IV SAB/Gl 232/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność "A" w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) odstąpić od zasądzenia kosztów. UZASADNIENIE Skarżąca M.K. reprezentowana przez adwokata Ł.K., 16 sierpnia 2017r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność A w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrotu akt organowi, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 złotych według załączonego spisu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 złotych, stosownie do przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Skarżąca wskazała, że w dniu 28 czerwca 2017 r. za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej platformy e-PUAP zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytanie czy organ, w latach 2014-2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej, skarżąca wniosła o przesłanie kopii tych umów. Podkreśliła, że doręczenie tą drogą pisma organowi uznać należy za skuteczne. Stwierdziła nadto, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną, a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest obowiązany do jej udostępnienia. Zauważyła dalej, że złożony przez nią wniosek nie spotkał się z jakąkolwiek reakcją organu. Organ nie dotrzymał terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 udip, Skarżąca nie otrzymała zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia, ani też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej w trybie art. 16 udip. Nadto wskazała, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi w przedmiocie bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależnione od wcześniejszego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ pozostaje bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co czyni skargę konieczną i zasadną. Wskazała dodatkowo, że po myśli przepisu art. 25 § 2 ppsa zdolność sądową mają również samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. W odpowiedzi na skargę organ reprezentowany przez Dyrektora wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej względnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia 28 czerwca 2017 r. nie został odczytany z przyczyn techniczno-organizacyjnych. Zdaniem organu brak wniesienia ponaglenia pozbawia skarżącą legitymacji do wniesienia skargi na bezczynność organu i czyni taką skargę niedopuszczalną. Stwierdził, że organ nie odmawia realizacji wniosku, a wniesienie ponaglenia umożliwiłoby załatwienie wniosku i udzielenie informacji bez konieczności wszczynania postępowania przed sądem administracyjnym. W piśmie procesowym z dnia 17 października 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według załączonego do skargi spisu kosztów.. W uzasadnieniu wskazał, że w odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, jednocześnie wskazując, iż po wniesieniu skargi dokonał czynności, do dokonania której był zobowiązany. Zdaniem skarżącej zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 p.p.s.a. Jednocześnie wskazał, że w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżący ma możność ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędny do celowego dochodzenia praw- art. 201 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie skarżąca wskazała na uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a"). sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (§ 1). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie w skardze żądano zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenia, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia z dnia 17 października 2017 r. skarżąca stwierdziła, że po wniesieniu skargi, a przed jej rozpatrzeniem przez Sąd, organ dokonał czynności, do dokonania której był zobowiązany. Nie jest sporne, że w ustawowym terminie informacja publiczna nie została udzielona jednakże stan bezczynności został przez organ usunięty. Wobec powyższego zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji stało się bezprzedmiotowe i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Co do zasady udzielenie informacji publicznej po upływie terminu ustawowego, ale przed rozpoznaniem skargi nie uchyla obowiązku stwierdzenia, czy doszło do bezczynności oraz czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 p.p.s.a.). Jednakże skarżący wniósł o umorzenie postępowania nie tylko w zakresie zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji, ale w pełnym zakresie merytorycznym, czyli również w przedmiocie stwierdzenia bezczynności mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa – jednoznacznie ograniczając swoje żądanie tylko do żądania zasądzenia kosztów. Sąd ocenił, że w takiej sytuacji również w zakresie stwierdzenia bezczynności mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa zachodzi przypadek określony w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym zakresie postępowanie także stało się bezprzedmiotowe, a w konsekwencji również podlega umorzeniu. Sąd nie dopatrzył się przeszkód do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o umorzenie postępowania. Orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na względzie regulację zamieszczoną w art. 206 p.p.s.a. bowiem może on w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W tym miejscu Sąd zauważa, że skarga w sprawie o udzielenie informacji publicznej nie należy do skomplikowanych i jej wniesienie niewątpliwie nie przekracza możliwości profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto przed tutejszym Sądem zawisło ponad dwadzieścia spraw skarżącej na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, w których pisma procesowe są powielane, na co również wskazuje treść pisma skarżącej z dnia 17 października 2017 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, sprawy te nie wymagały znacznego nakładu pracy, a ustanowienie przez wnioskodawcę będącego adwokatem (o czym wiadomo Sądowi z urzędu) , profesjonalnego pełnomocnika procesowego nie było konieczne. W konsekwencji więc Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (pkt 1 wyroku) oraz odstąpił od zasądzenia kosztów (pkt 2 wyroku) zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę ilość tożsamych rodzajowo spraw skarżącej, ich powtarzalność, a co za tym idzie związany z tym mniejszy nakład pracy pełnomocnika, a nadto jego brak staranności w przedmiotowej sprawie uznając, że zastosowanie ww. przepisu jest uzasadnione.