II GSK 1553/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2078/10 w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., o sygn. akt VI SA/Wa 2078/10, oddalił skargę [...] Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I [...] z siedzibą w S. (Bułgaria) [...] października 2006 r. złożyła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa ochronnego [...] Spółki, z o.o. w W. (dalej: skarżąca) na znak towarowy [...] przeznaczony do oznaczania napojów alkoholowych. Wnioskodawca podnosił, że sporny znak towarowy jest chroniony na terytorium Bułgarii od 1981 r. jako należący do niego o nr [...]. Jednocześnie podkreślał, że wystąpił o rejestrację znaku [...] (nr zgłoszenia [...]), a uprawniony ze znaku podjął działania zmierzające do zablokowania dostępu do polskiego rynku bułgarskim producentom wina o takim oznaczeniu, zrzeszonym przez wnioskodawcę w Krajowej Izbie Hodowców Winorośli i Producentów Win. Izba jest następcą prawnym bułgarskiego Państwowego Zjednoczenia Gospodarczego [...], natomiast skarżąca jest następcą prawnym [...], który w ramach bułgarskiego monopolu państwowego był uprawniony do eksportu bułgarskich win i napojów spirytusowych i działając w złej wierze dokonał rejestracji spornego znaku towarowego. Skarżąca na rozprawie, toczącej się w trybie postępowania spornego, w dniu [...] listopada 2008 r. wystąpiła na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania ([...]) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] stwierdzając, że rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej tego znaku będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej znaku [...]. Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...]. W ocenie Urzędu Patentowego nie zachodziła zależność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...], a sprawą Sygn. akt II GSK 1553/11 dotyczącą unieważnienia prawa ochronnego ze znaku towarowego [...]. Nie było zatem podstawy do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 kwietnia 2009 r. z pouczeniem o prawie złożenia wniosku do Urzędu Patentowego RP o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia postanowienia. W dniu [...] maja 2009 r. wpłynął do Urzędu Patentowego RP wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania z żądaniem uchylenia zaskarżonego postanowienia i zawieszenia postępowania w sprawie [...] Wniosek był nadany w placówce pocztowej w dniu 4 maja 2009 r. Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z postanowieniem Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2008 r. Organ wskazał, że termin ten upływał z dniem 1 maja 2009 r., a ponieważ dzień ten jest dniem ustawowo wolnym od pracy, wniosek powinien być nadany najpóźniej dnia 2 maja 2009 r., pomimo tego, że była to sobota. Wskazując na ustawy wprowadzające dni wolne od pracy, komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego oraz na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji podkreślał, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, a zatem dzień 2 maja 2009 r. był ostatnim dniem terminu do nadania wniosku. Na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie skarżącej Urząd Patentowy RP dokonał błędnej wykładni art. 57 § 4 k.p.a., gdyż wskazując na ustawę z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy - uznał sobotę za dzień pracujący. W ocenie skarżącej dzień 2 maja 2009 r. nie był dniem powszednim, gdyż niewątpliwie był dniem wolnym od pracy gwarantowanym przez Kodeks pracy. Wobec tego nadanie przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 4 maja 2009 r. nastąpiło z zachowaniem terminu do jego złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę. Jak wskazał, terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w Sygn. akt II GSK 1553/11 ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca (art. 57 § 3 k.p.a.). Zatem dzień, w którym upływał termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał 1 maja 2009 r. Ponieważ był i jest to dzień ustawowo wolny od pracy, stosownie do art. 57 § 4 k.p.a., ostatnim dniem do nadania przedmiotowego wniosku był w ocenie WSA najbliższy dzień powszedni, czyli dzień 2 maja 2009 r. Sąd ! instancji powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Wobec tego organ administracji zasadnie uznał złożenie wniosku przez skarżącą z uchybieniem terminu do jego złożenia. II Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2009 r. Sp. [...] i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 222 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu w ustalonym stanie faktycznym i art. 57 § 4 k.p.a. z uwagi na jego błędną wykładnię i błędne ustalenie stanu faktycznego, co uzasadnia podstawę zaskarżenia wyrażoną w przepisie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej p.p.s.a. 2. Naruszenie przepisów postępowania, poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego. Jak podnosi skarga kasacyjna Sąd ! instancji niezależnie od własnego przekonania, a także dotychczasowego orzecznictwa powinien odnieść się do twierdzeń skarżącej, stanowiących podstawę złożonej skargi. Natomiast poza przytoczeniem i podzieleniem poglądów znanych z orzecznictwa oraz uchwały sędziów SN, Wojewódzki Sad Administracyjny nie odniósł się w ogóle do tez i wniosków przedstawionych przez skarżącą. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sygn. akt II GSK 1553/11 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia, czy dzień 2 maja 2009 r., który był sobotą - jest dniem ustawowo wolnym od pracy i czy Urząd Patentowy RP prawidłowo zinterpretował treść art. 57 § 4 k.p.a. W tym zakresie Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, a zatem organ administracji zasadnie uznał złożenie wniosku przez skarżącą z uchybieniem terminu do jego złożenia. Odnosząc się tak postawionego problemu należy wskazać, że w związku z zachodzącymi w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżnościami, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OPS 1/11) wyjaśnił, iż sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. (ONSAiWSA 2011, nr 5, poz. 95). W uzasadnieniu tej uchwały NSA opowiedział się za tym kierunkiem orzecznictwa, który przyjęto w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001 r. o sygn. akt FPS 7/00, stwierdzającej, że jeżeli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy przypada na sobotę - to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. (ONSA2001, nr 4, poz. 149). Podzielając w pełni stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OPS 1/11), NSA w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie stwierdza, że nie zachodzą przesłanki do rozważanie potrzeby przedstawienia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do Sygn. akt II GSK 1553/11 rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a.) odnoszącego się do wyjaśnionej w tej uchwale kwestii wykładni przepisu art. 57 § 4 k.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 57 § 4 k.p.a., na skutek czego Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, mimo iż zaskarżone postanowienie naruszało prawo. W tej sytuacji, gdy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się uzasadnione, a stan faktyczny sprawy był bezsporny, nie zachodziła potrzeba ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż te ostatnie nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2007 r., II GSK 46/07, LEX nr 287587). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia 7 grudnia 2009 r. Sp. 450/06.