I C 126/22

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 126/22</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 października 2022 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="286"/> <col width="425"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia Rafał Kubicki</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Agnieszka Grandys</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. w Olsztynie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. Z.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>o nakazanie</p> <p>I.  oddala powództwo,</p> <p>II.  zasądza od powoda <span class="anon-block">J. Z.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">L.</span> kwotę 5.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty.</p> <p>sędzia Rafał Kubicki</p> <p>I C 126/22</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">J. Z.</span> wniósł przeciwko <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> <br/>w <span class="anon-block">L.</span> Oddział w <span class="anon-block">B.</span> o nakazanie pozwanemu usunięcia słupa energetycznego sieci średniego napięcia, złożonego z dwóch przęseł żelbetonowych, posadowionego w centralnej części <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, stanowiącej własność powoda, położonej w <span class="anon-block">F.</span> (KW Nr <span class="anon-block"> (...)</span>). Taka istota pierwszego żądania pozwu została wyjaśniona na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w tej sprawie. Drugie zaś żądanie pozwu, dotyczące zasądzenia, zostało we wstępnym etapie sprawy wyłączone do osobnego postępowania i nie było przedmiotem rozstrzygnięcia <br/>w niniejszym procesie. Powód wskazał w uzasadnieniu, że jest właścicielem tej działki od 22.10.2020 r., a jej księga wieczysta nie zawiera żadnych wzmianek o ustanowieniu jakiejkolwiek służebności, dlatego żąda usunięcia słupa jako istniejącego bez podstawy prawnej.</p> <p>Odpowiadając na pozew, pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Zarzucił powodowi nadużycie prawa i powołał się na zasiedzenie nieodpłatnej służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu.</p> <p> <strong> <!-- -->Ustalenie faktyczne</strong> </p> <p>Z faktów podanych przez powoda bezsporne jest to, że powód od 22.10.2020 r. jest właścicielem (konkretnie: współwłaścicielem na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej) <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o powierzchni 0,1001 ha, położonej w <span class="anon-block">F.</span> (KW Nr <span class="anon-block"> (...)</span>). Księga wieczysta nie zawiera wpisów dotyczących służebności. Na działce tej znajduje się w centralnej części słup energetyczny linii średniego napięcia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">G.</span> – <span class="anon-block">P.</span> do ST8-663 <span class="anon-block">F.</span> <br/>z odłącznikiem 8-<span class="anon-block"> (...)</span>, złożony z dwóch przęseł żelbetonowych <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">G.</span> – <span class="anon-block">P.</span> do <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">F.</span> oraz słup tej linii na <span class="anon-block">działce nr (...)</span> zostały wybudowane i oddane do eksploatacji w 1972 r. i odtąd zasilała odbiorców energii <br/>w miejscowości <span class="anon-block">F.</span>. W 1983 r. linia przeszła kapitalny remont, w ramach którego zarówno przewody, jak i drewniane słupy – w tym słup na <span class="anon-block">działce nr (...)</span>, zostały wymienione na nowe (słup na działce powoda powstał wówczas jako żelbetonowy), <br/>w tym samym przebiegu. W dniu 22 września 1983 r. stwierdzono protokolarnie gotowość wyremontowanej linii do włączenia pod napięcie. Odtąd linia jest nieprzerwanie użytkowana.</p> <p>Wobec przyznania tej okoliczności przez powoda na rozprawie należy ustalić jako bezsporne, że koszt usunięcia słupa i linii z działki powoda, a konkretnie przestawienia go na inną, właściwą sąsiednią działkę wyniósłby około 90.000 zł.</p> <p>W dniu 22 września 1983 r. sporna linia i sporny słup znajdowały się we władaniu przedsiębiorstwa państwowego, a konkretnie <span class="anon-block"> Zakładu (...)</span> – <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa Państwowego Zakład (...)</span> (Rejon <span class="anon-block">G.</span>). W 1989 r. <span class="anon-block"> Zakład (...)</span> uzyskał samodzielny, odrębny od <span class="anon-block"> Zakładów (...)</span>, byt prawny i wpisany do rejestru przedsiębiorstw. W dniu 12.07.1993 r. dokonano podziału <span class="anon-block"> Zakładu (...)</span>, w wyniku którego sporna linia pozostała w <span class="anon-block"> Zakładzie (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">B.</span>. W dniu 1 lipca 2007 r. spółka ta dokonała wniesienia przedsiębiorstwa na pokrycie podwyższonego kapitału zakładowego <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o.o.</span> W ten sposób na tę spółkę z o.o. przeszedł zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych – w tym urządzenia służące do doprowadzania prądu elektrycznego. W dniu 11 września 2008 r. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> zmieniła firmę na <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> <br/>W dniu 15 marca 2010 r. nastąpiło przejęcie <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>Tą drogą doszło do przeniesienia posiadania części nieruchomości <br/>w zakresie prawa nieodpłatnej służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu.</p> <p> <strong> <!-- -->Ustalenie prawne</strong> </p> <p>Fakty są w sprawie bezsporne i wynikają z porównania zgodnych w tej sferze: pozwu i odpowiedzi na pozew, a także znajdują potwierdzenie w treści składanych przez strony dokumentów i fotografii, a także pisemnych, wiarygodnych zeznań świadka wnioskowanego przez stronę pozwaną. Dodać trzeba, że zeznania zostały odebrane od świadka strony pozwanej zanim powód stwierdził na rozprawie, że okoliczności mające z nich wynikać są bezsporne i że spór ma charakter prawny. Żadna ze stron nie wnioskowała o dowód z przesłuchania stron. Sąd pominął jako nieistotny dla rozstrzygnięcia wniosek pozwanego o zasięgnięcie opinii biegłego, ponieważ wyrok opierał się na ustaleniu zasiedzenia wskazywanego w odpowiedzi na pozew, a do tego wiedza specjalna nie była potrzebna. W szczególności nie było potrzebne ustalenie kosztu przesunięcia urządzeń energetycznych, skoro stało się to bezsporne, ani zestawienie tego kosztu z (niewielkim - zdaniem pozwanego) stopniem uciążliwości tych urządzeń na działce powoda w zestawieniu z ww. kosztem (patrz ostatni akapit pierwszej strony protokołu rozprawy) – w kontekście zarzutu nadużycia przez powoda prawa podmiotowego.</p> <p>Zarzut nadużycia przez powoda prawa podmiotowego był chybiony, Własność jest jednym z najmocniej chronionych praw w systemie prawa cywilnego. Właściciel jest uprawniony do wyłącznego korzystania ze swej rzeczy i do wyłącznego rozporządzania nią, chyba że innej osobie przysługuje konkretne uprawnienie ograniczające prawo własności. W ocenie Sądu nie można więc uznać spornego żądania właścicielskiego za nadużycie prawa podmiotowego.</p> <p>Powództwo nie zasługiwało jednak na uwzględnienie – a to z uwagi na konieczność uwzględnienie zarzutu pozwanego zasiedzenia nieodpłatnej służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 292)">art. 292 k.c.</a>, do nabycia służebności gruntowej w drodze zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172)">art. 172 k.c.</a> posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomości nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Początek biegu terminu zasiedzenia datuje się na okres, kiedy to przedsiębiorstwo państwowe objęło w posiadanie urządzenia przesyłowe, <br/>a tym samym i nieruchomość poprzedników prawnych powoda i jego żony, w zakresie, w jakim urządzenia te tam przebiegały. W tej sprawie przebieg urządzeń nie zmienił się mimo przeprowadzonego remontu linii energetycznej. Posiadanie przez przedsiębiorstwo państwowe urządzeń energetycznych oraz cudzej nieruchomości, na której zostały posadowione, jest posiadaniem w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 352)">art. 352 k.c.</a> i może prowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 292)">art. 292 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172)">art. 172 k.c.</a>). Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 176;art. 176 § 1)">art. 176 § 1 k.c.</a> przedsiębiorca energetyczny może doliczyć do swojego (i swoich poprzedników prawnych) okresu posiadania okres posiadania Skarbu Państwa (jako poprzednika w posiadaniu), o ile zostaną spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki. Dotyczy to przede wszystkim obowiązku udowodnienia przez przedsiębiorcę energetycznego, że doszło do przeniesienia posiadania na rzecz jego lub jego poprzedników prawnych przez Skarb Państwa.</p> <p>W niniejszej sprawie sporna była w znaczeniu prawnym zarówno data początkowa biegu zasiedzenia, jak i okres zasiedzenia - jako konsekwencja przyjęcia dobrej albo złej wiary posiadacza urządzeń. Pozwany wskazywał w odpowiedzi na pozew datę początkową 22 września 1983 r. oraz okres 20-letni, związany z dobrą wiarą, natomiast powód argumentował w replice z 21.03.2022 r. (k. 121), że data początkowa musi być późniejsza (7 stycznia 1991 r. – data wejścia w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910020006" title="Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. z 1991 r. Nr 2, poz. 6 (art. 1;art. 1 pkt. 9)">art. 1 pkt 9 ustawy z 20.12.1990 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwach państwowych oraz <br/>o zmianie niektórych innych ustaw), skoro 22 września 1983 r. właścicielem trakcji przesyłkowej, jak i gruntu był Skarb Państwa</a> – i kuriozalne byłoby stwierdzenie, że Skarb Państwa rozpoczął w tym dniu zasiadywanie gruntu należącego do Skarbu Państwa, ponadto że zastosowanie ma 30-letni okres zasiedzenia, gdyż przedsiębiorstwo energetyczne, które w chwili przystąpienia do korzystania z trwałego urządzenia nie legitymuje się uprawnieniem do ingerowania w sferę cudzej własności jest posiadaczem w złej wierze.</p> <p>Sąd przychyla się do argumentacji strony pozwanej.</p> <p>W uzasadnieniu uchwały z 15.02.2019 r. (III CZP 81/18) Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne, czy przedsiębiorstwo państwowe, które nabyło <br/>z mocy prawa własność urządzeń przesyłowych posadowionych na nieruchomości Skarbu Państwa, może być uznane za posiadacza w dobrej wierze służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Stwierdził m.in., że posiadacz jest w dobrej wierze, jeżeli objęcie cudzej nieruchomości w posiadanie nastąpiło w takich okolicznościach, które usprawiedliwiają jego przekonanie, że nie<br/>narusza cudzego prawa, albo gdy posiadacz przypuszcza, że prawo mu<br/>przysługuje, a przekonanie to jest usprawiedliwione okolicznościami faktycznymi.<br/>Posiadaczowi trzeba przypisać złą wiarę wtedy, kiedy wie, że prawo mu nie<br/>przysługuje albo nie wie wskutek braku należytej staranności. W przypadku<br/>zasiadującego służebność dobrej wiary nie wyłącza jego wiedza o prawie własności<br/>przysługującym osobie trzeciej. W okresie obowiązywania zasady jednolitej własności państwowej wywodzonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 128)">art. 128 k.c.</a> w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie z dniem 1 lutego 1989 r. ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks<br/>cywilny - (Dz. U. Nr 3, poz. 11), państwowe osoby prawne nie miały żadnych praw<br/>podmiotowych do zarządzanego przez nie mienia, które mogłyby przeciwstawić<br/>Państwu. Skarb Państwa był wyłącznym podmiotem uprawnień dotyczących mienia<br/>państwowego, a państwowe osoby prawne (do których należały przedsiębiorstwa<br/>państwowe) wykonywały jedynie te uprawnienia w imieniu własnym, ale na rzecz<br/>tego podmiotu. Gdy właścicielem gruntu znajdującego się w zarządzie<br/>przedsiębiorstwa państwowego, na którym posadowiono urządzenia sieci,<br/>jak i właścicielem tych urządzeń, wchodzących ze skutkiem przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 49;art. 49 § 1)">art.<br/>49 § 1 k.c.</a>, w skład przedsiębiorstwa przesyłowego będącego poprzednikiem<br/>prawnym uczestnika, było Państwo to dopóty, dopóki istniał taki stan prawny nie<br/>było potrzeby przyznania przedsiębiorstwu przesyłowemu odrębnego uprawnienia<br/>w postaci służebności czy innego funkcjonalnie zbliżonego prawa do korzystania<br/>w odpowiednim zakresie z gruntu znajdującego się w zarządzie przedsiębiorstwa<br/>państwowego na którym zainstalowano urządzenia przesyłowe. Sytuacja ta uległa<br/>zmianie w związku ze zniesieniem zasady jednolitej własności państwowej<br/>i uwłaszczeniem przedsiębiorstw państwowych na infrastrukturze przesyłowej<br/>Przy analizie omawianego zagadnienia trzeba uwzględnić kontekst<br/>historyczno-społeczno-gospodarczy uwłaszczenia przedsiębiorstw państwowych<br/>w ramach którego nie chodziło o zmianę faktycznego zakresu dysponowania mieniem przez państwowe osoby prawne, lecz o przekształcenie dotychczasowych<br/>relacji prawnych dotyczących mienia w kierunku klasycznych rozwiązań<br/>cywilistycznych. Konsekwencją tego procesu było między innymi rozdzielenie<br/>własności gruntu (Skarb Państwa) i urządzeń przesyłowych (przedsiębiorstwo<br/>państwowe). Przedsiębiorstwo przesyłowe w chwili objęcia służebności w posiadanie<br/>wiedziało, że urządzenia przesyłowe z których korzysta, zostały zbudowane na<br/>gruncie Skarbu Państwa, za zgodą właściciela, przez to samo przedsiębiorstwo <br/>w czasie, gdy było przedsiębiorstwem państwowym, a zatem ich budowa i korzystanie<br/>z nich było legalne, nie wymagające żadnych dodatkowych czynności<br/>cywilnoprawnych czy administracyjnoprawnych. Po uwłaszczeniu na infrastrukturze<br/>przesyłowej przedsiębiorstwo państwowe korzystając nadal w tym samym zakresie<br/>z nieruchomości Skarbu Państwa, mogło pozostawać w usprawiedliwionym<br/>przekonaniu, że nie narusza praw właściciela gruntu, mimo że nie dysponowało<br/>administracyjnoprawnym ani cywilnoprawnym prawem do korzystania<br/>z nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności zbliżonej do służebności<br/>przesyłu. Miało ono w takiej sytuacji podstawy do przyjęcia, że korzystając z gruntu<br/>Skarbu Państwa, który uwłaszczył go na urządzeniach przesyłowych nie narusza<br/>cudzego prawa. Ponadto analiza regulacji prawnych dotyczących przedsiębiorstw<br/>państwowych wskazywała na to, że zamiarem Skarbu Państwa było kompleksowe<br/>uregulowanie praw przedsiębiorstw państwowych do mienia znajdującego się w ich<br/>dyspozycji, tak by zapewnić im samodzielność gospodarczą przez stworzenie<br/>stabilnej podstawy majątkowej do ich funkcjonowania niezależnie od Skarbu Państwa, co w założeniu miało im zapewnić możliwość prowadzenia<br/>dotychczasowej działalności w warunkach wolnego rynku i ułatwić ich późniejszą<br/>prywatyzację. Przedsiębiorstwo państwowe miało więc obiektywne podstawy do<br/>przyjęcia, że kwestia korzystania z urządzeń przesyłowych została również objęta<br/>uwłaszczeniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego, za aprobatą doktryny utrwalony jest pogląd, że dobra (zła) wiara posiadacza nieruchomości podlega badaniu według stanu jego świadomości z chwili objęcia władztwa nad rzeczą, a późniejsze zmiany świadomości posiadacza pozostają bez wpływu na tę ocenę. W sytuacji gdy Skarb Państwa był właścicielem nieruchomości i urządzeń przesyłowych nie mogło być mowy o powstaniu prawa na rzeczy cudzej, a mogło to mieć miejsce dopiero wtedy gdy doszło do rozdzielenia własności urządzeń przesyłowych i własności nieruchomości <br/>(7 stycznia 1991 r.). W konsekwencji nie ma żadnych podstaw prawnych aby przyjąć do oceny dobrej wiary daty posadowienia urządzenia przesyłowego, jeżeli w tej dacie Skarb Państwa był zarówno właścicielem nieruchomości jak i urządzeń przesyłowych.<br/>Dopiero w dacie rozdzielenia prawa własności nieruchomości od prawa własności<br/>urządzeń przesyłowych rozpoczął się bieg zasiedzenia służebności odpowiadającej<br/>treści służebności przesyłu i ta data jest istotna dla oceny dobrej wiary posiadacza<br/>zależnego.</p> <p>Z powyższego wynika jasno i bezspornie, że w dacie 22 września 1983 r., kiedy to na nowo powstały jako wyremontowane w tym samym przebiegu sporne urządzenia energetyczne, właścicielem gruntu opisanego w pozwie był Skarb Państwa, natomiast posiadaczem spornych urządzeń było przedsiębiorstwo państwowe. Myli się więc powód, stwierdzając, że własność gruntu i posiadanie urządzeń skupiały się w tych samych rękach. Ponadto pozwany wykazał (bezspornie) nieprzerwane następstwo prawne w ciągu następstw rozpoczynających się od przedsiębiorstwa państwowego od daty 22 września 1983 r., co zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 176;art. 176 § 1)">art. 176 § 1 k.c.</a> uprawnia go do doliczenia do swego okresu posiadania okresów posiadania swoich poprzedników prawnych. Sąd <br/>w pełni aprobuje podane wcześniej wywody z uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego o sygnaturze akt III CZP 81/18 i na ich podstawie stwierdza, że przedsiębiorstwo państwowe posiadające od daty 22 września 1983 r. było w dobrej wierze. Skutkiem tego jest zastosowanie 20-letniego okresu zasiedzenia, który upłynął w dniu 22 września 2003 r.</p> <p>Zasiedzenie to wywołuje ten skutek, że pozwanemu przysługuje nieodpłatna służebność gruntowa o treści odpowiadającej służebności przesyłu w zakresie urządzeń opisanych w pozwie i tej części gruntu, którą urządzenia te zajmują. Tym samym pozwanemu przysługuje skuteczne wobec powoda jako właściciela gruntu uprawnienie do władania rzeczą w tym zakresie, przez co powód nie ma roszczenia <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222;art. 222 § 2)">art. 222 § 2 k.c.</a> (podstawa prawna oddalenia powództwa).</p> <p>Na koniec należy dodać, że powód jako współwłaściciel realizował czynności zachowawcze przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 222)">art. 222 k.c.</a>, dlatego po stronie powodowej nie zachodziła potrzeba uzupełnienia legitymacja czynnej.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 98;art. 99)">art. 98 i art. 99 k.c.</a>, zasądzając od powoda na rzecz pozwanego według norm przepisanych koszty zastępstwa procesowego strony pozwanej z opłatą od pełnomocnictwa (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych).</p> <p>sędzia Rafał Kubicki</p> </div>