IV Ka 778/22

Sądy powszechne2022-10-28

Sygnatura

IV Ka 778/22

Data orzeczenia

2022-10-28

Rodzaj

REASONS

Sędziowie

Agnieszka Połyniak (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 437 § 1 kpk

Treść orzeczenia

Sygnatura akt IV Ka 778/22 1. 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2022 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> 1.Przewodniczący: </td> <td> 1.SSO Agnieszka Połyniak </td> </tr> <tr> <td> 1.Protokolant: </td> <td> 1.Marta Synowiec </td> </tr> </table> przy udziale Eligiusza Wnuka Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2022 r. 6.sprawy Z. D. 7.syna J. i A. z domu K. 8.urodzonego (...) w W. 9.oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a> 10.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu 12.z dnia 3 czerwca 2022 r. sygnatura akt III K 870/21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 120 zł opłaty za to postępowanie. <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="6"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> IV Ka778/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="3"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 3 czerwca 2022r., sygn. akt III K 870/21 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="15"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☒ </td> <td colspan="5"> uchylenie </td> <td colspan="4"> ☐ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.1.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.2.1. </td> <td colspan="7"> Z. D. </td> <td colspan="10"> uprzednia karalność oskarżonego za występki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> </td> <td colspan="2"> karta karna </td> <td colspan="2"> 194 </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.2.2. </td> <td colspan="7"> Z. D. </td> <td colspan="10"> miejsce zameldowania oskarżonego w okresie objętym zarzutem </td> <td colspan="2"> wydruk systemu PESEL-2 </td> <td colspan="2"> 195 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="4"> 2.1.1.1 </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> dokument zawiera treści nienegowane przez strony postępowania, a sporządzony został przez uprawniony podmiot. </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> dokument potwierdzający miejsce zameldowania oskarżonego w W. przy ul. (...), treść dokumentu, pochodzącego z oficjalnej bazy danych nie budzi wątpliwości </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="21"> Zarzut </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td colspan="12"> obrońca oskarżonego zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w związku z wybiórczym potraktowaniem materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie: - iż nie został udowodniony fakt, iż oskarżony nie miał świadomości, iż wydana została wobec niego decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, albowiem została doręczona na nieaktualny adres oskarżonego, podczas gdy w okolicznościach faktycznych, a w szczególności wobec faktu zakupu nieruchomości na Osiedlu (...) w D. nie ulega wątpliwości, iż mieszkał w D., a ponadto przesyłka z decyzją była dwukrotnie awizowana na nieaktualny adres i niepodjęta w terminie, w związku z czym trudno przyjąć aby oskarżony miał świadomość wydania wobec niego decyzji o utracie uprawnień do kierowania pojazdami; - zeznania oskarżonego są w przeważającej części niewiarygodne, podczas gdy przedłożone do akt sprawy dokumenty, w szczególności akt notarialny , wypis z CEIDG, rachunki za media wskazują, iż zeznania oskarżonego należy uznać za wiarygodne, - iż decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia 2 maja 2018r. cofnięto oskarżonemu uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi, podczas gdy decyzja ta jest nieważna z uwagi na wydanie jej przez organ niewłaściwy miejscowo w związku z tym iż oskarżony nie ma miał i nie ma miejsca zamieszkania w W. b) naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8§1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art 438</a> pkt <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> poprzez błąd w ustaleniach faktycznych w związku z przyjęciem za podstawę rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta Miasta W. o utracie uprawnień do kierowania pojazdami i przyjęcie, ze decyzja ta jest ważna a oskarżony mieszkał pod wskazanym adresem, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że decyzja ta jest nieważna, a wobec oskarżonego powinna być przeprowadzona cała procedura przez inny organ aby mogła zostać wydana decyzja o utracie uprawień, b) naruszenie prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> poprzez jego niewłaściwą subsumcję do stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu zabronionego opisanego w powołanym przepisie, podczas gdy w stanie faktycznym sprawy nie budzie wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem nie wypełniła znamion opisanego czynu zabronionego </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Apelacja jest wręcz oczywiście bezzasadna, a podniesione zarzuty dotyczące obrazy jednocześnie prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> oraz prawa materialnego - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> sprzeczne z sobą, ponieważ wzajemnie się wykluczają. Wskazać bowiem wypada, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k.</a> mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> jest możliwe dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich właściwej oceny, spełniającej wymogi określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, pojawią się wątpliwości, których nie da się wyeliminować. Z kolei zarzut obrazy prawa materialnego skuteczny jest wtedy, kiedy sąd do prawidłowo /niekwestionowanego/ stanu faktycznego nie zastosował przepisu prawa materialnego, mimo że był do tego zobligowany, bądź też zastosował w okolicznościach kiedy postąpić tak nie mógł. Skoro zatem skarżący kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, zaistniałą wskutek niewłaściwej oceny zgromadzonych dowodów, to formułowanie tezy, że doszło do niewłaściwej subsumcji przepisu prawa materialnego do tak ustalonego stanu faktycznego jest pozbawione racjonalnych podstaw. Nadto świadczy o tym, że obrońca wadliwie rozumie istotę unormowania zasady in dubio pro reo wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> Nawet w sytuacji, kiedy materiał dowodowy pozwala na skonstruowanie w istotnym dla sprawy zakresie odmiennych wersji wydarzeń, w zależności od sposobu dokonania oceny dowodów i jedna z nich jest korzystniejsza dla oskarżonego, to sąd w cale nie ma obowiązku przyjąć wersji korzystniejszej. Takie założenie jest oczywiście nieprawdziwe, ponieważ sądowi wolno jest przyjąć którąkolwiek z tych wersji, byle przekonująco i logicznie uzasadnił swe stanowisko, zaś rzeczą strony nieakceptującej tego stanowiska jest przekonująco wykazać (ale nie tylko poprzez wskazanie na możliwość przyjęcia odmiennej wersji) w środku odwoławczym, dlaczego jest ono wadliwe. Negowanie przyjętych za podstawę skazania ustaleń faktycznych poprzez przedstawienie odmiennej oceny dowodów nie jest przecież tożsame ani z wadliwą subsumcją danego przepisu prawa materialnego pod ten wskazany stan faktyczny, ani te nie świadczy o zaistnieniu wątpliwości, których usunąć nie można, a stanowić może ewentualnie podstawę innego zarzutu, a to np. błędu w ustaleniach faktycznych. Już tylko z uwagi na powyższe zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 k.p.k.</a> oraz prawa materialnego w okolicznościach niniejszej sprawy jest pozbawiony podstaw. Sąd meriti, dokonał wszak ustaleń, wedle których Z. D., mając świadomość wydania w stosunku do niego decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie stosował się do niej i taki pojazd 21 lutego 2022r. prowadził. Ustalenie to w pełni uprawnia do uznania, iż oskarżony wyczerpał ustawowe znamion właśnie występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> Nie sposób zatem twierdzić, że doszło do wadliwej subsumcji normy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a>, czy też, by Sąd orzekający powziął istotne wątpliwości w tym względzie i następnie rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Chybiona jest także ta część apelacji, która dotyczy naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez wybiórcze potraktowanie dowodów i błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego (oskarżony - wbrew temu co przedstawił obrońca - składa w toku sprawy karnej wyjaśnienia, a nie zeznania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>. 176v) oraz niezanegowanie ważności decyzji Prezydenta Miasta W., co z kolei miałoby uzasadniać zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8§1 k.p.k.</a>, gdyż tak, zdaniem skarżącego, winna być potraktowana przedmiotowa decyzja, z dalej idącymi konsekwencjami na korzyść oskarżonego. Wskazuje zatem Sąd odwoławczy, że trafnie uznał Sąd orzekający, iż Z. D. został zawiadomiony osobiście o wpłynięciu do (...) w W. wniosku (...) we W. o sprawdzenie jego kwalifikacji w związku z wielokrotnym w ciągu roku naruszeniem przepisów ruchu drogowego (k.113) oraz doręczona mu została decyzja z 29 grudnia 2017r. ((...)) o zatrzymaniu mu prawa jazdy kat. B w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (k. 110 i 112, 114). Po przekroczeniu 24 punktów  kierowca musi zdać egzamin, żeby odzyskać prawo jazdy, co jest wiadome każdemu kierującemu, oskarżony nie tylko zatem wiedział, iż przekroczył ten limit, ale również o tym, że ma obowiązek zwrócić dokument, a skoro tak, do momentu zgodne z prawem odzyskania uprawnień i dokumentu, nie ma prawa prowadzić samochodu po drogach publicznych. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 130)">art. 130 ustawy prawo o ruchu drogowym</a> (obowiązującym do 4 czerwca 2018r., dopiero z tą datą przepis ten został uchylony przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 125;art. 125 pkt. 13)">art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami</a> /Dz.U.11.30.151/) po przekroczeniu limitu punktów karny Komendant Wojewódzki Policji, jako organ prowadzący ewidencję w oparciu o przepisy wykonawcze ówcześnie obowiązującego Rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998),  jest zobowiązany wystąpić do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy tj. (...) lub (...) z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Tak też w sprawie Z. D. postąpiono, o czym został właściwie zawiadomiony wyżej wskazanymi pismami. Ich odbiór potwierdził własnoręcznym podpisem, a korespondencja ta wysłana została na adres W. ul (...). Tym samym nie ulega wątpliwości, iż miał świadomość, że tego rodzaju działania zostały wobec niego podjęte. Sam zaś nie podjął żadnych kroków świadczących, że kwestionuje działania w/wym. organów. Z ustaleń tut. Sądu odwoławczego wynika przy tym, że ani w tej dacie, ani w okresie późniejszym, czy nawet na dzień rozpoznania apelacji w przedmiotowej sprawie, oskarżony nie zmienił adresu zameldowania (k. 195), a - co najważniejsze – posługiwał się tym adresem jako "dla doręczeń", o czym przekonuje choćby, to, że sam oficjalną korespondencję ze wskazaniem ul. (...) w W. wysyłał. Posługiwał się nim zarówno przed 2 maja 2018r. (data wydania decyzji), jak i 21 lutego 2022r. (data zatrzymania do kontroli) oraz po tej dacie, o czym przekonują np. akt sprawy III K 611/18 Sądu Rejonowego w Wałbrzychu, czy w sprawie II K 309/22. Z akt wskazanych postępowań wynika, że, w toku postępowania II K 611/19, gdzie występował jako strona, posługiwał się właśnie wskazanym adresem, wysyłając i odbierając korespondencję (np. k. 49, 65 i 159). Także w trakcie przesłuchania 25 lutego 2022r. w sprawie II K 309/22 Z. D., jako adres dla doręczeń, podał ten przy ul. (...) (k. 134). Kiedy tę kwestię odniesie się do ciążącego na kierowcy z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 18;art. 18 ust. 1)">art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami</a>, obowiązku informowania właściwego organu uprawnionego do wydania prawa jazdy o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia, co dotyczyło także m.in. adresu, bowiem ten określał właściwość miejscową prezydenta miasta, czy starosty, który uprawniony był do podjęcia decyzji zarówno w przedmiocie skierowania kierowcy na egzamin państwowy, jak też podjęcia dalszych decyzji odnośnie uprawnień takiego kierowcy. Wynikało to stąd, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 103;art. 103 ust. 1;art. 103 ust. 1 lit. d)">art. 103 ust. 1 lit. d ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami</a> wprost stanowił, że organ uprawniony do wydania prawa jazdy w razie stwierdzenia niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 2;art. 49 ust. 1 pkt. 3;art. 49 ust. 1 pkt. 3 lit. b)">art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b</a>, czyli właśnie sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110300151" title="Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 2)">art. 49 ust. 1 pkt 2)</a>. Taki końcowy termin przystąpienia do egzaminu został wyznaczony (do 30.kwietnia 2018r.), a decyzja w tym zakresie doręczona na adres wskazany przez oskarżonego (k. 66 i 67). W między czasie, w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych, wydana została kolejna decyzja w sprawie (...) o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami (k. 107 - 108), której również oskarżony nie odebrał (k. 109). Po bezskutecznym upływie tych terminów (...) W., niejako automatycznie, był wręcz zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, co istotnie nastąpiło 2 maja 2018r. (k. 102). W zaistniałych okolicznościach, związanych z wiadomym oskarżonemu przekroczeniem dopuszczalnego prawem limitu punktów karnych, po którym - z mocy prawa - tracił uprawnianie do posługiwania się dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdami i, by mógł je odzyskać, winien był poddać się nakazanym badaniom i egzaminowi, czego nie uczynił, jak też nie zwrócił samego dokumentu, wprost świadczy o tym, że nie podjęcie korespondencji, czy teza, że pod tym adresem wówczas nie mieszkał i korespondencja winna być doręczana na inny adres, to wyłącznie linia obrony, która miałaby usankcjonować jego zachowanie. Próba oskarżonego zanegowania ważności i skuteczności decyzji z 2 maja 2018r. sygn. (...) o cofnięciu uprawnień (k. 102) poprzez negowanie tego, że została wydana przez uprawniony podmiot oraz, że została mu skutecznie doręczona, co miałoby stanowić o tym, że nie wiedział, iż uprawnienia zostały mu cofnięte, z przyczyn wskazanych wyżej, jest nieskuteczna i obliczona wyłącznie na użytek niniejszego postępowania karnego. By uwiarygodnić linię obrony Z. D. w toku niniejszej sprawy III K 870/21, tj. 28 października 2021r., wystąpił nawet do (...) w W. o stwierdzenie nieważności decyzji (...) W. z 2 maja 2018r. znak (...)o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych wg kat. B (k. 76 - 86), lecz (...)odmówiło, w uzasadnieniu wskazując, że nie było (i nadal nie ma) podstaw, by kwestionować właściwość (...) W. do wydania przedmiotowej decyzji, a to że oskarżony nabył nieruchomość w D. nie stanowi przesłanki, która wpływałaby na właściwość organu uprawnionego do wydania tej decyzji, właśnie m.in. z uwagi na to, że sam zainteresowany zaniechał zgłoszenia zmiany miejsca faktycznego pobytu (czy też adresu dla korespondencji), zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie doręczeń to adres ostatnio wskazany w ewidencji kierowców stanowił podstawę uznania swej właściwości przez wydającego tę decyzję (decyzja (...) w W. z 19 stycznia 2022r. znak (...), k. 135 - 138). Przedstawione w uzasadnieniu apelacji argumenty, które miałyby świadczyć o nieważności przedmiotowej decyzji, co miałoby uzasadniać zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8§1 k.p.k.</a>, a w konsekwencji uwolnić Z. D. od odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a>, są tożsame z tymi, które przedstawił we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Niemniej żaden z nich, w ujawnionych okolicznościach sprawy, zwłaszcza, jeżeli uwzględni się, że oskarżony w dalszym ciągu posługuje się adresem w W. przy ul. (...), nie zasługuje na uwzględnienie. Tut. Sąd odwoławczy podziela argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji z 19 stycznia 2022r., jak też uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w zakresie dotyczącym tego, że decyzja jest ważna i obowiązuje w obrocie prawnym, odpowiadają nie tylko ustaleniom faktycznym, ale oparte zostały na obowiązujących w tamtym okresie regulacjach dotyczących obowiązków informacyjnych kierujących i wynikających stąd konsekwencji prawnych, w tym i tych negatywnych dla kierującego, a co istotne, w rzeczywistości także obecnie nie uległy zmianie. Sąd odwoławczy nie ma przy tym żadnych wątpliwości co do tego, że Z. D. kwestie miejsca faktycznego zamieszkania (adres zameldowania jest bowiem stale ten sam - W. ul. (...)) wykorzystuje instrumentalnie, tj. tak, jak jest to dla niego w danych okolicznościach korzystne. Nie jest przecież zaskoczeniem dla kierującego, że w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych ma obowiązek – na wezwanie uprawnionego organu - najpierw zwrócić dokument prawa jazdy (w tym przypadku w związku z wydaną stosowną decyzją), a następnie, że winien powstrzymać od kierowania pojazdami do momentu wyjaśnienia tej sytuacji m.in. poprzez poddanie się wymaganym przez prawo obowiązkom weryfikującym zdolność do kierowania pojazdami. Oskarżony miał świadomość, że taka sytuacja zaistniała, lecz uznał, że odbierając tylko wybraną korespondencję i nie podejmując tej, która wiązała się dla niego z konsekwencjami, których się spodziewał, uniknie obowiązku poddania się badaniom i egzaminowi, nie tracąc uprawnień, a "sprawa z czasem ulegnie zapomnieniu". Nie ma zatem żadnych racjonalnych podstaw, by twierdzić, że Sąd a quo przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, które zgromadził, a przede wszystkim, by to wyjaśnienia Z. D. (k. 89) mogły stanowić podstawę jakichkolwiek ustaleń w zakresie stanu jego świadomości odnośnie tego, czy 22 lutego 2021r. mógł kierować samochodem. Z powyższych względów nie ma Sąd ad quem wątpliwości, że oskarżony miał świadomość zaistniałej sytuacji, jak też tego, że nie ma uprawnień do kierowania, ani nawet prawa posługiwać się dokumentem prawa jazdy, skoro nigdy nie dopełnił obowiązków, by stan ten odwrócić, co stanowi o tym, że skoro 22 lutego 2021r. kierował samochodem osobowym marki M. (...) nr rej (...) robił to świadomie, w konsekwencji czego wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona występu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Z przyczyn wskazany wyżej wniosek o zmianę orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego (błędnie postulował obrońca uchylenie zaskarżonego wyroku) jest niezasadny. Ustalenia Sądu a quo są oczywiście prawidłowe, ocena ujawnionych dowodów jest jedynie słuszna i logiczna, stanowi bowiem wynik prawidłowo i rzetelnie przeprowadzanej analizy całości tego materiału dowodowego. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> uznanie sprawstwa Z. D. oraz jego winy, jak też wymierzenie mu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I) z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby z obowiązkiem wykonywania pracy zarobkowej (pkt II), orzeczenie środka karnego - zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku (pkt III) oraz częściowego zwolnienia go od obowiązku poniesienia kosztów sądowych, tj. w zakresie wydatków, którymi obciążony został Skarb Państwa, zaś wymierzeniem mu opłaty w kwocie 120 złotych. </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku stanowią wynik prawidłowego dokonanej oceny ustalonego stanu faktycznego, opartego na jednoznacznych w swej wymowie dowodach, nadto argumentacja Sądu meriti, dotycząca podstaw uznania odpowiedzialności karnej oskarżonego oraz wymierzenia mu kary w takim właśnie rozmiarze z zastosowaniem środka probacji oraz środka karnego, jest przekonująca i w pełni realizuje wymogi sprawiedliwego ukarania sprawcy, zgodnie z kryteriami określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Także rozstrzygnięcie o kosztach sądowych znajduje oparcie w obowiązujących regulacjach procedury karnej o wysokości opłat w sprawach karnych, z uwagi na wynik tego postępowania. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> pkt II </td> <td colspan="18"> z uwagi na wynik postepowania odwoławczego, brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636§1 k.p.k.</a>, jak też sytuację materialną i majątkową Z. D., został on obciążony kosztami sądowymi związanymi tym postępowaniem, wynikłym z jego apelacji. Wysokość opłaty ustalona została na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U z 1983r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) w zw. z art 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> SSO Agnieszka Połyniak </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> obrońca Z. D. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> uznanie sprawstwa i winy oskarżonego co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> oraz orzeczenia wobec niego kary oraz środka karnego </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☐ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table>