł. O.</span>. Brak zatem możliwości przypisania <span class="anon-block">O. L.</span> odpowiedzialności za śmierć pokrzywdzonych w świetle uznanej w nauce prawa karnego teorii obiektywnej przypisywalności skutku i to zarówno w zakresie przestępstwa umyślnego jak i nieumyślnego. Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącego tj. obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> zauważyć należy na stronie 12 apelacji argument, iż podana w uzasadnieniu Sądu I instancji ocena dowodów dotycząca nieustalenia zamiaru ewentualnego godzenia się na śmierć pieszych w zdecydowanej większości razi "naiwnością". Należy zatem rozumieć ten argument jako obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na ocenie dowodów wbrew logicznemu rozumowaniu lub też sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego. Niestety zdaniem Sądu Odwoławczego nie można uznać tego argumentu za trafny, przede wszystkim zamiar działania sprawcy należy udowodnić ponad wszelką wątpliwość, a nie można go domniemywać, po drugie zasady doświadczenia życiowego jako jedna z reguł dowodzenia samodzielnie niczego nie dowodzą, a jedynie służą pomocą przy ocenie danego dowodu. Również dalsze argumenty skarżącego jak choćby te dotyczące oceny tak zwanego manewru obronnego bezpośrednio przed potrąceniem pieszych wskazują na nieprawidłowy sposób rozumienia przez skarżącego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Rzeczywiście ten element stanu faktycznego jest niezwykle istotny nie tylko dla prawidłowych ustaleń faktycznych − przebiegu zdarzenia, ale także a może przede wszystkim dla prawidłowej oceny strony podmiotowej czynu popełnionego przez oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>. Otóż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w tym zwłaszcza opinii biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych - wniosków zawartych w opinii ustnej na rozprawie w dniu 27 listopada 2020 r. nie powinno być wątpliwości dla każdego prawnika, że kierujący samochodem <span class="anon-block">S. (...)</span> <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> bezpośrednio przed potrąceniem pieszych wykonał manewr skrętu w lewo, a następnie podjął manewr hamowania na co jednoznacznie wskazali biegli. Z powyższej okoliczności wynikają dwa wnioski, pierwszy wskazujący na to, że oskarżony w ostatnim momencie zauważył pieszych i chcąc uniknąć ich potrącenia − wykonał manewr obronny, i drugi, że oskarżony ten widząc niebezpieczeństwo dla siebie i samochodu (pieszych lub wyobrażenie przeszkody) wykonał manewr odruchowy uniknięcia tego niebezpieczeństwa. Prawidłowo zatem przyjął sąd I instancji pierwszą wersję przebiegu zdarzenia skutkującą przyjęciem działania o charakterze nieumyślnym (w perspektywie miał bowiem dowód w postaci wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do zarzutu zabójstwa), bowiem przyjęcie i ustalenie działania zgodnie z drugim możliwym wnioskowaniem byłoby oceną dowodów dowolną, bowiem arbitralną, a zatem sprzeczną z zasadami wynikającymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Tak samo arbitralną oceną dowodów jest argumentacja skarżącego zawarta na stronie 13 apelacji, a dotycząca zachowania się oskarżonego już po dokonanym przestępstwie. Twierdzenie skarżącego, że zachowanie <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> po potrąceniu pieszych zmierzające do ustalenia czy potrąceni żyją, czy konieczne jest wezwanie karetki, a także okazywana w toku postępowania skrucha jest wyłącznie taktyką procesową oskarżonego nie są do zaakceptowania. By skutecznie tak twierdzić skarżący powinien przedstawić jednoznaczne dowody na poparcie swojego stanowiska. Jakkolwiek skarżący wskazał naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> to nie przedstawił na to żadnych przekonywających argumentów, a zwłaszcza dowodów. Tylko domyślać się należy (na podstawie treści uzasadnienia wywiedzionej apelacji), iż obrazy tej skarżący dopatruje się m.in. przy ocenie dowodów skutkujących ustaleniem zamiaru działania oskarżonego, a konkretnie nieustaleniem przez sąd I instancji działania w zamiarze ewentualnym zabójstwa. Skarżący snuje rozważania na temat koncepcji manewru obronnego bezpodstawnie sugerując, iż jest to in concreto odruch bezwarunkowy spóźniony czyli pozorny, a zatem zdaniem skarżącego wykluczający nieumyślne spowodowanie wypadku komunikacyjnego. Trudno jednak w apelacji doszukać się argumentów za takim ustaleniem. Jakie konkretnie dowody mogą świadczyć o umyślnym działaniu oskarżonego z zamiarem zabójstwa pieszych. Analiza pisemnego uzasadnienia apelacji nieodparcie nasuwa spostrzeżenie, że skarżący naprzemiennie dokonując oceny ustaleń faktycznych Sądu I instancji oraz dowodów, które temu ustaleniu posłużyły raz widzi w działaniach oskarżonych naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (uczestnictwo wyścigu samochodów) w innym zaś ustaleniu widzi działania oskarżonych o charakterze umyślnym z zamiarem dokonania zabójstwa pieszych. Zdaniem Sądu Odwoławczego taka rozbieżność oceny faktów nie jest przypadkowa, a wynika z błędnego zdaniem Sądu Apelacyjnego przyjęcia przez skarżącego - już w akcie oskarżenia dwóch zdarzeń - czynów zabronionych skutkujących odpowiedzialnością za dwa przestępstwa pozostające w zbiegu realnym, wbrew oczywistym faktom, że zdarzenie było jedno (w znaczeniu historycznym, ontologicznym) które zakończyło się finalnie tragicznym skutkiem śmierci dwojga pokrzywdzonych. To nieprawidłowe rozdzielenie jednego czynu na przestępstwo sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu drogowym (ściganie się oskarżonych samochodami ulicą <span class="anon-block">(...)</span>) oraz zabiciem pokrzywdzonych wspólnie i w porozumieniu przez obu oskarżonych na skrzyżowaniu ulic <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">N.</span> było zabiegiem niewłaściwym, bowiem sprzecznym nie tylko z teorią dotyczącą jedności czynu, ale także wprost z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 § 1 k.k.</a>, który przecież jednoznacznie stanowi, że ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. Skoro zatem jak wykazano powyżej sąd I instancji przy ocenie dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie naruszył reguł dotyczących zasad oceny dowodów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> to nie sposób zakwestionować słuszności przyjętych przez tenże sąd ustaleń faktycznych (ale nie prawnych). Tym bardziej, że również zdaniem Sądu Odwoławczego prawidłowo przyjęto jedno działanie oskarżonych w miejsce sugerowanych w akcie oskarżenia 2 czynów przestępczych sprowadzających się do: 1 uczestnictwa w wyścigu samochodowym obu oskarżonych popełnionych we współdziałaniu i porozumieniu i 2 polegającego na zabójstwie pieszych w następstwie potrącenia na przejściu dla pieszych na skutek działania umyślnego w zamiarze ewentualnym. We wcześniejszej części rozważań wskazano dlaczego niemożliwe było przypisanie <span class="anon-block">O. L. (1)</span> odpowiedzialności za śmierć pokrzywdzonych. W tym miejscu należy wskazać, iż niezasadny i całkowicie pozbawiony argumentów jest zarzut skarżącego przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych dotyczących nie przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> (w końcowej części jazdy samochodem) zbrodni zabójstwa w zamiarze ewentualnym. Dla wykazania błędności tak postawionego zarzutu należy przypomnieć, iż zabójstwo należy do przestępstw umyślnych, które rzeczywiście mogą być popełnione również w zamiarze ewentualnym (sprawca godzi się na skutek śmiertelny), ale w praktyce orzeczniczej przyjmuje się, że w ustaleniach faktycznych tego typu przestępstw wskazuje się na moment podjęcia zamiaru popełnienia danego przestępstwa umyślnego (w tym również w zamiarze ewentualnym). W rozpatrywanej sprawie w koncepcji oskarżyciela publicznego nie sposób dopatrzyć się w którym momencie oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> (lub też obaj oskarżeni) podjęli zamiar dokonania tego typu przestępstwa. Przyjmuje się w teorii i w praktyce orzeczniczej, że o nowym przestępczym zamiarze decyduje tzw. impuls woli (w teorii zamiar podjęcia czynu zabronionego). O ile w przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że oskarżeni postanowili dopuścić się czynu zabronionego polegającego na uczestnictwie w wyścigu samochodowym po ulicach miasta, to nie sposób w świetle koncepcji przyjętej przez prokuratora tj. zaistnienia 2 czynów przestępczych − 2 przestępstw wskazać momentu, który zdecydował o podjęciu zamiaru przestępstwa umyślnego − zabójstwa pieszych. W niekwestionowanych ustaleniach faktycznych taki moment należałoby sprowadzić - w przypadku oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> do podjęcia manewru obronnego ominięcia pieszych (lub jak chce skarżący wykonania odruchu bezwarunkowego obronnego), a w przypadku <span class="anon-block">O. L. (1)</span> ten moment zdarzenia, w którym słyszy od pasażera <span class="anon-block">M. Ś.</span> o poruszających się pieszych i decyduje się na hamowanie pojazdu. W żadnym z tych przypadków nie sposób mówić o zamiarze ewentualnym zabójstwa pieszych. W świetle prawidłowych ustaleń Sądu I instancji oba te momenty w zachowaniu oskarżonych były końcowym sposobem zachowania podjętego w trakcie niebezpiecznej szybkiej jazdy samochodami po ulicy <span class="anon-block">(...)</span>, które w efekcie zakończyło się potrąceniem pokrzywdzonych. Przez to odpowiedzialność oskarżonych może jednak być oceniana wyłącznie na płaszczyźnie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i w zależności od związku przyczynowo-skutkowego takiego naruszenia z zaistniałym skutkiem skutkować bądź odpowiedzialnością za spowodowanie wypadku drogowego, bądź też odpowiedzialnością za stworzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa narażenia człowieka na utratę życia lub zdrowia. Co do tych okoliczności Sąd Apelacyjny wypowie się w części uzasadnienia, w której omówi dokonane w wyroku zmiany.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="underline"> <!-- -->Prokurator wniósł o zmianę wyroku poprzez: </span> </p> <p>1. uznanie oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 1 i 2 części wstępnej wyroku, wypełniających znamiona zbrodni z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> oraz występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, bądź względnie − jednego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i wymierzenie mu za ich popełnienie kar</p> <p>I czyn z 148 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 3)">§ 3 k.k.</a> − 25 lat pozbawienia wolności,</p> <p>II czyn - z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> − 4 lat pozbawienia wolności,</p> <p>orzeczenie kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności lub też w drugiej opcji kary jednostkowej 25 lat pozbawienia wolności, nadto orzeczenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 15 lat, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonych kwocie po 50.000 zł i zasądzenie kosztów postępowania w połowie;</p> <p>2. uznanie oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 3 i 4 części wstępnej wyroku, wypełniających znamiona zbrodni z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> oraz występu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, bądź względnie - jednego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148§3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i wymierzenie mu za to kar:</p> <p>I czyn - z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> − 25 lat pozbawienia wolności,</p> <p>II czyn - z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> − 4 lat pozbawienia wolności,</p> <p>kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności w drugiej opcji − kar jednostkowych 25 lat pozbawienia wolności, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 15 lat i orzeczenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> nawiązki na rzecz pokrzywdzonych w kwocie po 50.000 zł i zasądzenie kosztów postępowania w połowie</p> <p>bądź względnie;</p> <p>3. uznanie oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> winnym czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i wymierzenie mu za to kary 8 lat pozbawienia wolności, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 10, orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonych w kwocie po 20.000 zł, zasądzenie kosztów postępowania w 1/2 oraz utrzymanie wyroku w mocy w pozostałej jego części.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Z przyczyn wskazanych powyżej wniosek skarżącego o przyjęcie odpowiedzialności oskarżonych <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> za dwa przestępstwa w zbiegu realnym kwalifikowane z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> nie mógł być uwzględniony. Skoro sąd meriti prawidłowo ustalił, iż oskarżeni nie działali w zamiarze ewentualnym zabójstwa pieszych, to oczywiście wykluczona jest kwalifikacja z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i kara 25 lat pozbawienia wolności sugerowana przez oskarżyciela publicznego. O przyczynach wykluczenia odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> będzie mowa w tej część uzasadnienia, w której Sąd Apelacyjny odniesie się do apelacji obrońców oskarżonych, którzy kwestionowali zasadność przypisania oskarżonym odpowiedzialności za sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym. Nie zasługiwał na uznanie także wniosek drugi polegający na przyjęciu jednego przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> pozostającego w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> Za niezasadny uznano także wniosek podwyższenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 15, głównie z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego sprowadzające się do przypisania <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> odpowiedzialności karnej wyłącznie za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> </p> <p>Za niesłuszne i niezasadne uznano żądanie orzeczenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> na rzecz pokrzywdzonych nawiązki w kwocie po 50.000 zł. Zwrócić należy uwagę że sąd I instancji w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46 § 1 pkt. 5)">pkt. V</a> części rozstrzygającej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O.</span> na rzecz wymienionych pokrzywdzonych środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości od 20.000 do 50.000 zł. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonych możliwe jest tylko wówczas jeżeli nie orzeczono zadośćuczynienia lub odszkodowania zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> Wskazuje na to zapis w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46 zd. 2;art. 46;art. 46 § 2)">zdaniu drugim art. 46 § 2</a> „sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200000 zł. Te same argumenty dotyczące nawiązki odnoszą się również do oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span>. Oczywistym jest, że wobec zmian dokonanych przez Sąd Odwoławczy w zakresie odpowiedzialności tego oskarżonego niemożliwe było uwzględnienie wniosku skarżącego, co do wymiaru kary za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> Niemożliwe było także uwzględnienie wniosku dotyczącego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z uwagi na to, że ostatecznie ten oskarżony nie został skazany za przestępstwo „komunikacyjne”.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.2.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych adw. <span class="anon-block">B. Ł.</span> zaskarżył wyrok w całości wobec obu oskarżonych i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 punkt 3 i 4 k.p.k.</a> wyrokowi zarzucił:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I.</strong> błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydanego orzeczenia, mający wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> nie działał z zamiarem ewentualnym zabójstwa pokrzywdzonych i nie godził się na śmierć pokrzywdzonych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień samego oskarżonego, zeznań świadków m.in. <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span>, wskazuje na postawę oskarżonego z której wynika, że podejmując decyzję o sposobie jazdy polegającym na zaplanowanym ściganiu się po ulicach miasta z prędkością autostradową, świadomie nie obserwował przejść dla pieszych skupiając się na własnym bezpieczeństwie, ignorując obwiązki związane z koniecznością obserwacji przejść dla pieszych, poboczy i skrzyżowań, oraz mając świadomość o braku możliwości skutecznego wyhamowania w momencie dostrzeżenia pokrzywdzonych na jezdni, godził się na doprowadzenie do śmierci pieszych znajdujących się na przejściu dla pieszych,</p> <p> <strong> <!-- --> II.</strong> błąd z ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, mający wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> dopuścił się popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, sposób zachowania oskarżonego na drodze, zwłaszcza na odcinku drogi prowadzącej ulicą <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, podjęcie udziału w nielegalnym wyścigu samochodowym ulicami miasta, skala naruszonych przez oskarżonego zasad ruchu drogowego, a także świadomość zaistnienia negatywnych skutków, którym oskarżony nie starał się przeciwdziałać, pozwala na przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a>,</p> <p> <strong> <!-- -->III.</strong> rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze 10 lat podczas gdy sposób i okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego, niezależnie od przyjętej przez sąd kwalifikacji czy to wskazanej w treści orzeczenia Sądu I instancji czy też wskazanej w akcie skarżenia, a także skutki przestępstwa świadczą o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się oskarżony uprawniające sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na maksymalny okres 15 lat ,</p> <p> <strong> <!-- -->IV.</strong> rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze 3 lat podczas gdy sposób i okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego, niezależnie od przyjętej przez sąd kwalifikacji czy to wskazanej w treści orzeczenia Sądu I instancji czy też wskazanej w akcie oskarżenia, a także skutki przestępstwa świadczą o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się oskarżony uprawniające sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 6 lat ,</p> <p> <strong> <!-- -->V. </strong>rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności podczas gdy sposób i okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego, stopień szkodliwości społecznej, motywacja oraz sposób działania oskarżonego oraz względy zapobiegawcze i wychowawcze przemawiają za wymierzeniem kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- --> Ad I. i II.</strong> </p> <p>Oba zarzuty należało rozpoznać łącznie, gdyż dotyczą tego samego błędu ustaleń faktycznych dotyczącego strony podmiotowej czynu przypisanego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>. Z jednej strony skarżący podnosi błąd w zakresie nieprzyjęcia przez sąd meriti działania z zamiarem ewentualnym zabójstwa pokrzywdzonych (zarzut I), z drugiej strony podnosi niezasadność przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> (zarzut II). Z treści zarzutów oraz argumentów podniesionych w uzasadnieniu apelacji wynika, że skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu, co do przyjętej koncepcji jedności czynu. Tak zatem odnosząc się do postawionych zarzutów, a w istocie jednego dotyczącego strony podmiotowej czynu skupić należy się na tych argumentach skarżącego, które podważają przyjętą przez sąd I instancji odpowiedzialność oskarżonego wyłącznie za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, skutkujący katastrofą w następstwie której zagrożone były 4 osoby, a śmierć poniosły dwie to jest <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span>. Oczywiście zgodzić się należy z tymi argumentami apelacji, w których skarżący podnosi, że istnieniu zamiaru ewentualnego zawsze towarzyszy zamiar bezpośredni działania, który może być zamiarem przestępczym lub też nie mieć takiego charakteru. Zamiar ewentualny dotyczyć ma takich elementów zdarzenia, których sprawca ani dokonać chce, ani nie chce, ale na takie skutki się godzi. W tym wypadku skarżący dopatruje się zamiaru bezpośredniego działania w chęci wygrania wyścigu samochodowego prowadzonego przez oskarżonego ze współoskarżonym <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, zamiaru ewentualnego natomiast w tym, że w wyniku tego wyścigu "ewentualnie zabije pieszych". Skarżący jako przykład mający wskazywać na istnienie zamiaru ewentualnego zabójstwa podaje przykład strzelców urządzających zawody strzeleckie na ulicy <span class="anon-block">(...)</span> i strzelających z długiej broni palnej. Zdaniem Sądu Odwoławczego podany przykład byłby nawet trafny do wykazania zamiaru ewentualnego takiego strzelca, jednak tylko przy założeniu, że ów strzelec strzelając do określonego celu (np. sygnalizatora świetlnego) w momencie strzału widziałby poruszających się w pobliżu pieszych, ale chcąc osiągnąć cel (realizując zamiar bezpośredni) uznałby, że pocisk ominie pieszych. W sytuacji oddania strzału, gdy strzelec nie widzi pieszego w ogóle nie może być mowy o umyślnym (nawet w zamiarze ewentualnym) działaniu darmowym skutkiem. W przedmiotowej sprawie rzecz sprowadza się do świadomości oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, co do wystąpienia na przejściu dla pieszych pokrzywdzonych. To prawda, że oskarżony ten jadąc z nadmierną prędkością i obserwując przedpole jazdy skupił się na <span class="anon-block">T. (...)</span>, która włączała się do ruchu i była na trasie kolizyjnej z jadącym oskarżonym, i prawdopodobnie dlatego nie zauważył idących pieszych, ale nie znaczy to tym samym, że godził się na potrącenie człowieka, którego nie widział. Zamiar działania umyślny nawet o charakterze ewentualnym nie może dotyczyć abstrakcyjnego wyobrażenia, a godzenie się na skutek musi dotyczyć uświadamianej rzeczywistości. W tym właśnie elemencie strony podmiotowej czynu zasadza się różnica w odpowiedzialności za przestępstwo umyślne (zabójstwo) i przestępstwo nieumyślne (wypadek drogowy). Podobnie jak oskarżyciel publiczny i pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych w sposób szczególny akcentuje rażące i świadome naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym polegające na prowadzeniu wyścigu samochodowego z prędkością ”autostradową" przez szereg przejść dla pieszych i kilka skrzyżowań, przy czym okoliczności te mają świadczyć o godzeniu się na skutek śmiertelny i obojętności oskarżonego, co do możliwości nastąpienia takiego skutku. Tymczasem takie wnioskowanie jest nieuprawnione na gruncie zasad oceny dowodów o czym sąd odwoławczy wskazał odnosząc się do bardzo podobnych zarzutów sformułowanych przez oskarżyciela publicznego. Raz jeszcze zatem należy podkreślić, że oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> do zarzutu zabójstwa nigdy się nie przyznał, z ustaleń Sądu I instancji (niekwestionowanych przez skarżącego), aprobowanych przez Sąd Odwoławczy wynika, że w ostatnim momencie oskarżony ten podjął manewr obronny zmiany kierunku jazdy i hamowania w subiektywnym przekonaniu, że tym samym uniknie potrącenia pieszych. Świadczy to oczywiście o zbyt późnym zauważeniu poruszających się po przejściu dla pieszych pokrzywdzonych (co dowodzi w sposób bezsporny nienależytej obserwacji przedpola jazdy), ale z drugiej strony dowodzi, że oskarżony nie miał zamiaru i nie godził się na zabicie pokrzywdzonych. Powinien zatem odpowiadać za nieumyślne spowodowanie śmiertelnego wypadku drogowego, przy umyślnym rażącym naruszeniu zasad ruchu drogowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad III. </strong> </p> <p>Zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w wymiarze 10 lat nie jest trafny. Orzeczono środek karny na poziomie 2/3 ustawowego zagrożenia. Patrząc z perspektywy ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> orzeczony środek karny na poziomie 10 lat nie razi łagodnością. Pamiętać należy, że oskarżony nigdy dotychczas nie był karany za przestępstwa komunikacyjne i brak jest powodów, by uznać orzeczony środek karny za rażąco łagodny.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad. IV. i V.</strong> </p> <p>Oba zarzuty należało ocenić jako nietrafne, przede wszystkim należy mieć na uwadze także zmiany dokonane przez Sąd Odwoławczy w zakresie odpowiedzialności <span class="anon-block">O. L. (1)</span>. Z uwagi na ostateczne skazanie tego oskarżonego wyłącznie za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a> wykluczona była możliwość orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, stąd też bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutu IV. Jeśli chodzi o wymiar kary i jego rażącą niewspółmierność - łagodność to i ten zarzut nie mógł być uwzględniony, w szczególności wobec ostatecznego rozstrzygnięcia, co do odpowiedzialności tego oskarżonego. Skarżący skonstruował zarzut rażącej niewspółmierności kary (wymierzonej kary pozbawienia wolności) przy nie kwestionowaniu odpowiedzialności tego oskarżonego przyjętej przez sąd meriti, a zatem odpowiedzialności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, który to przepis przewiduje zagrożenie karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności, co przy takim układzie procesowym zarzut rażącej niewspółmierności kary nie był całkowicie bezpodstawny.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="underline"> <!-- -->Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wyniósł o:</span> </p> <p>1. w odniesieniu do pkt. I części dyspozytywnej wyroku zmianę poprzez uznanie, że w sposób opisany w akcie oskarżenia, <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> dopuścił się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a> i wymierzenie mu za to kary sprawiedliwej, adekwatnej do stopnia zawinienia, nie niższej niż 10 lat pozbawienia wolności,</p> <p>2. w odniesieniu do punktu II części dyspozytywnej wyroku zmianę i wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">O. L. (1)</span> kary 4 lat pozbawienia wolności,</p> <p>3. w odniesieniu do pkt. III części dyspozytywnej wyroku zmianę i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> orzeczenie wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 15 lat,</p> <p>4. w odniesieniu do pkt. IV części dyspozytywnej wyroku zmianę i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> orzeczenie wobec oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 lat.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- -->Ad. I. i III. </strong> </p> <p>Z powodów wskazanych we wcześniejszej części rozważań niemożliwe było uwzględnienie wniosku końcowego pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych poprzez przyjęcie odpowiedzialności <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> za dokonanie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148 § 3 k.k.</a>, a tym samym uwzględnienie wnioskowanej kary nie niższej niż 10 lat pozbawienia wolności. Również za niezasadny i pozbawiony przekonywających argumentów należało uznać wniosek o podwyższenie wymiaru orzeczonego środka karnego oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> do lat 15. Jak w przypadku tożsamego zarzutu podniesionego w apelacji oskarżyciela publicznego na podkreślenie zasługuje fakt, iż ostatecznie ten oskarżony został skazany za popełnienie występku wypadku drogowego kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> Uwzględniając stopień szkodliwości społecznej dokonanego przestępstwa jak również stopień zawinienia tego sprawcy orzeczenie środka karnego na poziomie maksimum ustawowego nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, a wskazuje wyłącznie na oczekiwaną surową represję karną.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad II i IV. </strong> </p> <p>Również za niezasadne uznano wnioski, co do kary i środka karnego dotyczące <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, przede wszystkim wobec faktu zmiany dokonanej przez Sąd Odwoławczy i przyjęcie co do tego oskarżonego odpowiedzialności włącznie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a>, który przewiduje niższe ustawowe zagrożenie jak również niemożliwość orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a to z uwagi na to iż przestępstwo to nie dotyczy przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 21)">rozdziale XXI</a>, co do których odnosi się środek karny wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.3.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. G.</span> zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w całości i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 1 i 2 k.p.k.</a> zrzucił: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I</strong>. obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> wyrażającą się w błędnej wykładni znamienia „katastrofa w ruchu lądowym”, której bezpośrednie niebezpieczeństwo sprowadzić miał oskarżony, a polegającą na niezasadnym przyjęciu, że - inaczej niż w przypadku skutku objętego znamionami typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 k.k.</a> − nie musi ona obejmować zagrożenia dla życia wielu osób, podczas gdy :</p> <p>- z perspektywy językowej określenie „katastrofa” użyte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174)">art. 174 k.k.</a> stanowi wewnętrzne (nazwowe) odesłanie w tekście prawnym, którego przedmiotem jest zdarzenie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173)">art. 173 k.k.</a>,</p> <p>- z perspektywy celowościowej i kryminalnopolitycznej wykładnia taka jest niedopuszczalna, bowiem powodowałaby szerszą ochronę dobra prawnego na przedpolu jego naruszenia, co musiałoby oznaczać, że sprawcy bardziej „opłacałoby się” wywołać zdarzenie zagrażające życiu lub zdrowiu kilkorga osób, niż jedynie sprowadzić jego bezpośrednie niebezpieczeństwo, co prowadzi do wniosku, że przedmiotem bezpośredniego niebezpieczeństwa generowanego przez sprawcę czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174)">artykułu 174 k.k.</a> jest zdarzenie o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173)">art. 173 k.k.</a> (a zatem katastrofa zagrażająca życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach),</p> <p> <strong> <!-- -->II.</strong> obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności zaś wyjaśnień oskarżonego, jego danych osobopoznawczych, opinii biegłych zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych oraz zeznań świadków, w tym <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span> i <span class="anon-block">G. O.</span>, co doprowadziło do:</p> <p>- nietrafnego ustalenia, że <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> przewidywał popełnienie czynu zabronionego, a zatem miał świadomość realnego prawdopodobieństwa potrącenia <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span>, a tym samym − że możliwe jest przypisanie mu świadomej nieumyślności w stosunku do skutku typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a>, podczas gdy na ustalenie takie nie pozwalają dostrzeżone przez sąd I instancji okoliczności zdarzenia,</p> <p>- niezasadnego przyjęcia, że oskarżony − umyślnie naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym − godził się na stworzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">I. L. (1)</span>, <span class="anon-block">G. O.</span> oraz <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span>, podczas gdy dostrzeżony przez sąd I instancji fakt skoncentrowania przez oskarżonego uwagi na samochodzie marki <span class="anon-block">T. (...)</span> oraz puszczenie pedału przyspieszenia prowadzonego przezeń samochodu pojazdu wskazują na to, że oskarżony skutku takiego chciał uniknąć,</p> <p>- niedostatecznego uwzględnienia na płaszczyźnie wymierzonej <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> kary zarówno okoliczności łagodzących charakteryzujących samego oskarżonego, jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa, jak i niektórych elementów zrekonstruowanego przez sąd a quo zdarzenia faktycznego, związanych ze stopniem naruszenia reguł ostrożności postrzeganych szerzej, niż sama rozwinięta przez oskarżonego prędkość, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, rzutując na wymierzenie oskarżonemu kary równej górnej granicy ustawowego zagrożenia.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☒ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- -->Ad. I. </strong> </p> <p>Zarówno podniesiony zarzut obrazy prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> jak również przywołane w uzasadnieniu apelacji argumenty były trafne i zbieżne z poglądami Sądu orzekającego w tym składzie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że wykładnia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 §1 k.k.</a> w części znamienia sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa "katastrofy" w ruchu lądowym wodnym i powietrznym ściśle odnosi się do katastrofy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 k.k.</a> to jest zdarzenia, które bezpośrednio dotyczy wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu I instancji wynika, iż w przedmiotowej sprawie zachowanie oskarżonych zagrażało bezpośrednio wyłącznie czterem osobom to jest <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">I. L. (1)</span>, <span class="anon-block">G. O.</span> i <span class="anon-block">M. Ś. (3)</span>. Nie można zatem w takiej sytuacji mówić o odpowiedzialności oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, albowiem wiele osób to co najmniej 10 ( zob. teza 14 do art. 173 k.k. R.A. Stefański Kodeks karny Kometarz, red. M. Filar W-wa 2016.). Jakkolwiek sąd I instancji przedstawił własną wykładnię rozumienia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174)">art. 174 k.k.</a>, w której akcentował brak powiązania normatywnego z przestępstwem opisanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 k.k.</a>, a zatem niestosowanie przy wykładni znamienia "katastrofa" tych przesłanek, które dotyczą wielu osób to jednak taki sposób rozumienia tego przepisu nie znajduje akceptacji, albowiem jak się wydaje prymat przykłada wyłącznie wykładni językowej, co jest oczywiście zasadą przy dekodowaniu normy prawnej, ale tylko wtedy gdy wynik takiej wykładni nie pozostawia cienia wątpliwości, co do znaczenia badanego przepisu. W przypadku, gdy wynik wykładni językowej prowadzi do niejednoznacznych lub nie akceptowalnych wniosków konieczne jest zastosowanie wykładni systemowej lub funkcjonalnej. Dopiero tak przeprowadzona wykładnia przepisu może prowadzić do właściwego zdekodowania zawartej w przepisie normy prawnej. Rację ma skarżący, gdy jako argument przywołuje sytuację, że w przypadku rozumienia katastrofy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> inaczej (ostrzej - odnoszącej się do 4 osób zagrożonych) niż wynika to z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 173;art. 173 § 1)">art. 173 § 1 k.k.</a> to rzeczywiście ustawodawca surowiej by penalizował zdarzenia dotyczące bezpośredniego zagrożenia spowodowania katastrofy od samej katastrofy. Przyjęcie takiej wykładni wskazywałoby bądź na nieracjonalność ustawodawcy lub co właściwsze na wadliwą wykładnię przepisu.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad. II </strong> </p> <p>Za zupełnie nietrafny uznano natomiast zarzut opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7 pkt. 2)">pkt. II</a> dotyczący obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a polegający na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie ustalenia możliwości popełnienia czynu zabronionego i przyjęcia świadomej nieumyślności w stosunku do skutku typu czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> Otóż w tej części zdarzenia podnieść należy, że sąd I instancji prawidłowo ustalił postać nieumyślności co do przypisanego oskarżonemu przestępstwa spowodowania śmiertelnego wypadku drogowego. Wbrew twierdzeniom apelacji oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> jako sześcioletni uczestnik ruchu drogowego w okolicznościach prowadzonej jazdy samochodem ulicą <span class="anon-block">(...)</span> , przejeżdżając przez kilka skrzyżowań z przejściami dla pieszych miał pełną świadomość, że po przejściu dla pieszych mogą przechodzić ludzie zwłaszcza, że w pobliżu miejsca zdarzenia była stacja paliw <span class="anon-block">(...)</span> oraz hala sportowa, a czas zdarzenia (po godz. 23.00) nie wykluczał poruszania się pieszych. Oskarżony natomiast bezzasadnie zakładał, że w trakcie trwającego wyścigu samochodowego piesi nie będą się przemieszczać i przechodzić po przejściach dla pieszych. Oskarżony mógł z łatwością uniknąć tego wypadku, gdyby właściwie obserwował przedpole jazdy, bowiem jak wynika z opinii biegłych z dużej odległości przed przejściem mógł tych pieszych zauważyć. Tak zatem oskarżony dopuścił się przestępstwa nieumyślnie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w trakcie poruszania się w ruchu drogowym i to pomimo, że możliwość takiego czynu przewidywał, ale bezpodstawnie uważał że takiego zdarzenia uniknie. Przyjęcie nieświadomej nieumyślności jak chciałby skarżący jest nie do przyjęcia w realiach tej sprawy. Najniższy stopień nieumyślności działania może zaistnieć tylko w sytuacji, gdyby oskarżony nie mógł w ogóle przewidzieć skutków swojego zachowania, a zatem gdyby zdarzenie w sposób obiektywnie oceniony było dla niego całkowitym zaskoczeniem, lub uniemożliwiającym jakąkolwiek reakcję.</p> <p>Co do kolejnego zarzutu dotyczącego błędnego zdaniem skarżącego godzenia się oskarżonego na stworzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">I. L. (1)</span>, <span class="anon-block">G. O.</span> i <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span> to wobec istotnej zmiany opisu czynu przypisanego przez Sąd Apelacyjny odnoszenie się do tak sformułowanego zarzutu staje się bezprzedmiotowe.</p> <p>Obrońca oskarżonego sformułował także zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez niedostateczne uwzględnienie przy jej wymiarze okoliczności łagodzących, zachowania się po popełnieniu przestępstwa jak również niewłaściwą ocenę stopnia naruszenia reguł ostrożności postrzeganych szerzej niż sama prędkość pojazdu oskarżonego, co miało zdaniem skarżącego istotny wpływ na wymiar orzeczonej kary na poziomie górnej granicy ustawowego zagrożenia. Tak skonstruowany zarzut nie mógł być uznany za słuszny. Rzeczywiście w sprawie występują okoliczności łagodzące jak dotychczasowa niekaralność, dobra opinia środowiskowa, deklarowany żal z powodu popełnionego przestępstwa i te okoliczności były brane pod uwagę przez sąd I instancji przy ferowaniu kary pozbawienia wolności, co wynika z treści pisemnego uzasadnienia wyroku. Rzecz jednak w tym, że wymierzona kara 8 lat pozbawienia wolności dotyczyła przestępstwa kwalifikowanego kumulatywnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> pozostającego w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> </p> <p>Aby mówić o rażącej niewspółmierności orzeczonej kary należy stwierdzić, że wymierzona kara jest rażąco surowa w stopniu oczywistym, świadcząca o tym że jest niesprawiedliwa. W przedmiotowej sprawie o wymierzonej karze 8 lat pozbawienia wolności za czyn popełniony w ustalonych okolicznościach i z powstałym nieodwracalnym skutkiem śmierci 2 osób nie sposób tak powiedzieć.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego wniósł o</span> zmianę wyroku poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> oraz modyfikację orzeczonej względem <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> kary.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☐ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Wniosek obrońcy oskarżonego częściowo okazał się zasadny. Poczynione przez Sąd Odwoławczy ustalenia na skutek rozpoznania zarzutów apelacji obrońców oskarżonych doprowadziły do wyeliminowania z przypisanego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>, a tym samym pewną modyfikację − zmniejszenie orzeczonej kary pozbawienia wolności.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.4.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Drugi obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> adw. <span class="anon-block">B. G.</span> zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 punkt 1a, 3 i 4 k.p.k.</a> zarzucił: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I. </strong>obrazę przepisów prawa materialnego to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym dla 4 uczestników ruchu drogowego, w sytuacji, gdy skutki zachowania oskarżonego nie mogą być rozpatrywane przez pryzmat sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy wobec braku znamienia stworzenia zagrożenia życia lub zdrowia wielu osób,</p> <p> <strong> <!-- --> II</strong>. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> brał udział w wyścigu samochodowym, podczas gdy ujawnione w toku sprawy okoliczności nie dają podstaw do wysnucia tak daleko idących wniosków, a zwłaszcza patrząc na brak konkretnego momentu porozumienia ze strony współoskarżonych, za który nie można uznać przyspieszenia ze strony drugiego ze współoskarżonych, który był jednym z wielu uczestników ruchu drogowego,</p> <p> <strong> <!-- -->III</strong>. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, a to poprzez wymierzenie wobec oskarżonego kary w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności, podczas gdy orzeczenie takiej kary jest rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, będąc reakcją karną zbyt surową, a to m.in. z uwagi na:</p> <p>1. orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary w maksymalnym jej wymiarze w zakresie czynu, za który sąd I instancji uznał oskarżonego winnym, pomimo istnienia okoliczności łagodzących w stosunku do <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>,</p> <p>2. nieuwzględnienie w sposób dostateczny postawy oskarżonego w toku procesu, w tym szczególnie faktu wyrażenia szczerej skruchy przez oskarżonego, a także szczegółowego złożenia wyjaśnień i prawidłowego jego funkcjonowania w realiach izolacji penitencjarnej,</p> <p>3. pominięcie przy określeniu wymiaru kary postawy oskarżonego po popełnieniu czynu zabronionego i brak dostrzeżenia, iż zobaczywszy skutki swego czynu pozostał na miejscu zdarzenia, chciał udzielić pomocy pokrzywdzonym, wezwać karetkę,</p> <p>4. brak należytego uwzględnienia przy wymiarze kary wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> faktu jego dotychczasowej niekaralności − co przekonuje, iż sąd niekompletnie rozpoznał okoliczności wpływające na kształtowanie się wymiaru kary,</p> <p>5. pominięcie faktu młodego wieku oskarżonego, który w momencie popełnienia czynu miał zaledwie 25 lat, nie był osobą zdemoralizowaną, nie popełnił regularnie wykroczeń drogowych,</p> <p>6. pominięcie okoliczności prawidłowo ustalonych podczas prowadzonego postępowania, a wynikających z zebranego materiału dowodowego, w postaci małego natężenia ruchu drogowego w momencie zdarzenia, które miało miejsce w godzinach nocnych,</p> <p>7. wymierzenie kary 8 lat pozbawienia wolności w dysproporcji do wymiaru kar zapadających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wyrokach w zakresie przestępstwa przypisanego oskarżonemu, podczas gdy dotychczasowe orzecznictwo sądowe kształtuje się w kierunku wymierzenia kar w niższym wymiarze przy podobnej społecznej szkodliwości czynu jak w przypadku oskarżonego, co doprowadziło do orzeczenia kary pozbawienia wolności rażącej swą surowością.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☒ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- --> Ad. I. </strong> </p> <p>Podniesiony zarzut obrazy prawa materialnego to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> okazał się słuszny, a argumenty za tym przemawiające sąd odwoławczy podał przy rozpoznaniu analogicznego zarzutu obrońcy oskarżonego adw. <span class="anon-block">J. G.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad II.</strong> </p> <p>Zarzut zupełnie bezzasadny. Ustalenia Sądu o uczestnictwie w spontanicznym nielegalnym wyścigu samochodowym obu oskarżonych nie są dowolne, albowiem opierają się na przeprowadzonych w sprawie dowodach w szczególności na zeznaniach <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span>, zwłaszcza tych złożonych w postępowaniu przygotowawczym (karta 63 − 64 i 100 − 101). Wynika z nich bowiem, że na terenie stacji paliw <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> przywitał się z <span class="anon-block">O. L. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Ś.</span> machnięciem ręki, a następnie gdy obaj poruszali się jeden za drugim w czasie wjeżdżania na wiadukt kolejowy oskarżony <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> wyprzedził pojazd prowadzony przez <span class="anon-block">O. L. (1)</span> i obaj zaczęli dynamicznie przyspieszać osiągając wkrótce prędkość 130 km/h. W toku analizy monitoringu ulicy <span class="anon-block">(...)</span> po której przemieszczali się oskarżeni zdiagnozowano, że obaj przemieszczali się w bliskiej odległości za sobą z dużą prędkością. Tak wynika z analizy obrazu zarejestrowanego przez kamery monitoringu miejskiego: kamera numer 18 o godzinie 23. 08.00 , następnie na kamera nr 17 i 19 o godzinie 23.08.50 i o godz. 23.08.53. Z zapisu kamery monitoringu o nr. 103 o godz. 23:10.00 wynika, że samochód kierowany przez <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> przemieszczał się jako pierwszy lewym pasem przeznaczonym do jazdy na wprost, a samochód <span class="anon-block">V. (...)</span> poruszał się kilkanaście metrów za nim. Kamera monitoringu nr 106 przy stacji <span class="anon-block">(...)</span> - skrzyżowanie na którym doszło do wypadku o godzinie 23.10.27 zarejestrowała pojazd kierowany przez <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> zaś za tym pojazdem w odległości około 30 m ( po 1 sekundzie - przypis SA) przemieszczał się z mniejszą prędkością pojazd prowadzony przez <span class="anon-block">O. L. (1)</span>. Dowody te w sposób oczywisty wskazują na prowadzenie rywalizacji − wyścigu samochodowego pomiędzy oskarżonymi.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad III. </strong> </p> <p>Zarzut rażącej niewspółmierności kary i podniesione w punktach 1 - 7 argumenty nie są przekonywające. Oczywiście oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O.</span> wymierzono maksymalny wymiar kary, przy czym należy podkreślić raz jeszcze, że kara została wymierzona za przestępstwo wypełniające znamiona 2 typów czynów zabronionych to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a>. Zupełnie nie można zgodzić się, że tak orzeczonej karze sprzeciwia się istnienie okoliczności łagodzących po stronie <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ocena okoliczności podmiotowych czynu, a także skutków dokonanego przestępstwa, skutków o charakterze nieodwracalnym powoduje, że zaistniała wyraźna przewaga okoliczności obciążających nad okolicznościami łagodzącymi. Podkreślić tutaj należy umyślne rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, bardzo duży stopień zawinienia stwierdzony u oskarżonego. Okoliczność wyrażonego żalu i skruchy w trakcie postępowania sądowego nie może być istotną okolicznością odciążającą, zwłaszcza w sytuacji, gdy pokrzywdzona − oskarżycielka posiłkowa nie uznaje takiego żalu i skruchy oskarżonego. Nie jest okolicznością łagodzącą pozostanie oskarżonego na miejscu zdarzenia i chęć udzielenia pomocy pokrzywdzonym czy też wezwania karetki. Są to prawne obwiązki obciążające każdego uczestnika wypadku drogowego, a w niektórych sytuacjach także postronnego obserwatora. Także dotychczasowa niekaralność nie powinna być brana jako wyjątkowa okoliczność łagodząca, bowiem jest to pewien standard który dotyczy każdego obywatela. Powołanie się w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53 pkt. 5)">pkt. 5</a> tego zarzutu na okoliczność, iż oskarżony miał zaledwie 25 lat i nie był osobą zdemoralizowaną nie jest przekonywający. Po pierwsze oskarżony nie jest młodocianym w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a>, osoba zdemoralizowana to pojęcie znane z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19500340308" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 1950 r. - Kodeks rodzinny - Dz. U. z 1950 r. Nr 34, poz. 308 ()">kodeksu rodzinnego</a>, a nie karnego, zaś argumentem przeciwnym tezie skarżącego jest okoliczność ukarania oskarżonego w przeszłości za wykroczenia drogowe. Zupełnie bezzasadne jest twierdzenie, że sąd nie uwzględnił jako okoliczności łagodzącej małego natężenia ruchu drogowego w momencie zdarzenia, które przecież miało miejsce w godzinach nocnych. Zdaniem Sądu Odwoławczego ten argument świadczy negatywnie o oskarżonym, a w istocie jest okolicznością obciążającą, gdyż dokonanie tego przestępstwa w sytuacji małego ruchu drogowego świadczy, że oskarżony jest złym kierowcą. Argument podniesiony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53 pkt. 7)">pkt. 7</a> jakoby w innych tego typu sprawach na terenie kraju orzekano kary w niższym wymiarze pozostaje bez znaczenia, albowiem orzekana kara ma zawsze charakter indywidualny, wymierzana jest na tle konkretnego stanu faktycznego w stosunku do konkretnego oskarżonego i porównanie wymiaru kary do innych podobnych orzeczeń jest bezprzedmiotowe.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego wniósł o </span>zmianę wyroku poprzez wyeliminowanie z podstawy prawnej przypisanego czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">artykułu 174 § 1 k.k.</a> oraz poprzez wyeliminowanie z opisu czynu wzięcia udziału w wyścigu samochodowym i sprowadzenia niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym, a w konsekwencji obniżenie wymiaru kary orzeczonej w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>,</p> <p>ewentualnie</p> <p>o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kary orzeczonej wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, poprzez obniżenie jej wymiaru.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Wniosek obrońcy uznano za zasadny w części dotyczącej wyeliminowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu, natomiast co do zasady niezasadny był wniosek o obniżenie wymiaru kary, która została orzeczona co prawda w niższym wymiarze, ale z innych przyczyn niż te wskazane w apelacji obrońcy oskarżonego.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> <p>3.5.</p> </td> <td colspan="12"> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. J.</span> zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 1 i 4 k.p.k.</a> orzeczeniu zarzucił:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> 1.</strong> obrazę prawa materialnego to jest przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony <span class="anon-block">O. L. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona ustawowe sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym podczas gdy w rzeczywistości zachowanie oskarżonego polegające na prowadzeniu samochodu ulicami <span class="anon-block">J.</span> w godzinach nocnych 27 października 2018 r. wyczerpało co najwyżej znamiona ustawowe wykroczenia z art. 86 § 1 k.w.,</p> <p> <strong> <!-- --> 2</strong>. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej za przypisany oskarżonemu czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> polegającej na niesprawiedliwym i rażąco surowym wymierzeniu kary pozbawienia wolności z pominięciem szeregu istotnych okoliczności łagodzących istniejących po stronie oskarżonego.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☒ częściowo zasadny</p> <p>☐ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <strong> <!-- -->Ad I. </strong> </p> <p>Zarzut obrazy prawa materialnego okazał się zasadny, a przyczyny dla których konieczne było wyeliminowanie odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> zostały szczegółowo podane przy ocenie apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. G.</span>. Nietrafne było twierdzenie, że zachowanie oskarżonego polegające na prowadzeniu samochodu <span class="anon-block">ulicami (...)</span> w godzinach nocnych 27 października 2018 r. wyczerpało wyłącznie ustawowe znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Otóż w świetle ustaleń faktycznych Sądu I instancji w znacznej części zaaprobowanych przez Sąd Odwoławczy zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> polegające na uczestnictwie w wyścigu samochodowym ulicami <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">J.</span> wypełniło ustawowe znamiona spowodowania bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia osób wskazanych w przypisanym oskarżonemu czynie to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a>, o czym szerzej sąd odwoławczy wypowie się w części uzasadnienia dotyczącej zmiany wyroku Sądu I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Ad II. </strong> </p> <p>Nie nosi cech rażącej niewspółmierności kary wymierzenie jej na poziomie roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn przypisany nieprawomocnym wyrokiem Sądu I instancji. By racjonalnie i skutecznie podnieść zarzut rażącej niewspółmierności kary należy wykazać, iż wymierzona przez sąd meriti kara jest rażąco niesprawiedliwa. Orzecznictwo sądowe posługuje się tutaj pojęciem niesprawiedliwości „wręcz bijącej w oczy” . W tej sprawie takiej niesprawiedliwości nie sposób dostrzec. Warto pamiętać, że kara wymierzana jest za dokonany czyn, oczywiście nie można pominąć przyjętej kwalifikacji prawnej, bowiem ostatecznie to typ czynu zabronionego określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> wyznacza granicę możliwej do orzeczenia kary. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeks karny</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> odnosi się jednak do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Z tej perspektywy wymierzona kara nie nosi cech rażącej surowości.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Wniosek</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="underline"> <!-- -->Obrońca oskarżonego wniósł o: </span> </p> <p>1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż czyn oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i wymierzenie oskarżonemu stosownej kary grzywny,</p> <p>ewentualnie</p> <p>2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu kary i orzeczeniu wobec <span class="anon-block">O. L. (1)</span> za zarzucony mu czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37a § 1 k.k.</a> kary 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin miesięcznie.</p> </td> <td colspan="9"> <p>☐ zasadny</p> <p>☐ częściowo zasadny</p> <p>☒ niezasadny</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.</em> </p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> <p>Z przyczyn wskazanych powyżej zarówno wniosek 1 jak też wniosek 2 nie mógł być uwzględniony. Oczywiście wobec przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a> wykluczona jest odpowiedzialność za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w., tym bardziej że w dacie wyrokowania przez Sąd Odwoławczy odpowiedzialność za wykroczenie uległa już przedawnieniu. Zdaniem Sądu Odwoławczego okoliczności przypisanego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a> wykluczają także możliwość orzeczenia kary łagodniejszej postulowanej przez obrońcę. Kara ograniczenia wolności z pewnością nie spełniłaby celów kary, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> w zakresie społecznego oddziaływania kary, a także celów wychowawczych jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Postawa oskarżonego wyrażająca się w braku poczucia odpowiedzialności w jakimkolwiek stopniu za zdarzenie, w którym uczestniczył (tak wynika z opinii z o skazanym, a także z treści składanych wyjaśnień) świadczy, iż kara o charakterze wolnościowym w sposób oczywisty nie spełniłaby swoich zadań resocjalizacyjnych, które ma osiągnąć wobec skazanego.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>4.  <strong> <!-- -->OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>4.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p>Nie stwierdzono występowania okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439§1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455)">art. 455 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>5.  <strong> <!-- -->ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.7.  <strong> <!-- -->Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.1.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok Sądu I instancji w następującym zakresie: </strong> </p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42 § 1 pkt. 3)">pkt III.</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p> <span class="anon-block">O.</span> środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich</p> <p>pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 lat;</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46 § 1 pkt. 5)">pkt V.</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p> <span class="anon-block">O.</span> środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za</p> <p>doznaną krzywdę zobowiązując go do zapłaty na rzecz oskarżycieli</p> <p> posiłkowych:</p> <p>a) <span class="anon-block">K. B.</span> kwoty 50.000zł (pięćdziesięciu tysięcy złotych);</p> <p>b) <span class="anon-block">O. G.</span> kwoty 50.000zł (pięćdziesięciu tysięcy złotych);</p> <p>c) <span class="anon-block">K. G.</span> kwoty 50.000zł (pięćdziesięciu tysięcy złotych);</p> <p>d) <span class="anon-block">J. W.</span> kwoty 20.000zł (dwudziestu tysięcy złotych);</p> <p>e) <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">B.</span> kwoty 20.000zł (dwudziestu tysięcy złotych);</p> <p>f) <span class="anon-block">T. B.</span> kwoty 20.000zł (dwudziestu tysięcy złotych);</p> <p>g) <span class="anon-block">K. L.</span> kwoty 20.000zł (dwudziestu tysięcy złotych);</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 pkt. 8)">pkt VIII</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29)">art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29 § 11;art. 29 § 11 ust. 1;art. 29 § 11 ust. 1 pkt. 2;art. 29 § 11 ust. 2;art. 29 § 11 ust. 2 pkt. 5;art. 29 § 11 ust. 7)">§11 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5 i ust. 7</a> w zw. z §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">O. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> po 1.980zł tytułem poniesionych przez nich wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika;</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627 pkt. 9)">pkt IX</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> zasądza od oskarżonych <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach na nich przypadających, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 6)">art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> wymierza <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> opłatę w wysokości 600zł, zaś <span class="anon-block">O. L. (1)</span> wymierza opłatę w wysokości 300 zł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 4 tej ustawy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach utrzymania w mocy</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Jakkolwiek w tej części uzasadnienia wskazano, że utrzymano tylko 4 punkty wyroku Sądu I instancji to jednak podkreślić należy, iż Sąd Odwoławczy bardzo wysoko ocenia sposób przeprowadzenia sprawy oskarżonych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze rzetelnie i całościowo przeprowadził dowody w sprawie na podstawie których ustalił prawidłowy bowiem prawdziwy przebieg zdarzenia, które to ustalenia pozwalają na prawnokarną ocenę postawionych oskarżonym zarzutów. Nie ustrzegł się jednak sąd I instancji błędów w zakresie oceny ustalonych faktów, głównie w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym. O powyższym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W tym miejscu wskazać należy, że na aprobatę zasługuje rozstrzygnięcie dotyczące orzeczenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> zadośćuczynienia na rzecz osób reprezentujących zmarłych pokrzywdzonych z rodziny <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span>. Prawidłowo także orzeczono o kosztach poniesionych przez oskarżycieli posiłkowych na pomoc prawną w postępowaniu przed sądem I instancji, które to wydatki obciążają w równych częściach oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span>. Nie budzi zastrzeżeń także orzeczenie o obciążeniu oskarżonych kosztami postępowania zwłaszcza w części dotyczącej zakresu wydatków obciążających każdego z oskarżonych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.8.  <strong> <!-- -->Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> <p>5.2.1.</p> </td> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Przedmiot i zakres zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zmienił wyrok w ten sposób, że :</strong> </p> <p>I. zmienia zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I części rozstrzygającej uznaje go za winnego tego, że w godzinach nocnych 27 października 2018r., w <span class="anon-block">J.</span>, kierując po alei <span class="anon-block">(...)</span> od jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicą (...)</span> do jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicami (...)</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez wzięcie udziału w spontanicznym wyścigu samochodowym z pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, w czasie którego poruszał się z prędkością przekraczającą administracyjnie dozwoloną, jak i niedostosowaną do warunków panujących na drodze, a dochodzącą do 140 km/h, przejeżdżając w ten sposób cztery skrzyżowania, na których sygnalizatory świetlne nadawały pulsacyjny sygnał żółty oraz sześć przejść dla pieszych, przy czym zbliżając się do ostatniego skrzyżowania i znajdującego się w jego obrębie przejścia dla pieszych z prędkością około 135 km/h, poruszając się bezpośrednio przed pojazdem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności i nienależycie obserwował przedpole jazdy w następstwie czego nie ustąpił pierwszeństwa pokrzywdzonym <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span> przechodzącym prawidłowo przez przejście dla pieszych od strony <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w stronę <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, a gdy piesi przemieścili się na pas jezdni, po którym się poruszał, podjął spóźniony manewr obronny hamowania i zjazdu na lewy pas jezdni uderzając w pieszych przednią prawą stroną kierowanego samochodu, w wyniku czego oboje pokrzywdzeni doznali rozległych urazów wielonarządowych skutkujących ich śmiercią tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 k.k.</a> wymierza mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności,</p> <p>II. zmienia zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">O. L. (1)</span> w ten sposób, że w miejsce czynu przypisanego oskarżonemu w pkt II części rozstrzygającej przyjmuje, że w godzinach nocnych 27 października 2018r., w <span class="anon-block">J.</span>, kierując po alei <span class="anon-block">(...)</span> od jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicą (...)</span> do jej skrzyżowania z <span class="anon-block">ulicami (...)</span> samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez wzięcie udziału w spontanicznym wyścigu samochodowym z pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, w czasie którego poruszał się z prędkością przekraczającą administracyjnie dozwoloną, jak i niedostosowaną do warunków panujących na drodze, a dochodzącą do 140 km/h, przejeżdżając w ten sposób cztery skrzyżowania, na których sygnalizatory świetlne nadawały pulsacyjny sygnał żółty oraz sześć przejść dla pieszych, przy czym zbliżając się do ostatniego skrzyżowania z przejściem dla pieszych poruszał się z prędkością około 135km/h bezpośrednio za pojazdem marki <span class="anon-block">S. (...)</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> czym naraził znajdujących się w obrębie skrzyżowania <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (1)</span> oraz <span class="anon-block">G. O.</span> i <span class="anon-block">M. Ś. (1)</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§1 k.k.</a> wymierza mu karę roku i 6 <br/>(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III. uchyla rozstrzygnięcia dotyczące <span class="anon-block">O. L. (1)</span> zawarte w pkt IV i VII części rozstrzygającej;</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> od 27 października 2018r. godz. 23:45 do 22 stycznia 2020r. godz. 15:20,</p> <p>- <span class="anon-block">O. L. (1)</span> od 28 października 2018r godz. 00:30 do 15 listopada 2018r. godz. 14:25;</p> <p>V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63§2 k.k.</a> zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, okres zatrzymania prawa jazdy od 27 października 2018r.;</p> <p>VI. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> utrzymuje w mocy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach zmiany</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> <p>Jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia - w sekcji 5.1. Sąd Apelacyjny zasadniczo podziela ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji w zakresie przebiegu zdarzenia z udziałem obu oskarżonych w dniu 27 października 2018 r. w <span class="anon-block">J.</span>. Podziela także te ustalenia i oceny, które doprowadziły sąd I instancji do przyjęcia odpowiedzialności za jedno przestępstwo, a nie jak wnioskował oskarżyciel publiczny odpowiedzialności za dwa przestępstwa w zbiegu realnym. We wcześniejszej części uzasadnienia odnosząc się do zarzutu oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny wskazał, iż zdarzenie drogowe które zaistniało na ulicy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> w znaczeniu prawnokarnym było jednym czynem rozciągniętym w czasie, zaistniało od momentu rozpoczęcia wyścigu samochodowego z udziałem <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> i zakończyło się finalnie śmiertelnym potrąceniem pieszych na przejściu dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Był to zatem w ujęciu historycznym jeden czyn o określonym początku i końcu. Sztuczną konstrukcją było jego podzielenie i wyodrębnienie końcowego fragmentu działania mającego wyczerpywać znamiona zabójstwa dokonanego w zamiarze ewentualnym. Tak jak wskazano wcześniej niemożliwe jest wyodrębnienie takiej części ( fragmentu) czynu, który miałby świadczyć o podjętym zamiarze dokonania zabójstwa. Doktryna prawa karnego kierując się zapewne obowiązującą od lat zasadą wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 § 1 k.k.</a> hołduje zasadzie, iż ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. A jeżeli czyn wyczerpuje znamiona kilku przepisów ustawy to wówczas skazuje się na podstawie wszystkich przepisów. Ponieważ ustalenia faktyczne nie potwierdziły porozumienia i wspólnego działania obu oskarżonych zmierzających do zabójstwa pieszych to niemożliwe było także przyjęcie odpowiedzialności w ramach tzw. kumulatywnego zbiegu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 3)">art. 148§3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> </p> <p>Pomimo prawidłowych ustaleń faktycznych sąd I instancji dokonał błędnej subsumcji prawnej i wadliwie przyjął odpowiedzialność oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> i w tym zakresie wyrok wymagał zmiany i to zarówno co do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, któremu możliwe było przypisanie odpowiedzialności wyłącznie za dokonanie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> jak również zmiany opisu czynu co do <span class="anon-block">O. L. (1)</span>, któremu przypisano odpowiedzialność za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a> Powodem wyłączenia odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> była odmienna wykładnia znamienia "katastrofa", inna niż dokonał jej sąd I instancji. Szczegółowe uzasadnienie przyjętej wykładni pojęcia katastrofa Sąd Apelacyjny przedstawił w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (sekcja 3/1)">sekcji 3.1</a> przy odnoszeniu się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O.</span>. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2013 r. w sprawie II AKa 305/13 zaprezentował podobne stanowisko rozumienia pojęcia katastrofa (zob. orzecznictwo do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174)">art. 174 k.k.</a> Lex). Takie stanowisko prezentuje także Sąd Najwyższy (zob. post. SN z 16.04.2014 r., II KK 314/14, Lex). Mając to na uwadze należało dokonać częściowej zmiany opisu czynu zarówno w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">O. L. (1)</span>. Co do tego ostatniego odpowiedzialność prawnokarna wynika z faktu, że jako uczestnik „nielegalnego wyścigu samochodowego” jadąc bezpośrednio − w bardzo bliskiej odległości za <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> swoim zachowaniem niebezpiecznej jazdy z bardzo dużą prędkością stworzył bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego w tym także pieszych <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">I. L. (2)</span>, ale także narażał na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu swojego pasażera <span class="anon-block">M. Ś. (4)</span> oraz kierowcę <span class="anon-block">T. (...)</span> <span class="anon-block">G. O.</span>. Tylko dziełem przypadku jest, że oskarżony ten także nie uderzył w przechodzących po przejściu dla pieszych pokrzywdzonych lub też nie doprowadził do zderzenia ze stojącą na skrzyżowaniu <span class="anon-block">T.</span>, czy też do przewrócenia się własnego samochodu na skutek gwałtownego hamowania. W każdym z tych przypadków, jego odpowiedzialność byłaby podobna jak <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> w zależności od wyrządzonego skutku. Ponieważ tak się jednak nie stało to oskarżony ten może odpowiadać wyłącznie za ten zakres czynu bezprawnego, którego się dopuścił, a zatem za narażenie człowieka (wskazanych pokrzywdzonych) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. O tym, że narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo było rzeczywiste i bliskie świadczą ślady krwi pokrzywdzonego <span class="anon-block">G. B.</span> na masce samochodu oskarżonego. Konsekwencją przyjęcia takiej odpowiedzialności <span class="anon-block">O. L. (1)</span> była konieczność zmiany wyroku sądu I instancji w zakresie rozstrzygnięć jego dotyczących opisanych w pkt. IV – tj. orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a także rozstrzygnięcia zawartego w pkt. VII w zakresie zaliczenia na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okresu zatrzymania prawa jazdy. Powyższe rozstrzygnięcia wynikają z faktu, że przestępstwo przypisane ostatecznie oskarżonemu <span class="anon-block">O. L. (1)</span> dotyczy przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, a nie przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji do których stosuje się przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> dotyczący orzekanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd Apelacyjny pomimo tego, iż przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">O. L. (1)</span> czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a>, a zatem występek zagrożony niższą sankcją karną niż przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> poprzestał na orzeczeniu tożsamej kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności uznając, że stopień szkodliwości społecznej tego czynu, a także wysoki stopień zawinienia sprawcy powoduje, że konieczne jest wymierzanie kary adekwatnej, współmiernej do popełnionego czynu. Taką karą która spełnia także wymogi wychowawcze w stosunku do sprawcy oraz realizuje cele zapobiegawcze i w sposób właściwy kształtuje poczucie społecznej sprawiedliwości będzie kara roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem kara wykluczająca możliwość warunkowego zawieszenia jej wykonania. Jeżeli chodzi o karę wymierzoną oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> to Sąd Apelacyjny określił ją na poziomie 7 lat pozbawienia wolności, a zatem w górnych granicach ustawowego zagrożenia. Jest to, co prawda kara niższa niż określona przez sąd I instancji, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że pierwotnie <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> został skazany za przestępstwo wypełniające znamiona ustawowe dwóch przestępstw określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 174;art. 174 § 1)">art. 174 § 1 k.k.</a> zaś Sąd Apelacyjny dokonując nieznacznie odmiennej oceny prawnej przypisanego czynu skazał go wyłącznie za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> Decydując się na taki wymiar kary sąd uwzględnił okoliczności łagodzące występujące po stronie tego oskarżonego, w tym w szczególności przyznanie się do wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym od samego początku, przeproszenie, wyrażoną skruchę, dotychczasową niekaralność i dobrą opinię środowiskową oraz z Aresztu Śledczego. Tak orzeczona kara łącznie z wymierzonym środkiem karnym 10 lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz orzeczonym środkiem kompensacyjnym jest wyrazem właściwej represji karnej państwa w stosunku do sprawcy wypadku drogowego i będzie w stanie wdrożyć skazanego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości, z drugiej strony czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Tylko na marginesie dodać należy, że przypisanie oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> odpowiedzialności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a> nie wyklucza możliwości dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia od ubezpieczyciela z tytułu odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku, co byłoby niemożliwe lub utrudnione w przypadku innego rozstrzygnięcia. Dalszymi koniecznymi rozstrzygnięciami było orzeczenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> o zaliczeniu obu oskarżonym na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania w sprawie, a także zaliczenia oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zatrzymania prawa jazdy od 27 października 2018 r. W pozostałym zakresie wyrok Sądu I instancji jako prawidłowy utrzymano w mocy i dotyczy to także rozstrzygnięcia zawartego w pkt. III części rozstrzygającej dotyczącego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 10.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.9.  <strong> <!-- -->Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.7.  <strong> <!-- -->Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.1.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.2.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.3.1.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Konieczność umorzenia postępowania</p> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> <p>5.3.1.4.1.</p> </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> <p>☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uchylenia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.1.8.  <strong> <!-- -->Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>1.10.  <strong> <!-- -->Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>6.  <strong> <!-- -->Koszty Procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="18"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> <p>VII. zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">O. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> po 1200 zł tytułem wydatków poniesionych na pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>VIII. zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">K. B.</span>, <span class="anon-block">O. G.</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> po 1200 zł tytułem wydatków poniesionych na pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>IX. poniesionymi wydatkami w postępowaniu odwoławczym związanymi z apelacją prokuratora obciąża Skarb Państwa;</p> <p>X. zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> i <span class="anon-block">O. L. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza opłatę:</p> <p>- <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> w kwocie 600 zł za obie instancje,</p> <p>- <span class="anon-block">O. L. (1)</span> w kwocie 300 zł za obie instancje.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> <p>Zasądzono od oskarżonych na rzecz oskarżycieli posiłkowych po 1.200 zł tytułem poniesionych przez nich kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym - na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 635)">art. 635 k.p.k</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> Wysokość wynagrodzenia wynika z § 11.2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r , poz.1800 z późn. zm.).</p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o zaliczeniu na rachunek Skarbu Państwa kosztów postępowania związanych z nieuwzględnioną apelacją oskarżyciela publicznego jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636)">artykuł 636 k.p.k.</a> </p> <p>Zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa po 10 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego i wymierzono opłaty od orzeczonych kar pozbawienia wolności - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <p>7.  <strong> <!-- -->PODPIS </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> <table> <colgroup> <col width="228"/> <col width="227"/> <col width="227"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Wiesław Pędziwiatr</em> </strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Jarosław Mazurek</em> </strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Jerzy Skorupka</em> </strong> </p> </td> </tr> </table> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.11.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>1</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>Prokurator Rejonowy w Jeleniej Górze</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>całość rozstrzygnięcia na niekorzyść obu oskarżonych</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☐ na korzyść</p> <p>☒ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.12.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>2</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych adw. <span class="anon-block">B. Ł.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>całość rozstrzygnięcia na niekorzyść obu oskarżonych</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☐ na korzyść</p> <p>☒ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☒ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☒</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.13.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>3</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. G.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>całość rozstrzygnięcia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.14.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>4</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego w <span class="anon-block">Ł. O. (1)</span> adw. <span class="anon-block">B. G.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>całość rozstrzygnięcia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> <p>1.15.  <strong> <!-- -->Granice zaskarżenia </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Kolejny numer załącznika</p> </td> <td> <p>5</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Podmiot wnoszący apelację</p> </td> <td> <p>obrońca oskarżonego <span class="anon-block">O. L. (1)</span> adw. <span class="anon-block">J. J.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja</p> </td> <td> <p>całości rozstrzygnięcia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> <p>☒ na korzyść</p> <p>☐ na niekorzyść</p> </td> <td colspan="4"> <p>☒ w całości</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> <p>☐ w części</p> </td> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do winy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do kary</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>☐</p> </td> <td> <p>co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <em> <!-- -->Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, <br/>jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>brak zarzutów</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> <p> <strong> <!-- -->0.1.1.4. Wnioski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="3"> <p>uchylenie</p> </td> <td> <p>☒</p> </td> <td> <p>zmiana</p> </td> </tr> </table>