I GZ 407/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "S .spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 606/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia (...)sierpnia 2018r., nr (...) w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 27 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 606/18 odrzucił skargę kasacyjną S. sp.z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurkiego z dnia (...) sierpnia 2018 r., nr (...)w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że S. sp.z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2020 r. oddalającego skargę na decyzję z dnia 14 sierpnia 2018 r. Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego pełniącego funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia (...) maja 2018 r., zobowiązującą "S." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "w likwidacji" z siedzibą w C., do zwrotu środków w kwocie 406.057,95 zł wraz z należnymi odsetkami. Wobec prawomocnie zakończonego postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 24 lutego 2021 r. wezwano likwidatora skarżącej Spółki do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 2 031 zł. w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W dniu 15 marca 2021. wezwanie zostało skutecznie doręczone (zwrotne poświadczenie odbioru pisma k-162 akt). Zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu wpłynęło w terminie i zostało oddalone postanowieniem NSA z 29 kwietnia 2021 r. Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości wpisu od skargi kasacyjnej zarządzeniem z 11 sierpnia 2021 r. wezwano likwidatora Spółki do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (zarządzenie k-203). Wezwanie likwidator odebrał 17 sierpnia 2021 r. (zwrotne poświadczenie odbioru pisma k-207), jednakże braki formalne nie zostały uzupełnione we wskazanym kierunku. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 27 września 2021 r. wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie - przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), § 1 pkt 4) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r.) oraz art. 233 p.p.s.a. w zw. z art. 230 §1 i § 2 p.p.s.a., w zw. z naruszeniem art. 84 Konstytucji RP i art. 217 Konstytucji RP. Pełnomocnik podniósł, że opłaty sądowe stanowią swoistego rodzaju daninę publiczną, a zatem podobnie jak podatki (art. 84 Konstytucji RP) - powinny być uregulowane ustawowo (str. 63 uzasadnienia rządowego projektu ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk nr 2582 Sejmu RP IV Kadencji). Opłaty sądowe w sprawach sądowoadministracyjnych regulowane są w przywołanym już rozporządzeniu, co jest niezgodne z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Wobec tego, pełnomocnik podniósł, że nie mógł być zastosowany § 1 ust. 4 rozporządzenia RM wobec jego niekonstytucyjności. Nie można zatem było w konsekwencji zastosować art. 230 p.p.s.a. oraz sankcji z art. 220 § 3 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że za podstawę odrzucenia skargi w tej sprawie Sąd I instancji przyjął w kontrolowanym postanowieniu przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jeżeli strona nie uzupełniła braków skargi, podlega ona odrzuceniu. Za opisany tamże brak należy uznać brak uiszczenia wpisu sądowego w sprawie przez skarżącą. Zarzuty podniesione w zażaleniu skierowane są w istocie pod adresem normy prawnej określonej w rozporządzeniu, a w szczególności zmierzają do podważenia słuszności oraz zgodności z prawem (z Konstytucją RP i ustawą - p.p.s.a.) przepisu § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, który nakłada na skarżącą stronę obowiązek uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 2 031 zł. od skargi w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu. Przepis art. 233 p.p.s.a. zawiera upoważnienie (delegację ustawową) dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Upoważnienie to, stosownie do art. 92 Konstytucji RP zawiera zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut, iż przepis § 1 pkt 4 rozporządzenia 4 jest niezgodny z art. 84 i 217 Konstytucji RP. W rozdziale 2 Działu V p.p.s.a., ustawodawca określił, iż na koszty sądowe składają się opłaty sądowe oraz wydatki. Z przepisu art. 212 § 1 p.p.s.a. wynika, że wpis sądowy stanowi opłatę sądową. Zgodnie z § 2 tego artykułu, wpis sądowy stanowi dochód budżetu państwa. Zdaniem NSA, regulacja art. 217 Konstytucji RP wymagającego nakładanie podatków i innych danin publicznych w drodze ustawy, nie stoi w sprzeczności z uregulowaniem art. 233 p.p.s.a. odnośnie do ustalania opłat sądowych, w tym z upoważnieniem Rady Ministrów do określenia wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 230 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zdaniem Sądu, przepis ten ściśle łączy instytucję wpisu sądowego ze skutkiem jaki wywołuje wniesienie do sądu pisma wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne. W tym znaczeniu wpis sądowy jest kosztem sądowym, który strona zobligowana jest ponieść jeśli zamierza uzyskać określony skutek (wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego), a w konsekwencji załatwienie sprawy przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.