II SA/Wa 988/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2020 r. (nr [...]), którą organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] września 2019 r. (nr[...]) o odmowie zmiany, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji tego organu z [...] września 2017 r i umorzył postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący W. L. w dniu zwolnienia ze służby stałej w BOR ([...] lipca 2016 r.) został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. celem uznania za inwalidę lub uznania go samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Centralna Komisja Lekarska podlegała ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]) stwierdziła, że stan zdrowia skarżącego (schorzenie o którym mowa w pkt 11.1 orzeczenia) pozostaje w związku ze służbą - wypadkiem w służbie którego doznał w dniu [...] września 2001 r. Komisja zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej i stwierdziła, że inwalidztwo ma związek ze służbą oraz wyznaczyła termin badania kontrolnego na maj 2019 r. W dniu 14 czerwca 2017 r. W. L. przedłożył w [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skierowanie z [...] lipca 2016 r. i wyjaśnił, że domaga się ponownego ustalenia stanu jego zdrowia. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie orzeczeniem z [...] lipca 2017 r. (nr [...]) umorzyła postępowanie zainicjowane powyższym skierowaniem, jako bezprzedmiotowe. Organ podał, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (z [...] października 2016 r.), które rozstrzyga sprawę objętą skierowaniem z [...] lipca 2016 r. Ponadto zgodnie z art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.), jeżeli funkcjonariuszowi ustalono prawo do renty inwalidzkiej lub emerytury, przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, do komisji lekarskich kieruje go właściwy organ emerytalny w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej. W. L. w odwołaniu od tego orzeczenia podniósł, że orzeczenie Centralnej Komisji podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] października 2016 r. zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 (po wydaniu zaskarżonego orzeczenia), a więc w obrocie prawnym nie funkcjonuje obecnie orzeczenie które rozstrzyga sprawę objętą skierowaniem z [...] lipca 2016 r. Odwołujący się dodał, że od momentu jego wydania znacznie pogorszył się stan jego zdrowia oraz że nie ma znaczenia, że po zwolnieniu ze służby pozostaje na zaopatrzeniu emerytalnym. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z [...] września 2017 r. (nr [...]), utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. z [...] lipca 2017 r. Organ II instancji stwierdził, że w świetle art. 27 ust.2 ustawy o komisjach lekarskich, skierowanie skarżącego na komisję lekarską powinno zostać wystawione przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA w W. Organ dodał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 nie jest prawomocny, co prowadzi do wniosku, że uchylone tym wyrokiem orzeczenie Komisji pozostaje w obrocie prawnym. W. L. w piśmie z 26 lutego 2018 r. (sprecyzowanym w pismach z 23 marca i 6 czerwca 2018 r.) zwrócił się do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych m. in. o zmianę ostatecznego orzeczenia tego organu z [...] września 2017 r. na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych decyzją z [...] czerwca 2018 r. (nr [...] ) odmówiła zmiany swojej decyzji z [...] września 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. z [...] lipca 2017 r. o umorzeniu postępowania orzeczniczego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] sierpnia 2018 r. (nr[...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymał w mocy decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] czerwca 2018 r. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] października 2016 r., nie stanowi podstawy do zmiany decyzji o umorzeniu postępowania (z [...] września 2017 r.). Minister dodał, że w odniesieniu do osoby zwolnionej ze służby, której ustalono prawo do emerytury, jedynym organem legitymowanym do wydania skierowania do komisji lekarskiej jest właściwy organ emerytalny (ZER MSWiA). W dniu 12 października 2018 r. W. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę ostateczną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2018 r. W piśmie z 6 czerwca 2019 r. (sprecyzowanym w piśmie z 29 sierpnia 2019 r.) skarżący zwrócił się do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z ponownym wnioskiem o zmianę decyzji tego organu z [...] września 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2017 r. o umorzeniu postępowania orzeczniczego. Wnioskodawca podał, że po wyroku WSA w Warszawie z 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 (uchylającym orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] października 2016r. o zaliczeniu skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej) Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w dniu [...] lutego 2018 r. wydała orzeczenie w którym stwierdziła, że skarżący jest obecnie zdolny do służby w SOP (następca BOR) z ograniczeniem. To orzeczenie zostało jednak uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 572/18. Z tego powodu "istnieją rzeczywiste przesłanki" do wzruszenia decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] września 2017 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych decyzją z [...] września 2019 r. (nr[...]) wydaną na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. odmówiła zmiany swojej decyzji z [...] września 2017 r. utrzymującej w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. z [...] lipca 2017 r. o umorzeniu postępowania zainicjowanego skierowaniem BOR z [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu podała, że nie zachodzi żadna przesłanka zmiany decyzji na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. i że uchylenie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] lutego 2018 r. nie stanowi podstawy do zmiany decyzji z [...] września 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lutego 2020 r. (nr[...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., uchylił decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] września 2019 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy podał, że zaskarżona odwołaniem decyzja Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych została wydana w samej sprawie już poprzednio rozstrzygniętej przez organy. Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest "w oczywisty sposób" bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zdaniem organu, prowadzi to do wniosku, że dopóki pozostaje w obrocie prawnym ostateczna decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] czerwca 2018 r. o odmowie zmiany decyzji tego organu z [...] września 2017 r. umarzającej postępowanie orzecznicze, wydanie kolejnego orzeczenia w tej sprawie stanowiłoby naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Sąd z urzędu stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2059/18 oddalił skargę W. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2018 r. o odmowie zmiany decyzji ostatecznej Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] września 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2017 r. o umorzeniu postępowania orzeczniczego zainicjowanego przez skarżącego w dniu 14 czerwca 2017 r. na podstawie skierowania BOR z [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że uwzględnienie żądania skarżącego zmiany tej decyzji prowadziłoby do wydania decyzji niezgodnej z prawem, a zatem nie została spełniona przesłanka słusznego interesu strony. Ponadto żądanie skarżącego dotyczy zmiany decyzji procesowej (o umorzeniu postępowania), a więc takiej która nie rozstrzyga o nabyciu lub nie określonych praw. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W. L. we wniosku z [...] września 2019 r. zwrócił się do Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych o zmianę ostatecznej decyzji (orzeczenia) tego organu z [...] września 2017 r. (nr [...]) utrzymującego w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. z [...] lipca 2017 r. o umorzeniu postępowania orzeczniczego zainicjowanego przez skarżącego w dniu 14 czerwca 2017 r., na podstawie skierowania do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] lipca 2016 r. Wcześniej, w dniu [...] lutego 2018 r. również wystąpił z takim wnioskiem i wniosek został rozpoznany odmownie ostateczną decyzją MSWiA z [...] sierpnia 2018 r. (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2059/18 oddalił skargę na tę decyzję). W zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że nie jest dopuszczalne wszczęcie kolejnego postępowania o zmianę ostatecznej decyzji z [...] września 2017 r. w trybie art. 154 k.p.a., dopóki w obrocie prawnym istnieje orzeczenie w tej sprawie tj. ostateczna decyzja MSWiA z [...] sierpnia 2018 r. o odmowie zmiany tej decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. Zdaniem organu sprawa zainicjowana drugim wnioskiem skarżącego o zmianę decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest tożsamą sprawą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Z tożsamością sprawy administracyjnej mamy do czynienia w przypadku występowania tożsamości podmiotu, przedmiotu oraz stanu faktycznego sprawy już rozstrzygniętej i sprawy kolejnej. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia, a więc mieszczący się w hipotezie normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną (wyrok NSA z 14 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1228/17). Sąd podziela stanowisko organu II instancji (Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji), że Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie miała podstaw faktycznych i prawnych do wydania w dniu [...] września 2019 r. decyzji o odmowie zmiany na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. swojej decyzji z [...] września 2017 r., ponieważ wniosek skarżącego o zmianę tej decyzji ostatecznej, jako przyczynę uchylenia lub jej zmiany, wskazywał okoliczności powołane i badane już przez organ w zainicjowanym przez skarżącego postępowaniu dotyczącym zmiany lub uchylenia tej samej, ostatecznej decyzji. W orzecznictwie sądowym wyjaśniono, że niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie kolejnego podania o zmianę lub uchylenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a., jeżeli podanie to, jako przyczynę uchylenia lub zmiany decyzji, wskazuje okoliczności niewątpliwie powołane już i badane przez organ w zainicjowanym przez tę samą stronę postępowaniu dotyczącym zmiany lub uchylenia tej samej decyzji ostatecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1570/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/GL 181/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 112/14, wszystkie powołane w uzasadnieniu przeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – https://cbois.nsa.gov.pl). To zaś prowadzi do wniosku że postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Powszechnie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por J. Borkowski [w:] B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2008 s. 764, B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007, nr 1, s. 7 i nast.; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09 i powołane tam orzecznictwo). Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), oddalił skargę W. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2020 r.