II AKa 109/22

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt II AKa 109/22</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 26 października 2022 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> Przewodniczący: SSA Wiesław Pędziwiatr</p> <p> Sędziowie: SA Jerzy Skorupka / spr./</p> <p> SA Artur Tomaszewski</p> <p> Protokolant: Joanna Rowińska</p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Wiesława Bilskiego prokuratora Prokuratury <span class="anon-block"> (...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu 26 października 2022 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">T. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 2)">art. 310 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 63;art. 63 ust. 1;art. 63 ust. 3)">art. 63 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 53;art. 53 ust. 1;art. 53 ust. 2)">art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 1)">art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 2)">art. 310 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 2)">art. 310 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych oraz prokuratora co do osk. <span class="anon-block">P. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt III K 111/21 </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">T. W.</span> w ten sposób, że:</strong> </p> <p>1)  <strong> <!-- -->z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie II części rozstrzygającej eliminuje słowa „znacznej ilości”, a z podstawy skazania i podstawy wymiaru kary przepisy art. 53 ust. 2 i art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjmuje za podstawę skazania przepis art. 63 ust. 1 i art. 53 ust. 1 ustawy <br/>o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 KK</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 KK</a> a za podstawę wymiaru kary przepis art. 53 ust. 1 wymienionej ustawy w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 KK</a>, obniżając wymierzoną karę pozbawienia wolności do 10 (dziesięciu) miesięcy, a karę grzywny do 40 stawek dziennych po 10 zł każda, stwierdzając, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 5)">punkcie V</a> części rozstrzygającej oraz orzeczenie o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11 pkt. 9)">punktu IX</a> części rozstrzygającej;</strong> </p> <p>2)  <strong> <!-- -->karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu w punkcie III części rozstrzygającej za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy <br/>o przeciwdziałaniu narkomanii obniża do miesiąca;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span> utrzymuje w mocy;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85§1 KK</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1 KK</a> łączy oskarżonemu <span class="anon-block">T. W.</span> kary pozbawienia wolności orzeczone w niniejszym wyroku oraz w punkcie I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i wymierza mu karę łączną roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 29 czerwca 2021 r., godz. 6,45 do 11 sierpnia 2021 r., godz. 6,45 oraz od 31 sierpnia 2021 r., godz. 6,45 do 8 grudnia 2021 r.;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">T. N.</span> i adw. <span class="anon-block">J. T.</span> po 1476 zł, w tym należny podatek od towaru i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonym <span class="anon-block">T. W.</span> oraz <span class="anon-block">P. K.</span> w postępowaniu odwoławczym;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->V. zwalnia oskarżonych <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span> od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 8.12.2021 r., III K 111/21:</p> <p>1. oskarżonych <span class="anon-block">E. J.</span>, <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span> uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310 § 2 pkt. 1)">punkcie I</a> części wstępnej i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 2)">art. 310§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11§3 kk</a> wymierzył oskarżonej <span class="anon-block">E. J.</span> karę 1 roku pozbawienia wolności, oskarżonemu <span class="anon-block">T. W.</span> karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności a oskarżonemu <span class="anon-block">P. K.</span> karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2. oskarżonego <span class="anon-block">T. W.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej z tym ustaleniem, że wytworzył on środek odurzający w postaci marihuany o wadze nie mniejszej niż 81,83 grama i za to na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 3)">§3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 3)">art. 33 § 1 i 3 kk</a> wymierza mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł;</p> <p>3. oskarżonego <span class="anon-block">T. W.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III części wstępnej części wstępnej i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>4. oskarżonego <span class="anon-block">P. K.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14 § 1 pkt. 4)">punkcie IV</a> części wstępnej i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310;art. 310 § 2)">art. 310 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności:</p> <p>5. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1)">art. 85 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> połączył oskarżonemu <span class="anon-block">T. W.</span> kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I, II i III i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz połączył oskarżonemu <span class="anon-block">P. K.</span> kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I i IV i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;</p> <p>6. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">E. J.</span>, <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span> obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. J.</span> –ajentki <span class="anon-block"> sklepu (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 500 ( pięćset) złotych;</p> <p>7. na podstawie art. 70 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek dowodów rzeczowych ujętych w wykazie na karcie 451 akt pod lp.1-3;</p> <p>8. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 §1 kk</a> orzekł przepadek sfałszowanego banknotu o nominale 500 zł zabezpieczonego jako dowód w sprawie;</p> <p>9. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy ich tymczasowego aresztowania:</p> <p>- <span class="anon-block">E. J.</span> od 17.06.2021 r. godz.6.45 do 14.10.2021r. godz.15.15;</p> <p>-<span class="anon-block">T. W.</span> od 29.06.2021 r. godz. 6.45 do 11.08.2021 r. godz. 6.45 i od 31.08.2021 r. godz. 6.45 do 8.12.2021 r.</p> <p>-<span class="anon-block">P. K.</span> od 28.06.2021r godz.6.50 do 8.12.2021r</p> <p>10. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów <span class="anon-block">J. K.</span>, <span class="anon-block">M. J.</span> i <span class="anon-block">A. N.</span> kwoty po 2040 zł plus 23% vat tytułem nieopłaconej obrony z urzędu;</p> <p>11. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 kpk</a> zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> <p> Wyrok zaskarżył oskarżyciel publiczny w części dotyczącej orzeczenie o karze na niekorzyść <span class="anon-block">P. K.</span> zarzucając rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec niego kar jednostkowych oraz kary łącznej w stosunku do niedostatecznie uwzględnionego wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, stopnia zawinienia, a także okoliczności obciążających oskarżonego, jak popełnienie w krótkim czasie przestępstw podobnych i działanie w warunkach recydywy.</p> <p> We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie <span class="anon-block">P. K.</span> za przypisane mu czyny po 2 lata pozbawienia wolności oraz wymierzenie kały łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p> Wyrok zaskarżył obrońca z urzędu <span class="anon-block">T. W.</span> adw. <span class="anon-block">A. N.</span> zarzucając:</p> <p>I.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 KPK</a> przez dowolną ocenę dowodów wyrażającą się w:</p> <p>1.  odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego co do świadomości wprowadzenia do obiegu fałszywego banknotu 500 zł,</p> <p>2.  odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom <span class="anon-block">E. J.</span> co do tego, że wprowadzenie do obiegu fałszywego banknotu 500 zł odbyło się bez udziału <span class="anon-block">T. W.</span>, który nie wiedział o planie ww. oskarżonej,</p> <p>3.  odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że nie uprawiał konopi i nie wytwarzał z nich marihuany, a jedynie posiadał 81,33 gramów marihuany, a wyjaśnienia, w których przyznał się do winy złożył chroniąc osobę, od której otrzymał te narkotyki,</p> <p>II.  obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, przez błędne uznanie, że 81,33 gramów marihuany stanowi znaczną ilość środka odurzającego, gdy według biegłego z Instytutu Ekspertyz Sądowych stężenie <span class="anon-block"> (...)</span> w badanym materiale było tak niskie, że wynosiło 0,61%, co odpowiada 2,63 gramów konopi o zawartości 19% <span class="anon-block"> (...)</span>, co daje 2,6 porcji handlowej narkotyku,</p> <p>III.  rażącą surowość wymierzonej oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn przypisany mu w punkcie III części rozstrzygającej,</p> <p>IV.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że tylko surowa kara łączna może spełnić w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, co skutkowało niezastosowaniem zasady absorpcji przy wymiarze tej kary.</p> <p> We wniosku odwoławczym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w punkcie I oraz przez wymierzenie za drugi czyn kary grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych po 10 zł każda, ewentualnie przez ustalenie, że oskarżony wytworzył na własny rachunek 2 porcje marihuany i wymierzenie mu za to kary grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych po 10 zł każda, ewentualnie przez wymierzenie mu za ten czyn kary roku pozbawienia wolności przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, przez wymierzenie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, ewentualnie przez uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.</p> <p> Wyrok zaskarżyła także obrończyni <span class="anon-block">P. K.</span> adw. <span class="anon-block">J. T.</span> zarzucając:</p> <p>I.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 KPK</a> przez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego w zakresie obu przypisanych mu czynów, dowolne uznanie za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">E. J.</span> i zeznań <span class="anon-block">M. P.</span>,</p> <p>II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść przez uznanie, że tylko kara łączna 2 lat pozbawienia wolności może spełnić w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, co skutkowało niezastosowaniem zasady absorpcji przy wymiarze tej kary.</p> <p> We wniosku odwoławczym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu czynów bądź przez wymierzenie łagodniejszej kary łącznej pozbawienia wolności.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył co następuje</strong>. Niezasadne są apelacje oskarżyciela publicznego oraz obrońcy <span class="anon-block">P. K.</span>, gdyż sąd pierwszej instancji nie popełnił błędów wskazanych w tych skargach, wymierzając temu oskarżonemu kary jednostkowe i karę łączną stosownie do właściwych dyrektyw ustawowego i sądowego wymiaru kar. Natomiast częściowo zasadna jest skarga obrońcy <span class="anon-block">T. W.</span>.</p> <p> W wymienionej apelacji zasadnie podnosi się, że w realiach sprawy, niezasadne jest ustalenie sądu pierwszej instancji, że u oskarżonego znaleziono znaczną ilość marihuany. Przypomnieć należy, że w czasie pierwszego przesłuchania w dniu 18.06.2021 r. <span class="anon-block">T. W.</span> przyznał się do tego, że znalezione u niego narkotyki pochodziły z własnej hodowli, którą prowadził w lesie w <span class="anon-block">J.</span>. Miał trzy sadzonki kupione w Internecie. Zasadził je, zebrał plon i wysuszył. Narkotyki posiadał na własne potrzeby. Towar był dobrej jakości.</p> <p> Z opinii <span class="anon-block"> Instytutu (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> (k. 270-275) wynika, że w znalezionym u <span class="anon-block">T. W.</span> suszu roślinnym wartość <span class="anon-block"> (...)</span> wynosi 0,61% w przeliczeniu na suchą masę, a biorąc rzeczywistą wagę zabezpieczonej substancji może ona stanowić 80 porcji handlowych o wadze 1 grama środka odurzającego.</p> <p> Zważyć zatem należy, że rozbieżności interpretacyjne dotyczące znaczenia zwrotu „znaczna ilość” pojawiły się już na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850040015" title="Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii - Dz. U. z 1985 r. Nr 4, poz. 15 ()">ustawy o zapobieganiu narkomanii z dnia 31.01.1985 r.</a>, Dz. U. Nr 4, poz. 15 ze zm. Podnoszono wówczas, że określenie to odnosi się do czegoś fizycznie wymiernego, co daje się wyrazić miernikiem ilościowym (np. liczbą opakowań, sztuk) lub wagowym (np. jednostkami masy), a zatem do cech ilościowych przedmiotu czynności wykonawczej danego typu czynu zabronionego. Wskazywano, że termin „znaczna ilość” oznacza co najmniej kilka kilogramów narkotyku (zob. H. Popławski, <em> <!-- -->Problematyka karna w ustawie o zapobieganiu narkomanii</em>, NP. 1987, Nr 4, s. 59). Wyrażano też pogląd, że miarą ilości środka odurzającego lub substancji psychotropowej może być stosunek do potrzeb jednego człowieka uzależnionego od tych środków lub substancji, wskazując, aby za „znaczną” uznawać taką ilość, która mogłaby jednorazowo zaspokoić potrzeby kilkudziesięciu osób (zob. M. Bojarski, W. Radecki, <em> <!-- -->Pozakodeksowe przepisy karne z komentarzem</em>, Warszawa 1992, s. 132). Wydaje się, że pod rządem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970750468" title="Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 1997 r. Nr 75, poz. 468 ()">ustawy z dnia 24.04.1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a>, Dz. U. Nr 75, poz. 468 ze zm. wymieniony pogląd zaczął zyskiwać przewagę nad innymi (zob. T. Chruściel, A. Preiss-Mysłowska, <em> <!-- -->Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz</em>, Warszawa 2000, s. 257). Sposób ujmowania kryteriów decydujących o uznaniu danej ilości narkotyków za znaczną nie był jednak wolny od sporów, gdyż przyjmowano, że takim kryterium może być rodzaj środka narkotycznego i jego jakość. Wyrazem tego sporu jest stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że kryterium decydującym o tym, czy dana ilość narkotyków jest „znaczna”, czy „nieznaczna” należy upatrywać w ich masie wagowej, rodzaju środka (miękki, twardy) oraz jego przeznaczeniu, np. na potrzeby własne, czy na handel (zob. wyr. SA w Warszawie z dnia 18.04.2000 r., II AKa 22/00) oraz stanowisko SN, że typ kwalifikowany przez znamię „znacznej ilości” został skonstruowany wyraźnie na podstawie kryterium ilościowego, wobec czego posługiwanie się kryterium jakościowym (np. rodzajem środka narkotycznego) stanowi przejaw wykładni <em> <!-- -->contra legem</em> (zob. wyr. SN z dnia 17.06.1999 r., IV KKN 813/98).</p> <p> Na gruncie obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dominuje pogląd, że miarą znacznej ilości środków narkotycznych jest stosunek do potrzeb jednego człowieka. Za znaczną uznaje się ilość wystarczającą do jednorazowego zaspokojenia potrzeb kilkudziesięciu osób. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie SN oraz w piśmiennictwie prawniczym (zob. m.in. wyr. SN z 1.06.2006 r., II KK 47/05; post. SN z 23.09.2009 r., I KZP 10/09; K. Łucarz, A. Muszyńska, <em> <!-- -->Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz</em>, Warszawa 2008, s. 246). Wskazane wyżej kryterium ilościowe oceny znamienia „znaczna ilość” zostało też przyjęte przez sąd pierwszej instancji dla ustalenia, że posiadanie 81,83 gramów środka odurzającego w postaci marihuany stanowi jego znaczną ilość, gdyż pozwala na odurzenie co najmniej kilkudziesięciu osób.</p> <p> Z pola widzenia nie można jednak tracić, że zazwyczaj zawartość <span class="anon-block"> (...)</span> w konopiach ruderalis wynosi 5%-10%. Zabezpieczony u oskarżonego susz posiadał jedynie 0,61% <span class="anon-block"> (...)</span>, co świadczy o jego niskiej jakości, a w efekcie o konieczności redukcji możliwości wytworzenia porcji handlowych do kilkunastu, co trafnie podniesiono w rozpoznawanej apelacji. Pomimo, że dla oceny znamienia „znacznej ilości” decydujące znaczenie ma kryterium ilościowe, nie bez znaczenie pozostaje kryterium jakościowe środka odurzającego. Inaczej należy wszak ocenić porcję handlową środka o wartości 5 bądź 10 procent <span class="anon-block"> (...)</span> od porcji takiego środka o wartości 0,61 <span class="anon-block"> (...)</span>. Posiadając 81,83 gramów marihuany oskarżony mógł zatem wytworzyć jedynie kilkanaście porcji handlowych o odpowiedniej jakości. Na własne potrzeby konsumpcyjne oskarżony mógł zaś zażywać środek o niższej jakości.</p> <p> Dla oceny znamienia „znaczna ilość” nie bez znaczenia jest również dewaluowanie się dominującej wykładni tego terminu. Pozostając na gruncie tej wykładni, posiadanie znacznej ilości narkotyków należałoby przypisać oskarżonemu, który wytworzył je z trzech sadzonek, jak i tym sprawcom, którzy wytworzyli narkotyki z setek lub tysięcy roślin, a także tym, którzy posiadali bądź wytworzyli setki kilogramów narkotyków. Tymczasem, w każdej z tych sytuacji występują nie tylko ilościowe różnice o dramatycznie dużej rozpiętości, ale powinno przekładać się to na ocenę stopnia szkodliwości społecznej zachowania sprawcy.</p> <p> Przychylając się więc do zarzutu podniesionego w apelacji <span class="anon-block">T. W.</span>, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie II części rozstrzygającej wyeliminował słowa „znacznej ilości”, a z podstawy skazania i podstawy wymiaru kary przepisy art. 53 ust. 2 i art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W konsekwencji, sąd odwoławczy przyjął za podstawę skazania i wymiaru kary przepis art. 53 ust. 1 wymienionej ustawy, obniżając wymierzoną karę pozbawienia wolności do 10 (dziesięciu) miesięcy, a karę grzywny do 40 stawek dziennych po 10 zł każda.</p> <p> Sąd odwoławczy podzielił także zarzut rażącej surowości kary pozbawienia wolności wymierzonej <span class="anon-block">T. W.</span> za czyn przypisany mu w punkcie III części rozstrzygającej, polegający na posiadaniu 1,34 gramów amfetaminy. W efekcie, sąd odwoławczy obniżył wymierzoną oskarżonemu karę do miesiąca.</p> <p> Natomiast bezzasadny jest zarzut omawianej apelacji dotyczący dowolnej oceny wyjaśnień <span class="anon-block">T. W.</span>, który na rozprawie głównej nie przyznał się do uprawiania konopi i wytworzenia z nich marihuany. Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił te wyjaśnienia jako niewiarygodne, uznając za wiarygodne wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym, gdzie oskarżony, będąc przesłuchiwany przez prokuratora dobrowolnie podał, że uprawiał w lesie w <span class="anon-block">J.</span> trzy krzaki konopi, z których zebrał liście, wysuszył je i wytworzył z nich marihuanę. W sprawie nie ujawniono żadnych dowodów wskazujących, że wyjaśnienia te nie zostały złożone dobrowolnie, np. pod wpływem groźby lub przymusu albo braku stosownego pouczenia o prawie do odmowy złożenia wyjaśnień. Z treści protokołu przesłuchania podejrzanego nie wynika też, aby <span class="anon-block">T. W.</span> nie rozumiał udzielonych mu informacji o prawach. Przeciwnie, wyjaśnienia zostały złożone dobrowolnie i spontanicznie, przez oskarżonego świadomego swych praw, pomimo, że stanowią wyraz samooskarżenia.</p> <p> Natomiast, oceniając wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego sąd pierwszej instancji powinien mieć w polu widzenia, że ujawnił on niekorzystne dla siebie informacje, o których nie wiedziały organy ścigania. Dokonał zatem autodenucjacji, co powinno być wzięte pod uwagę przez sąd <em> <!-- -->meriti </em>przy wymiarze kary za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II części rozstrzygającej. Zaniechanie uznania wymienionej okoliczności za łagodzącą dla oskarżonego, zostało skorygowane przez sąd odwoławczy. Obniżając do 10 miesięcy pozbawienia wolności karę wymierzoną oskarżonemu za czyn przypisany <span class="anon-block">T. W.</span> w punkcie II części rozstrzygającej, sąd odwoławczy miał zatem na względzie dwie okoliczności. Mianowicie, samooskarżenie oskarżonego oraz ustalenie, że ilość posiadanej marihuany nie podpada pod znamię „znacznej ilości”.</p> <p> Wymierzając <span class="anon-block">T. W.</span> karę łączną pozbawienia wolności, sąd odwoławczy połączył kary orzeczone w wydanym wyroku oraz w punkcie I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku i wymierzył mu karę łączną roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 29 czerwca 2021 r., godz. 6,45 do 11 sierpnia 2021 r., godz. 6,45 oraz od 31 sierpnia 2021 r., godz. 6,45 do 8 grudnia 2021 r.</p> <p> Bezzasadny jest zarzut omawianej apelacji dotyczący dowolnej oceny wyjaśnień <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">E. J.</span> dotyczących wprowadzenia do obiegu fałszywego banknotu o nominale 500 zł. W tej kwestii, w uzasadnieniu skargi nie podano na czym polegała wadliwa ocena wyjaśnień <span class="anon-block">E. J.</span> przeprowadzona przez sąd <em> <!-- -->meriti</em>. Z apelacji nie wynika, dlaczego wyjaśnienia tej oskarżonej należało ocenić jako nieprawdziwe.</p> <p> Co prawda, w czasie przesłuchania przez prokuratora Ewa Janus podała, że <span class="anon-block">T. W.</span> nie było przy jej rozmowie z <span class="anon-block">P. K.</span>, w której zaproponował on zapłacenie w sklepie fałszywym banknotem, ale już inna rozmowa z <span class="anon-block">P. K.</span> dotycząca wprowadzenia do obiegu fałszywego banknotu 500 zł odbyła się już w obecności <span class="anon-block">T. W.</span>. <span class="anon-block">E. J.</span> podała wszak, że przed zdarzeniem z <span class="anon-block"> sklepie (...)</span> <span class="anon-block">P. K.</span> zaproponował, aby pójść do <span class="anon-block"> sklepu Delikatesy</span> i „zrobić zakupy za fałszywy banknot 500 zł”. Był przy tym <span class="anon-block">T. W.</span>. Oskarżony wiedział więc, że <span class="anon-block">P. K.</span> posiada fałszywy banknot 500 zł, który chce wprowadzić do obiegu. Razem z <span class="anon-block">P. K.</span> i <span class="anon-block">E. J.</span> poszedł do <span class="anon-block"> sklepu (...)</span>, w którym oskarżona zapłaciła za drobne zakupy banknotem 500 zł, dzieląc się uzyskana resztą z obu oskarżonymi. Uwzględniając sposób zachowania <span class="anon-block">T. W.</span> w tym sklepie nie ma cienia wątpliwości, że miał świadomość puszczenia w obieg banknotu o nominale 500 zł.</p> <p> Apelujący milczeniem pominął dowód z zapisu obrazu z kamery przemysłowej w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span>, w którym oskarżeni puścili w obieg fałszywy banknot. Z zapisu obrazu wynika zaś, że w momencie, gdy <span class="anon-block">E. J.</span> płaciła za zakupy fałszywym banknotem, <span class="anon-block">T. W.</span> zagadywał ekspedientkę (kasjerkę), co trafnie ustalił sąd <em> <!-- -->a quo</em>. W efekcie, wymieniony sąd zasadnie ustalił, że wszyscy oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu wprowadzili do obiegu rzeczony banknot.</p> <p> Niezasadna w całości jest apelacja obrońcy <span class="anon-block">P. K.</span>. Okoliczność, że oskarżony nie zgadza się z zaskarżonym wyrokiem, że kwestionuje wyjaśnienia <span class="anon-block">E. J.</span>, nie stanowi przesłanki do zmiany tego orzeczenia, podobnie, jak okoliczność, że <span class="anon-block">E. J.</span> w czasie konfrontacji z <span class="anon-block">P. K.</span> podała, że ma z nim konflikt, choć nie ujawniła źródła i powodu tego konfliktu. Dla oceny wyjaśnień <span class="anon-block">E. J.</span> i zaskarżonego wyroku nie ma też znaczenia okoliczność, że <span class="anon-block">T. W.</span>, będący konkubentem oskarżonej podał, że łączą ją „słabe relacje” z <span class="anon-block">P. K.</span>.</p> <p> Oceniając wymienione zarzuty należy mieć na uwadze dobrowolne i spontaniczne wyjaśnienia <span class="anon-block">E. J.</span>, w których podała, że w jej mieszkaniu <span class="anon-block">P. K.</span> mówił, że ma dwa fałszywe banknoty o nominale 500 zł. Jednym z nich chciał zapłacić w <span class="anon-block"> sklepie Delikatesy</span>, ale nie udało się. Zaproponował więc oskarżonej puszczenie w obieg drugiego banknotu w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span>, co uczynili razem z <span class="anon-block">T. W.</span>.</p> <p> Sąd pierwszej instancji trafnie ustalił, że nie ma żadnych powodów, aby wyjaśnienia <span class="anon-block">E. J.</span> uznać za niewiarygodne. Oskarżona dobrowolnie ujawniła rolę <span class="anon-block">P. K.</span> w popełnionym przestępstwie, szczegółowo opisując jego zachowanie u niej w mieszkaniu oraz w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span>, a wcześniej w <span class="anon-block"> sklepie Delikatesy</span>. Nie ujawniły się też żadne okoliczności uzasadniające uznanie za niewiarygodne zeznań ekspedientki w <span class="anon-block"> sklepie Delikatesy</span> <span class="anon-block">M. P.</span>.</p> <p> Niezasadna w całości jest również apelacja oskarżyciela publicznego. Podniesione w treści zarzutu okoliczności zostały uwzględnione przez sąd <em> <!-- -->a quo </em>przy wymiarze kary <span class="anon-block">P. K.</span>. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że sąd pierwszej instancji miał na względzie stopień społecznej szkodliwości i zawinienia oskarżonego, okoliczność, że dopuścił się przestępstwa działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz działanie w warunkach recydywy. Przy wymiarze kary łącznej wymieniony sąd uwzględnił zaś dopuszczenie się w stosunkowo krótkim czasie podobnych rodzajowo przestępstw.</p> <p> Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.</p> <table> <colgroup> <col width="224"/> <col width="225"/> <col width="228"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Jerzy Skorupka</em> </strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Wiesław Pędziwiatr</em> </strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->SSA Artur Tomaszewski</em> </strong> </p> </td> </tr> </table> </div>