II SAB/Wr 33/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. W. w przedmiocie bezczynności Spółki A. we W. w zakresie odmowy wydania zaświadczenia o przysługującej zniżce 95% na wykup mieszkania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 11.06.2007 r. A. W. wniósł skargę na bezczynność Spółki A. we W. i wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do wydania zaświadczenia o przysługującej mu zniżce w wysokości 95 % na wykup mieszkania, która to zniżka wynika z okresu najmu oraz faktu świadczenia pracy na rzecz Spółki A. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że pomimo wielokrotnego zwracania się na piśmie do Spółki A nie uzyskała zaświadczenia żądanej treści. Strona wskazała, że podstawą prawną jej wniosku jest art. 217 kpa oraz art. 42 ustawy o komercjalizacji, modernizacji i prywatyzacji PKP z dnia 8.09.2000 r. W przekonaniu strony skarżącej dotychczasowa odmowa Spółki A. spowodowana była jej rzekomym zadłużeniem z tytułu czynszu, którego jednak Spółka A. nie dochodziła w postępowaniu sądowym. Wydanie takiego zaświadczenie jest stronie skarżącej niezbędne do wykupu lokalu przy zastosowaniu zniżki w wysokości 95 %. W odpowiedzi na skargę Spółka A. PKP we W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji biernej, albowiem nie jest organem administracji publicznej, ani też organem jednostki samorządu terytorialnego, wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej u.p.s.a. Podkreślił również, że zaniechania związane z wydawaniem zaświadczenia o ewentualnie przysługującej zniżce przy wykupie mieszkania stosowanej na podstawie art. 42 ustawy z dnia 8 września 2002 r. o komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nie są objęte kognicją sądów administracyjnych skoro w normie prawnej wynikającej z tego przepisu mowa jest o kognicji sądów administracyjnych rozpoznających skargi na akty i czynności wydawane z zakresu administracji publicznej. Fakt, że Spółka A. nie jest organem administracji publicznej, sam w sobie wyklucza zastosowanie tego przepisu przez stronę skarżącą art. 217 kpa normującego wydawanie zaświadczeń przez organy administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt. 1 – 4 u.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 u.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z powszechnie podzielanymi poglądami orzecznictwa oraz doktryny, skargę do sądu administracyjnego wnosi się na każdą decyzję, która stanowi oświadczenie woli wywierające skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, a zatem jest władczym, jednostronnym przejawem woli organu administracji publicznej (lub też innego podmiotu sprawującego w zaleconym mu zakresie funkcje administracji publicznej), rozstrzygającym sprawę administracyjną, skierowanym od oznaczonego indywidualnie adresata. Sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli podlegają również postanowienia wydawane przez w/w organy i inne podmioty, które wydawane są w postępowaniu administracyjnym w celu wydania decyzji administracyjnej i dotyczą zazwyczaj kwestii wpadkowych tego postępowania. Wyżej przytoczone przepisy umożliwiają również zaskarżenie do sądu administracyjnego akty i czynności tych jednostek, które z mocy przepisów szczególnych uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się zakresie pojęcia "działalności publicznej" oraz inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności mieszczące się w tym zakresie, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżenie bezczynności możliwe jest tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 49 – 62, 85). Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że krąg podmiotów, na których działanie, bądź też bezczynność można wnieść skargę do sądu administracyjnego jest ograniczony do organów administracji publicznej a także tych podmiotów, które wydają decyzje w ramach "działalności publicznej". Spółka A. we W. nie jest organem administracji publicznej, organem jednostki samorządu terytorialnego, ani też inny podmiotem, który z mocy przepisów szczególnych byłby uprawniony do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalności publicznej". Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.s.a. należało skargę odrzucić.