I SA/Kr 731/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. w sprawie ze skargi "C." spółka jawna w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 28 marca 2022 r. nr SKO.Pod./4140/256/2022 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od nieruchomości oraz odroczenia zapłaty zaległych rat podatku od nieruchomości skargę oddala. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 24 czerwca 2021 r. znak POL3120.15.2021 Burmistrz Miasta Bochnia: -odmówił s C. sp. z o.o. – [...] spółka jawna z siedzibą w W., umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za miesiąc luty 2021 r. w kwocie 428,77 zł, marzec 2021 r. w kwocie 46 911 zł i kwiecień 2021 r. w kwocie 46 911 zł, -odroczył zapłatę zaległych rat podatku od nieruchomości za miesiąc luty, marzec kwiecień 2021 r. wraz z odsetkami należnymi na dzień złożenia wniosku do dnia 1 listopada 2021 r. oraz za miesiąc maj 2021 r. i czerwiec 2021 r. do dnia 1 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Tarnowie decyzją z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt. SKO.Pod./4140/429/2021 uchyliło ww. decyzję W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że powyższa decyzja Burmistrza Bochni była wadliwa, gdyż organ w żaden sposób nie uzasadnił jednak, jakimi kryteriami kierował się stosując ulgę określoną w decyzji, ani też z jakich względów odmówił udzielenia ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie m.in. o sprawozdanie finansowe za rok oraz dokumenty obrazujące aktualną sytuację finansową Spółki. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz Miasta Bochnia pismem z dnia 29 października 2021 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dostarczenie: formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, oświadczenia o otrzymaniu bądź nieotrzymaniu pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie bądź kserokopii zaświadczeń o udzielonej pomocy de minimis z roku bieżącego oraz z 2 poprzedzających go lat, dokumentów finansowych za rok 2020 dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową Spółki uniemożliwiających zapłatę podatku. Stosowne dokumenty zostały przesłane przez Wnioskodawcę pismem z dnia 6 grudnia 2021 r. Decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. znak POL.3120.15.2021 Burmistrz Miasta Bochnia ponownie odmówił umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za miesiąc luty 2021 r. w kwocie 428,77 zł, marzec 2021 r. w kwocie 46 911 zł i kwiecień r. w kwocie 46 911 zł, oraz odroczył zapłatę zaległych rat podatku od nieruchomości za miesiąc luty, marzec, kwiecień 2021 r. wraz z odsetkami należnymi na dzień złożenia wniosku do dnia 15 stycznia 2022 r. oraz za miesiąc maj 2021 r. i czerwiec 2021 r. do dnia 15 stycznia 2022 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że aktualna sytuacja finansowa Spółki uległa pogorszeniu w stosunku do tej z roku 2018 i 2019, głównie w związku ze spadkiem dochodów, a co za tym idzie obniżeniem zdolności płatniczych Wnioskodawcy. W ocenie organu istnieje zatem przesłanka do uznania ważnego interesu podatnika stanowiąca podstawę do przyznania ulgi podatkowej w spłacie zobowiązań podatkowych. Niemniej jednak sytuacja ta nie może automatycznie przesądzać o konieczności przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Zdaniem organu nie przesądza ona bowiem o trwałej, choćby częściowej niemożności uregulowania przedmiotowej należności w przyszłości. Organ nie dopatrzył się także wystąpienia przesłanki interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem. Z uwagi na dobro podatnika organ postanowił jednak odroczyć termin płatności zaległego podatku od nieruchomości za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj oraz czerwiec 2021 r. w łącznej kwocie 188 072,77 zł do dnia 15 stycznia 2022 r. Z powyższą decyzją spółka nie zgodziła się składając w ustawowym terminie odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 28 marca 2022r. nr SKO.pod.4140/256/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2021 r., w którym spółka pod firmą C. sp. z o.o. – [...] spółka jawna z siedzibą w W., W uzasadnieniu tego wniosku Spółka wskazała, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w B., na której zlokalizowana jest G. Głównym źródłem przychodów Spółki są umowy najmu, jakie zawarła z najemcami powierzchni handlowych i usługowych w G. W wyniku podejmowanych przez Rząd decyzji mających na celu zapobieganie zakażeniom wirusem SARS-CoV-2 spółka została pozbawiona źródła przychodów i została zmuszona do drastycznego ograniczenia działalności. Przybliżone szacunki Spółki wskazują, że straty wynoszą co najmniej 2 543 371 zł. Spółka wskazała przy tym na treść art. 15ze ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który przewidywał, że najemcy objęci zakazami handlu zostają zwolnieni z obowiązku zapłaty czynszu najmu oraz innych opłat wynikających z umów najmu, co spowodowało i nadal powoduje utratę ogromnej części przychodów Spółki, która nie została w żaden sposób zrekompensowana. Spółka wskazała, że w kolejnych lockdownach została pozbawiona odpowiednio 65,02%, 50,11%, 51,62% oraz 60,11% przychodów w okresach obowiązywania zakazów handlu podczas gdy musiała i musi ponosić 100% kosztów funkcjonowania obiektu. Łączne dotychczasowe zakazy handlu obowiązywały przez 143 dni a Spółka uzyskała jedynie niewielkie wsparcie, które nie pozwoliło na zminimalizowanie strat i poprawę sytuacji finansowej. Celem utrzymania działalności najemców w centrum handlowym Spółka była zmuszona do zastosowania wobec najemców daleko idących obniżek czynszu na okresy wynoszące nawet do 1 roku. Spółka wskazała, że bieżące regulowanie zobowiązań podatkowych może doprowadzić do utraty płynności finansowej i w przypadku urzeczywistnienia się negatywnych scenariuszy zaprzestania funkcjonowania Spółki na rynku. Spółka we wniosku wskazała, że w przypadku uwzględnienia jej wniosku o umorzenie zaległości podatkowej lub ewentualnie odroczenie terminu zapłaty tej zaległości oraz odroczenie terminów zapłaty rat podatku będzie stanowiło pomoc de minimis. Do wniosku Spółki zostały załączone bilanse Spółki z lat 2017, 2018 i 2019, dokumenty potwierdzające sytuację finansową Spółki w porównaniu do analogicznych miesięcy z 2019, tj. deklaracje VAT za luty 2019 r. i luty 2021 r. oraz za marzec 2019 r. i marzec 2021 r. oraz zestawienie powierzchni obiektu, które były wyłączone spod zakazów handlu wraz z sumarycznym przedstawieniem powierzchni zamkniętej i otwartej. Organ przytoczył art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: -odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; -odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek -umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca wyznaczył zasady przyznawania ulg i umorzeń w sposób bardzo ogólny, stosując kryteria "ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego". Pojęcia te zostały doprecyzowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym zwraca się uwagę, że ważny interes podatnika, to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto, rozpatrując ważny interes podatnika, należy mieć na uwadze nie tylko sytuacje nadzwyczajne (losowe), ale także sytuację ekonomiczną podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r. II FSK 168/16). Odnosząc się do pierwszego z przywołanych wyżej pojęć, tj. pojęcia "ważnego interesu podatnika" zauważono, że spełnienie tej przesłanki wiąże się z istnieniem po stronie podatnika szczególnych powodów, powodujących że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego. Pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia) (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. II FSK 3324/15). Ważnego interesu podatnika jako przesłanki udzielenia ulg określonych w art. 67a o.p. nie można przy tym utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie udzielenia tej ulgi. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązywania się z zobowiązań podatkowych. Zawsze ulga w spłacie zobowiązania podatkowego leży w interesie faktycznym podatnika, w rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi, co prowadziłoby do absurdu (wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2018 r. II FSK 2274/16). Ważne jest, aby przejściowe trudności ekonomiczne podmiotu ubiegającego się o ulgę były spowodowane okolicznościami noszącymi cechy czynników niezależnych od tego podmiotu i niebędących następstwem świadomie przyjętej strategii gospodarczej (wyrok NSA z dnia 8 września 2020 r. II FSK 1017/18). W kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego", ustalenie przez organ spełnienia tej przesłanki wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (bezwzględne dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (zob. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. II FSK 58/16). W orzecznictwie sądowym podkreśla się również, że na podstawie art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W przypadku stwierdzenia wymienionych przesłanek organ podatkowy może, ale nie ma obowiązku, zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych na zasadzie uzasadnionego uznania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1703/13). Innymi słowy, instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r. II FSK 3370/15). Stwierdzenie przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że nie będzie on dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (wyrok NSA z dnia 25 października 2017 r. II FSK 2379/17). Użyte w art. 67a § 1 o.p. zwroty "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" odnoszą się do hipotezy normy prawnej i wskazują sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę. Stanowią one swoistą klauzulę generalną odsyłającą do ocen pozaprawnych i określającą dyrektywy wyboru organu podatkowego. W sytuacji, gdy organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w omawianym przepisie, a więc nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny, przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania i przyznanie ulgi jest wykluczone (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r. II FSK 3103/15). W niniejszym przypadku organ pierwszej instancji przyjął, że przesłanka w postaci ważnego interesu podatnika do przyznania podatnikowi ulgi została spełniona. Kolegium nie podzieliło jednak takiej oceny. Z akt zgromadzonych w sprawie nie wynika bowiem, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego. Jak już wyżej wskazano, choć pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązywania się z zobowiązań podatkowych. Zawsze ulga w spłacie zobowiązania podatkowego leży w interesie faktycznym podatnika, w rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi, co prowadziłoby do absurdu (wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2018 r. II FSK 2274/16). Z ustaleń dokonanych przez organ wynika, że Spółka w ostatnim okresie rokrocznie uzyskiwała dochody znacznie przekraczające wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami. Podatnik ani w treści swojego wniosku, ani w późniejszej korespondencji skierowanej do organu, poza ogólnikowymi stwierdzeniami dotyczącymi wpływu pandemii COVID-19 na prowadzoną przez niego działalność nie wskazał, w jaki sposób brak przyznania wnioskowanej ulgi miałby wpłynąć na jego sytuację finansową. W szczególności nie poparł tych twierdzeń jakimikolwiek danymi czy wyliczeniami, mimo że w piśmie z dnia 29 października 2021. r. organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów finansowych za rok 2020 oraz dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową Spółki uniemożliwiających zapłatę podatku. Z akt sprawy nie wynika również, aby w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka w postaci interesu publicznego. Wnioskodawcą jest bowiem spółka prawa handlowego będąca właścicielem galerii handlowej, która mimo wprowadzonych ograniczeń związanych z pandemią rokrocznie osiągała zyski z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można zatem uznać, że w przypadku Spółki dochodzenie zaległości podatkowej zagrażałoby podstawami jej egzystencji oraz zmusiłoby jej wspólników do korzystania np. ze wsparcia w postaci pomocy społecznej. Skoro zatem w niniejszej sprawie żadna z przesłanek warunkujących przyznanie ulgi nie została spełniona, to w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji winien odmówić przyznania jakiejkolwiek ulgi objętej wnioskiem podatnika z dnia 26 kwietnia 2021 r. Kolegium nie jest jednak uprawnione do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenia o odmowie przyznania wnioskowanych ulg gdyż zgodnie z art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Odmienna ocena przesłanek warunkujących przyznanie ulgi podatkowej nie może być natomiast utożsamiana z naruszeniem prawa czy interesu publicznego w sposób rażący. Organ pierwszej instancji rozpatrując złożony wniosek przyznał jedną z wnioskowanych ulg w postaci odroczenia zaległych rat podatku od nieruchomości oraz, mimo przyjęcia że przesłanka w postaci ważnego interesu podatnika jest spełniona, odmówił udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w tym podatku. Burmistrz Miasta Bochnia był uprawniony do podjęcia takiego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak już wyżej wskazano, decyzja w zakresie ulgi podatkowej ma charakter uznaniowy. W ocenie Kolegium orzekając o odmowie przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ precyzyjnie wskazał bowiem, jakimi przesłankami kierował się przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia oraz z jakich względów w niniejszym przypadku nie zostały one spełnione. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wyraźnie zaznaczył, że sytuacja podatnika nie przesądza o trwałej, choćby częściowej niemożności uregulowania przedmiotowej należności w przyszłości. W ocenie Kolegium taka konstatacja organu pierwszej instancji jest w pełni uzasadniona. Podkreślenia wymaga bowiem, że z przedłożonych dokumentów wynika, że Spółka przed złożeniem wniosku osiągała rokrocznie bardzo wysokie zyski (w 2016 r. – [...] zł, w 2017 r. – [...] zł, 2018 r. – [...] zł, 2019 r. – [...] zł, a w 2020 r. [...] zł). Choć w 2020 roku zysk ten był istotnie mniejszy niż w roku 2019 r. to jednak jego poziom nie odbiegał zasadniczo od zysku uzyskanego w 2016 r., kiedy to żadne ograniczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie obowiązywały. Co więcej, podatnik domaga się umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 94 250,77 zł. Kwota tej zaległości stanowi przy tym jedynie niewielki odsetek kosztów działalności operacyjnej podatnika związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które w 2020 r. kształtowały się na poziomie [...] zł. Choć organ pierwszej instancji nie ustalił precyzyjnie, jakim majątkiem dysponuje podatnik, to jednak przedłożony bilans wskazuje, że Spółka dysponuje majątkiem, którego wartość znacznie przewyższa wartość zaległości podatkowych. Jej aktywa w 2020 r. wynosiły bowiem [...] zł. W orzecznictwie natomiast wskazuje się, że nie do przyjęcia jest zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej podatnikowi posiadającemu znaczny majątek. Byłoby to sprzeczne z interesem społecznym oraz konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. II FSK 1362/19). W sprzeczności z interesem publicznym pozostaje umorzenie zaległości podatkowych w sytuacji, gdy istnieje majątek, z którego można prowadzić egzekucję, a przy tym egzekucja nie zachwieje podstawami egzystencji skarżącego (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r. II FSK 1923/17). W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę sytuację podatnika, w niniejszej sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności przemawiające za udzieleniem wnioskowanych ulg. Jak wynika z akt sprawy, Wnioskodawca w latach poprzedzających złożenie wniosku rokrocznie osiągał znaczne zyski. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien zważać na wysokość dochodów, obciążenia oraz zabezpieczyć środki na ten cel. Stosowanie ulg podatkowych wobec podatnika, który osiąga znaczne dochody i mimo to nie płaci podatków, byłoby kredytowaniem działalności gospodarczej przez Skarb Państwa (wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018 r. II FSK 2404/16). Jak wynika natomiast z przedłożonego przez Spółkę rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2020 r. r. do 31 grudnia 2020 r., Spółka osiągnęła w tym okresie przychody ze sprzedaży w łącznej kwocie [...] zł. Zaległości podatkowe, których dotyczy niniejsze postępowanie w kwocie 94 250,77 zł stanowią zatem jedynie niewielki odsetek przychodów wygenerowanych przez Spółkę w roku poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie ulgi podatkowej. Choć zysk Spółki za 2020 r. jest istotnie mniejszy niż za 2019 r. to jednak biorąc pod uwagę jego poziom wynoszący [...] zł nie można przyjąć, że sytuacja Spółki jest trudna. Jak wskazuje się w orzecznictwie, nawet ogólnie trudna sytuacja finansowa podatnika nie stanowi podstawy do zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r. II FSK 2021/09). Każdy podejmując działalność gospodarczą prowadzi ją na swój rachunek i na własne ryzyko, przyjmując na siebie wszystkie korzyści i konsekwencje z niej płynące (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 października 2020 r. I SA/GI 541/20). Borykanie się z problemami, jakie stwarza rynek, jest jednym z elementów szeroko rozumianego ryzyka gospodarczego i niezasadnym jest przenoszenie go na budżet państwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r. VSA/Wa 1332/19). Podobnie jedyną przesłanka do zastosowania wnioskowanej ulgi nie może być powoływanie się podatnika na ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z pandemią Covid-19. Jak wskazuje się w orzecznictwie, jakkolwiek przyznanie ulg podatkowych uzależnione jest od pogorszenia sytuacji materialnej podatnika w następstwie wystąpienia zdarzenia nagłego i niezależnego oddziałania strony, to jednak niedopuszczalne jest automatyczne udzielanie ulg w razie powołania się skarżącego na szkody spowodowane np. przez pandemię Covid- 19 (tak m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2021 r. I SA/Bk 512/21). W niniejszej sprawie podatnik nie przedłożył materiału dowodowego, który wskazywałby na to, że w sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące udzielenie wnioskowanej ulgi. W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do podatnika jakiekolwiek trudności finansowe w ogóle wystąpiły oraz aby były one spowodowane okolicznościami podniesionymi we wniosku. Skoro jednak taka ulga została przyznana, to biorąc pod uwagę treść art. 234 ustawy Ordynacji podatkowej i wyrażony w tym przepisie zakaz reformationis in peius w postępowaniu podatkowym, należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: naruszenie art. 67a § 1 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacji podatkowej polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ani ważnego interesu podatnika (odmiennie niż przyjął organ I instancji] ani interesu publicznego, i tym samym nie mogły zostać spełnione warunki umożliwiające wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu podatku od nieruchomości we wnioskowanym zakresie, podczas gdy z przedstawionych przez Spółkę faktów i dokumentów wynika, że spełnia ona przesłanki uzyskania umorzenia podatku od nieruchomości w 2021 r. (za miesiące lutym marzec i kwiecień], gdyż wystąpienie epidemii SARS-CoV-2 (alternatywnie C0V1D-19) oraz wprowadzenie ograniczeń oraz regulacji pozbawiających Spółkę przychodów z prowadzonej działalności są okolicznościami wyjątkowymi, niezależnymi od woli oraz sposobu postępowania podatnika i uzasadniają zastosowanie tej ulgi na rzecz podatnika; Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że nie zachodzi naruszenie, o jakim mowa w pkt 1) powyżej, wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na: naruszeniu art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji UE 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowanie art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie należy badać wyłączenie przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, podczas gdy przy udzieleniu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, która stanowi pomoc de minimis na rzecz przedsiębiorcy, podstawę materialno-prawną stanowią bezpośrednio przepisy prawa wspólnotowego, które określają zakres i zasady przyznawania pomocy de minimis, natomiast odesłanie do art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się tylko do rodzajów ulg jakie przedsiębiorcy może przyznać organ podatkowy; naruszeniu art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z a związku z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji UE 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowanie art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis polegające na dowolnym, przekraczającym granice uznania administracyjnego przyjęciu, że nie wystąpiły przesłanki, które uzasadniają przyznanie ulgi wnioskowanej przez Spółkę i organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy z faktów i dokumentów przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania wynika, że spełnia ona przesłanki uzyskania umorzenia podatku od nieruchomości w 2021 r., gdyż wystąpienie epidemii SARS- CoV-2 oraz wprowadzenie ograniczeń i regulacji pozbawiających Spółkę przychodów z prowadzonej działalności są okolicznościami wyjątkowymi, nadzwyczajnymi, niezależnymi od jej woli ani sposobu postępowania (jako podatnika] i uzasadniają zastosowanie wnioskowanej ulgi; I. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 120,121,122,124,127,187 §1, 191,210 § 1 pkt 6 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a także art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez: 1) niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego polegające na pominięciu w ustaleniach faktycznych takich okoliczności jak: fakt, że Spółka do momentu wystąpienia pandemii regulowała w należyty sposób zobowiązania podatkowe związane z podatkiem od nieruchomości, fakt, że Spółka uregulowała w całości podatek od nieruchomości za 2020 r. (poza kwotą 7.238 zł, która została umorzona na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Bochnia z dnia 29 grudnia 2020 r.), mimo, że skutki pandemii dotknęły Spółkę w chwili wprowadzenia pierwszego z lockdownów, fakt, że Spółka złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w łącznej kwocie 94.250,77 zł; 2 ) niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego polegające na pominięciu w ustaleniach faktycznych okoliczności, że w okresach od 14 marca 2020 r. do 3 maja 2020 r., od 7 listopada 2020 r. do 27 listopada 2020 r., od 28 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz od 20 marca 2021 r. do 2 maja 2021 r. obowiązywały zakazy prowadzenia działalności handlowej, które łącznie trwały 151 dni, ustanowione na podstawie Rozporządzeń, które spowodowały, że znaczące części G., tj. odpowiednio 65,02 %, 50,11 %, 51,62 % oraz 60,11 % powierzchni całkowitej galerii nie mogło być wykorzystywane na cele prowadzenia działalności gospodarczej w związku z art. 15ze ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "Specustawa") i tym samym Spółka została pozbawiona możliwości użytkowania znaczącej części nieruchomości na skutek okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika, 3) dowolne i przekraczające zasadę swobodnej oceny dowodów ustalenie, iż Spółka nie poparła wniosku o przyznanie ulgi żadnymi danymi czy wyliczeniami, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż "nie można przyjąć, że sytuacja Spółki jest trudna", a nawet gdyby była, to "ogólnie trudna sytuacja finansowa podatnika nie stanowi podstawy do zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych podczas, gdy w trakcie postępowanie Spółka przedłożyła dokumenty finansowe, zestawienia i porównania (wyliczenia) potwierdzające fakt spełnienia przesłanek i umożliwiające przyznanie ulgi we wnioskowanym zakresie, w szczególności Spółka wykazała fakt ponoszenia strat w 2021 r. w porównaniu do analogicznych okresów w 2019 r., które były spowodowane wyłącznie przez pandemię SARS-CoV-2 i które w istotny sposób wpływały na zdolności Spółki do regulowania bieżących należności, w tym należności publiczno prawnych; wskazanie w uzasadnieniu Decyzji, że "niedopuszczalne jest automatyczne udzielnie ulg w razie powołania się skarżącego na szkody spowodowane np. przez pandemię Covid-19 (tak m.in. wyroku WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2021 r., SA/Bk 512/21)", podczas gdy ani organ odwoławczy ani organ I instancji nie przeprowadzili postępowania dowodowego w celu wykazania, że faktycznie w mieście Bochnia miało miejsce masowe składanie wniosków o udzielenie ulg podatkowych w związku z wystąpieniem pandemii COVID-19 oraz że wnioski te były "automatycznie" rozpatrywane pozytywnie i ulgi podatkowe były udzielane, a przy tym należy wskazać, że taka sytuacja nie miała miejsca w tym postępowaniu, gdzie postępowanie było prowadzone od 2021 r., zgromadzono szereg dowodów, a Spółce dwukrotnie odmówiono udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, a jedynie odroczono termin zapłaty tych zaległości; poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno było zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać ją do ponownego rozpatrzenia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie podzieliło ocenę wywiedzioną przez organ I instancji i mając na uwadze przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję tegoż organu o odmowie umorzenia skarżącej spółce zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za luty, marzec i kwiecień 2021 roku. Jednocześnie odroczył zapłatę zaległych rat podatku za ww. miesiące wraz z odsetkami co jest okolicznością niesporną. Stosownie do wspomnianego przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej, umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (vide, wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 230/21). Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Rozstrzygnięcie przez organ podatkowy czy w określonym stanie faktycznym istnieje przesłanka interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości. Drugą zaś wyjątek od tej zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Tak więc organ podatkowy w każdej konkretnej sprawie powinien (w rozumieniu obowiązku) ustalić co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego kondycji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu tych wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy wspólne dla całego społeczeństwa jak przede wszystkim: sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa. Nie można więc pojęcia interesu publicznego ograniczać wyłącznie do konieczności respektowania zasad równości i powszechności opodatkowania (vide, wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r" sygn. akt I SA/Lu 125/21). Podkreślenia wymaga, iż instytucja umorzenia należności, o której mowa wart. 67a O.p. ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Uznanie administracyjne przewidziane w art. 67a § 1 O.p. polega na tym, że organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może (ale nie musi) zastosować określoną ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia przesłanki uprawniającej do zastosowania ulgi, zgodna z prawem może być zarówno decyzja pozytywna dla podatnika, jak i decyzja dla niego negatywna. Sedno uznania administracyjnego stanowi zatem luz decyzyjny organu administracji publicznej, w który sąd administracyjny wkraczać nie może (vide, wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 2506/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 280/21). Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, a z taką niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11). W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania administracyjnego nie wystąpiło. W sprawie wyjaśniona została sytuacja strony skarżącej oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne czynności dowodowe, w celu ustalenia przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", oraz przeanalizowały złożony wniosek, opierając się zarówno na informacjach udzielonych przez podatnika, jak i dokonując własnych ustaleń. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy, mających wskazywać na "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie administracyjne samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy słusznie, zdaniem Sądu, uznał, że nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny przemawiający za przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe poczyniły prawidłowe ustalenia sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że sytuacja ekonomiczno - finansowa Spółki w 2021 r. co prawda uległa pogorszeniu, niemniej jednak Spółka nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających przyznanie ulgi. W opinii Sądu, zasadnie organy przyjęły, że Skarżąca nie wykazała skutecznie, by w jej przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie umorzenia zaległości podatkowych. Tym samym nie doszło do pominięcia żadnych istotnych okoliczności faktycznych, a jedynie do odmiennej oceny ich całokształtu przez organy podatkowe. Ponadto spółka w żadnej mierze nie wykazała , że jej sytuacja jest trudna albowiem we wniosku o przyznanie ulgi jak i w odwołaniu wskazywała jedynie na spadek przychodów w okresie lockdownu i szacunkową wstępną stratę co najmniej [...] zł. W odwołaniu wykazała natomiast, że w styczniu 2021 r, nastąpił spadek przychodów w porównaniu z analogicznym okresem 2019 r. ([...] zł.), który z kolei był znacznie większy dla okresu dwóch kwartałów – [...] zł. Zdaniem strony powyższe kwoty obrazują faktyczne straty poniesione przez spółkę . Przedstawione dane wskazują, że podana strata to strata nie w sensie podatkowym (rachunkowym) jako ujemny wynik przedsiębiorstwa ale zmniejszenie przychodów w porównaniu z latami ubiegłymi. Ponadto ustalono, że Spółka dysponuje majątkiem, którego wartość znacznie przewyższa wartość zaległości podatkowych. Jej aktywa w 2020 r. wynosiły bowiem [...] zł. a dochodowość na przestrzeni lat była wysoka :w 2016 r. – [...] zł, w 2017 r. – [...] zł, 2018 r. – [...] zł, 2019 r. – [...] zł, a w 2020 r. Co istotne Skarżąca wskazując na pogarszającą sytuację finansową nie wykazała, że nie jest w stanie uiścić zobowiązania podatkowego. W pełni zatem należy podzielić stanowisko organu, że nie do przyjęcia jest zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej podatnikowi posiadającemu znaczny majątek. Byłoby to sprzeczne z interesem społecznym oraz konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. W sprzeczności z interesem publicznym pozostaje umorzenie zaległości podatkowych w sytuacji, gdy istnieje majątek, z którego można prowadzić egzekucję, a przy tym egzekucja nie zachwieje podstawami egzystencji podatnika. Zdaniem Sądu, ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych bieżących dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. Trafnie także uznały organy podatkowe argumentując, że przeciwko uwzględnieniu żądania Skarżącej Spółki przemawiał interes publiczny, gdyż udzielenie ulgi stawiałoby go w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych podatników. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem , iż doszło do naruszenia art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.UE. L 352 z 24 grudnia 2013 r.). Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust 2 rozporządzenia kwota całkowitej pomocy de minimis udzielanej jednemu przedsiębiorcy w okresie 3 lat podatkowych nie może przekraczać 200.000 EUR. To że Skarżąca nie korzystała z tej formy pomocy w roku 2021 i dwóch lat poprzedzających, i tym samym wobec nieprzekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy, udzielenie Skarżącej pomocy w tej formie było dopuszczalne, nie oznacza że automatycznie pomoc taka się należała. Zastosowanie art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji jest bowiem jedynie wstępną selekcją zastosowania ulgi, która następuje po spełnieniu przesłanek z art. 67a ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, udzielenie przedmiotowej ulgi, oznaczającej definitywną rezygnację z dochodzenia przez organy podatkowe należności publicznoprawnej, powinno następować przede wszystkim wtedy, gdy odmowa uwzględnienia żądania mogłaby zachwiać podstawami funkcjonowania Skarżącej i zmusić ją, do korzystania ze wsparcia ze środków publicznych. Skarżąca nie wykazała jednak, aby w takiej sytuacji się znajdowała. W szczególności z materiału dowodowego wynika, że Skarżąca nie znajduje się w warunkach uniemożliwiających jej uzyskiwanie dochodu (kontynuowanie działalności gospodarczej ). W kontrolowanej decyzji wskazano powody, dla których rezygnację z dochodzenia należności uznano na obecny czas za niezasadną i okazała się ona dla Sądu przekonująca w stopniu, który stał na przeszkodzie w uznaniu decyzji jako przekraczającej granice uznania administracyjnego. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania podatkowego, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- ' Sygn. akt I SA/Kr731/22 Sygn. akt I SA/Kr731/22 # i Sygn. akt I SA/Kr 731/22 Sygn. akt I SA/Kr 731/22 # 3 1 Sygn. akt I SA/Kr 731/22 2 Sygn. akt I SA/Kr 731/22 Sygn. akt I SA/Kr 731/22 16 17