V SA/Wa 183/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Pierwotnie przedmiotem skargi I. C. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") była decyzja Zakładu Ubezpieczeń́ Społecznych (dalej jako: "Zakład" lub "ZUS") z [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] marca 2017 r, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym; Wnioskiem z 21 grudnia 2016 r. skarżący zwrócił się̨ o umorzenie należności wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazał, że mimo, iż̇ jest człowiekiem wykształconym obecnie nie jest w stanie pracować́ ze względu na swój stan zdrowia psychicznego i bardzo uciążliwe dolegliwości związane z tą chorobą uniemożliwiające stronie normalne funkcjonowanie. Zauważył także, że posiada wadę zastawek serca i nadciśnienie tętnicze, od kilku lat posiada rentę̨ chorobową a lekarze ZUS ciągle orzekają̨ całkowitą niezdolność́ do pracy. Podkreślił, że mimo zawartej ugody nie jest w stanie się̨ z niej wywiązać́, gdyż̇ oprócz renty chorobowej (851,28 zł), która nie starcza na bieżące funkcjonowanie - nie posiada żadnych dochodów. W spłacie ugody i kredytów pomagają̨ skarżącemu rodzice, którzy są̨ ludźmi schorowanymi i nie stać́ ich aby ciągle pomagać́ stronie. Do wniosku strona złożyła dokumenty obrazujące jego sytuację materialną i zdrowotną. Decyzją z [...] marca 2017r. ZUS odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że żadna z przesłanek związanych z całkowitą nieściągalnością w stosunku do strony nie występuje. Organ podniósł, że pomimo problemów zdrowotnych, na które strona powołuje się skarżący prowadził działalność́ gospodarczą, gdyż̇ nie została ona wykreślona. Skarżący dokonał jedynie jej zawieszenia i w każdej chwili może tę działalność́ wznowić́. Nie zgadzając się̨ z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 21 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia zadłużenia z tytułu składek. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zakład Ubezpieczeń́ Społecznych decyzją z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję własną odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ponowna analiza nie wykazała podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia. ZUS ponownie wykazał, że nie zachodzą̨ przesłanki całkowitej nieściągalności, gdyż̇ skarżący zarówno uzyskuje dochód z renty w kwocie [...] zł i jest właścicielem mieszkań́ w K. i w W.. Dodatkowo podniósł, że wobec strony i jego majątku nie było prowadzone postepowanie egzekucyjne, upadłościowe i likwidacyjne. Odnośnie sytuacji zdrowotnej strony ZUS stwierdził, że jej nie kwestionuje. Jednakże zauważył, że pomimo orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy skarżący prowadził pozarolniczą działalność́ gospodarczą, którą 26 stycznia 2017 r. zawiesił. Ponadto zauważył, że ze względu na stan zdrowia strona otrzymuje rentę̨. W ocenie ZUS sytuacja finansowa skarżącego w każdej chwili ulec może poprawie w momencie wznowienia zawieszonej działalności gospodarczej. ZUS zauważył, że miesięczny dochód strona określiła na kwotę̨ [...] zł i jednoczenie wskazała, iż ponosi koszty związane z utrzymaniem oraz inne koszty w łącznej miesięcznej kwocie [...] zł. Zatem w ocenie organu trudno ustalić́ czy skarżący posiada wystarczające środki finansowe na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, gdyż̇ wskazuje wydatki miesięczne w kwocie [...] zł, przy miesięcznym dochodzie [...] zł. Zauważył również̇, że gdyby strona znajdowała się̨ w trudnej sytuacji materialnej, to zapewne miałaby przyznaną pomoc z opieki społecznej. W ocenie organu także zadłużenie wobec ZUS nie powstało z przyczyn losowych, a było wynikiem nieopłacenia składek w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. Strona złożyła skargę̨ na ww. decyzję ZUS. Strona stwierdziła, że organ nieprawidłowo podał określone stwierdzenia w decyzji. Mianowicie w ocenie skarżącego otrzymuje on rentę̨ z tytułu niezdolności do pracy w wysokości [...] zł tylko do 28 lutego 2018 r. Wyjaśnił, że jego sytuacja materialna nigdy nie ulegnie poprawie, gdyż̇ zadłużenie wobec ZUS cały czas rośnie, a stan zdrowia pogarsza się̨, co wynika z charakteru choroby. Dodatkowo lekarze orzecznicy w wydawanych orzeczeniach za każdym razem wydają̨ całkowity zakaz pracy. Podkreślił, że w jego ocenie nigdy nie uzyskałby świadczeń́ z pomocy społecznej. Wyjaśnił, że różnica pomiędzy dochodami a kosztami utrzymania pokrywana jest z pożyczek od znajomych i rodziców. W następstwie rozpoznania skargi na powyższą decyzję tut. Sąd wyrokiem z dnia 14 grudnia 2018r. sygn.. akt V SA/Wa 304/18 uchylił ją. W uzasadnieniu tegoż wyroku wskazał m. in. że w niniejszej sprawie organ w sposób nieprawidłowy dokonał jej analizy pod kątem zaistnienia przesłanek w zakresie możliwości umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie umarzania, a w szczególności pkt 1 i 3 tego przepisu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie (...) zakład może umorzyć należności z tytułu składek jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić́ tych należności, ponieważ̇ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę̨ możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić́ zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W ocenie sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu dającym podstawę̨ do jej uchylenia. Przede wszystkim organ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 77 § 1 k.p.a., nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto nie odniósł się̨ również̇ do już̇ zebranego materiału dowodowego, co spowodowało, że uzasadnienie zostało sporządzone z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Zdaniem sądu organ jedynie hipotetycznie rozważał przesłankę̨ z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. ZUS nie dokonał całościowej analizy sprawy skarżącego. Z jednej bowiem strony wskazuje, że strona jest całkowicie niezdolna do pracy i uzyskuje dochody z tytułu renty w wysokości ok. [...] zł oraz posiada wydatki w wysokości [...] zł i wskazuje, że trudno jest ustalić́, czy strona posiada wystarczające środki finansowe na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo podaje, że gdyby skarżący znajdował się̨ w trudnej sytuacji to zapewne miałby przyznaną pomoc z opieki społecznej. Odnosząc się̨ do powyższego sąd stwierdza, że z tego fragmentu uzasadnienia nie wynika, czy organ kwestionuje wysokość́ wydatków, czy też wysokość́ dochodów strony. Skarżący swoje wydatki udokumentował, natomiast odnośnie dodatkowych dochodów konsekwentnie twierdził, że pochodzą̨ one od rodziny i znajomych. W wypadku gdyby złożone dotychczas dowody nie przekonywały organu w zakresie dodatkowych dochodów strony, organ powinien zwrócić́ się̨ do strony o nadesłanie dodatkowych dowodów to potwierdzających, a nie wyciągać́ z tego faktu niekorzystne twierdzenia. Co więcej brak korzystania z pomocy opieki społecznej w żadnym wypadku nie może stanowić́ negatywnej przesłanki do odmowy umorzenia należności. Korzystanie z opieki społecznej jest dobrowolne i nie każdy podmiot w potrzebie zwraca się̨ o taką pomoc. Tym samym z faktu niekorzystania z pomocy społecznej nie można stronie czynić́ zarzutu. ZUS w zaskarżonej decyzji nie podał również̇ w jakim aspekcie widzi możliwość́ zaspokojenia swoich roszczeń́. Trzeba bowiem zauważyć́, na co zasadnie zwrócił uwagę̨ skarżący, że wysokość́ otrzymywanego przez niego świadczenia, znajduje się̨ poniżej minimum socjalnego, które średniorocznie w 2017 r. w gospodarstwie emeryckim wynosiło [...] zł natomiast nie uwzględniając dodatkowych dochodów strony, uzyskiwane świadczenie rentowe było znacznie poniżej tej wysokości i wynosiło[...] zł. Dodatkowe dochody zgodnie z oświadczeniem strony, czego organ nie zakwestionował, nie pochodzą̨ ze stałego źródła i podmioty je przekazujące nie są̨ zobowiązane do takich świadczeń́, a wiec nie można im nadać́ przymiotu stałości. W związku z powyższym brak jest analizy sprawy pod katem możliwości uregulowania zaległości w teraźniejszości, jak i przeszłości. W ocenie sądu także argumentacja organu wskazująca, że istnieje możliwość́ ponownego podjęcia działalności i uzyskiwania dochodów, jawi się̨ jako czysto hipotetyczna. Skarżący bowiem jest osobą niezdolną do pracy i co równie istotne, skarżący po ponownym odwieszeniu działalności nie uzyskał dochodów pozwalających na spłatę̨ zadłużenia, a wręcz przeciwnie zadłużenie strony wzrosło o nowe okresy składkowe od czerwca do grudnia 2016 r. Tym samy wskazany argument jest argumentem jedynie hipotetycznym, a nie rzeczywistym. Nadto organ nie uwzględnił faktu, że strona posiada znaczne zobowiązania wielokrotnie przekraczające zobowiązania wobec ZUS i tym samym trudno jest stwierdzić́ z czego skarżący miałby spłacić́ należności wobec Zakładu. Jedyny znaczny majątek jaki posiada, to lokale mieszkalne w K. i W., które jak wskazuje skarżący obciążone są̨ hipoteką przez bank (nieruchomość́ w W. także hipoteką przymusową na rzecz ZUS). W sprawie trudno jest ustalić́, w jakim aspekcie organ widzi obecnie, czy też w przyszłości możliwość́ zaspokojenia swoich roszczeń́. W wypadku gdyby widział możliwość́ zaspokojenia swoich roszczeń́ ze wskazanych lokali, to musi szczegółowo odnieść́ się̨ do sytuacji prawnej i faktycznej związanej z lokalami (istnienie hipoteki) oraz osobami zamieszkującymi te lokale. W zaskarżonej decyzji zabrakło powyższej analizy. Organ jedynie hipotetycznie wskazał na niewystąpienie przesłanek umożliwiających umorzenie należności wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie umarzania. Odnośnie natomiast przesłanki do umorzenia należności zawartej w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie umarzania, organ przyjmuje, że skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Tym samym przewlekła choroba uniemożliwia zarobkowanie. W sprawie, co nie jest sporne, strona na skutek tej przewlekłej choroby otrzymała świadczenie rentowe. W ocenie sądu w kontekście tego przepisu nie można pomijać́ istoty dolegliwości skarżącego i ewentualnego rokowania na przyszłości (skarżący twierdzi, że rokowanie nie jest pozytywne), które to okoliczności muszą być́ wzięte pod uwagę̨ przez organ przy rozpoznawaniu sprawy. Okoliczności te w przyszłości, raczej będą̨ potęgowały konieczność́ ponoszenia dodatkowych kosztów na leczenie, niż̇ spowodują̨ polepszenie sytuacji finansowej strony w tym zakresie. Zawężenie wymagań umorzenia należności do sytuacji, gdy spłata składek uniemożliwi stronie zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych byłoby niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść́ dłużnika. Skoro strona powołuje się na własny interes w umorzeniu należności, to nie dopuszczalne było nie rozważenie tego interesu i poprzestanie tylko na wykazaniu interesu ogólnego (dbałość́ o finanse ubezpieczeń́ społecznych, równość́ wobec prawa, domniemanie znajomości prawa), który legł u podstaw odmowy umorzenia należności. Po wyroku opisanym powyżej i po ponownym rozpatrzenie sprawy organ rentowy wydał w dniu [...] listopada 2019r. decyzję nr [...] którą utrzymał w mocy wcześniejszą decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. organ podtrzymał co do zasady swoje dotychczasowe stanowisko ustalając dodatkowo że strona aktualnie pobiera świadczenie rentowe z tytułu niezdolności do pracy w kwocie [...] zł netto. Jest kawalerem, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w łącznej kwocie [...] zł. Posiada liczne zobowiązania z tytułu: - kredytu hipotecznego i pożyczki hipotecznej w [...] S.A. (do spłaty pozostało odpowiednio [...] zł i [...] zł) - kredytu w Banku [...] S.A (do spłaty pozostało [...] zł) -pożyczki w [...] S.A. (termin spłaty kapitału [...] zł przypada na dzień 2 listopada 2022r.) -zadłużenia na karcie kredytowej [...] (do spłaty pozostała kwota [...] zł). Łączne miesięczne spłaty zobowiązań wynikających z ww. tytułów wynoszą [...] zł. Organ przypomina że strona jest właścicielem własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w K. o powierzchni 44m2 obciążonego hipoteką umowną na rzecz [...] S.A. w wysokości [...] zł., oraz spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w W. o powierzchni 40,2m2 obciążonego hipoteką umowną na rzecz [...] S.A. w wysokości [...] zł. Organ wskazuje że strona ze świadczenia rentowego nie ma możliwości finansowania stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem oraz spłaty zaciągniętych zobowiązań, dlatego też korzysta z pomocy rodziców. Organ podnosi, że strona może zbyć mieszkania będące jej własnością mimo obciążenia ich hipotekami. Stoi nadto na stanowisku że umorzenie należności byłoby przedwczesne ze względu na wiek i wykształcenie strony. Nie udowodniła ona, że sytuacja materialno-bytowa, rodzinna oraz zdrowotna całkowicie i trwale uniemożliwia stronie spłatę zaległych należności wobec ZUS. W ocenie organu udzielenie ulgi nie może być traktowane jako sposób na rozwiązywanie problemów finansowych strony i nie może prowadzić do przerzucenia ciężarów podatkowych na resztę społeczeństwa, tym bardziej, że strona prezentuje postawę pasywną w zakresie dążenia do realizacji jej zobowiązań. Poza tym: - całkowita niezdolność do pracy skarżącego orzeczona została do [...] lutego 2018r. i nie jest równoznaczna z zakazem pracy, - skarżący aplikował do pracy na kilku stanowiskach w ZUS w W., a ZUS jest pracodawcą przyjaznym osobom niepełnosprawnym i zachęca je do podejmowania zatrudnienia, - w sytuacji skarżącego nie zachodzi przesłanka istnienia przewlekłej choroby całkowicie pozbawiającej możliwości uzyskiwania dochodu. Skargę na wyżej opisaną decyzję wniósł I. C. podnosząc, iż w jego ocenie organ dopuścił się poważnego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi jej autor przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn.. akt V SA/Wa 304/18, oraz podkreślił, że ZUS w dalszym ciągu analizuje jego sytuację zdrowotną i finansową w sposób całkowicie błędny. Wydał on bowiem decyzję z pominięciem zaleceń WSA w Warszawie zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku. Zdaniem skarżącego działania ZUS jedynie pogłębiają i tak już bardzo trudną sytuację w której się znalazł i zwielokrotniają zadłużenie którego nie byłoby gdyby ZUS od samego początku powziął odpowiednie kroki prawne umarzając jego zobowiązanie. W odpowiedzi na skargę organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jej odrzucenie ( dwukrotnie), oraz wskazał że ZUS podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie kierował się przede wszystkim dbałością o interes finansów ubezpieczeń społecznych, a poza tym sytuacja skarżącego nie różni się w sposób znaczny od sytuacji innych płatników składek. Sąd zważył co następuje: Na wstępie przypomnieć należy że w przedmiotowej sprawie tut. sąd orzekał po raz drugi. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść dwóch przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2018.1302 ze zm. – dalej : p.p.s.a.), a mianowicie art. 170 i 153 p.p.s.a. Pierwszy z nich stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd której wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei drugi z nich przewiduje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sąd, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Odnosząc powyższe przepisy do treści zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienia z jednej strony, z drugiej zaś do treści uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie o sygn.. akt V SA/Wa 304/18 wskazać należy, iż organ uzupełnił postępowanie dowodowe i dokonał po części nowych mających znaczenie w sprawie ustaleń, jednakże wywiódł z nich błędne wnioski. W szczególności nie sposób zaaprobować poglądu jakoby skarżący mimo całkowitej niezdolności do pracy ( orzeczonej do 28 lutego 2018 r.) mógł podjąć pracę. Podjęcie takiej pracy wiązałoby się z ryzykiem ze strony potencjalnego pracodawcy. Zastanawiające jest to, że organ przyznaje iż ZUS jest pracodawcą przyjaznym osobom niepełnosprawnym i zachęca je do podjęcia zatrudnienia. Nie zatrudnił jednak skarżącego mimo tego iż ten aplikował na kilka stanowisk pracy w ZUS (zob. str.12 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Ocenie sądu organ wyprowadza wadliwe wnioski z faktu, iż skarżący jest właścicielem dwóch niewielkich mieszkań. Oba są obciążone hipotekami w znacznych wysokościach. Twierdzenie że skarżący może je przecież zbyć i tym samym zaspokoić ZUS jest nie do przyjęcia. Po pierwsze dlatego, że mieszkania tego typu nie mają nabywców chyba że ktoś decyduje się na ich sprzedaż za kwotę równą obciążeniom hipotecznym. Po drugie dlatego że w jednym z nich skarżący mieszka. Zważywszy na obciążenia finansowe skarżącego w tym koszty utrzymania uznać należy, iż zgodne z prawdą są jego wyjaśnienia wskazujące na to, że pomagają mu rodzice. Bez takiej pomocy banki zapewne przyjęłyby już oba jego mieszkania za długi zabezpieczone hipotecznie. Trudno również zgodzić się z organem, że skarżący może spłacić swoje należności wobec ZUS w okresie późniejszym, a to dlatego że ze względu na rodzaj schorzeń na które cierpi podjęcie przez niego pracy po 28 lutym 2018 r. wydaje się wątpliwe. Nie można również czynić zarzutu skarżącemu z tego, iż nie korzysta z pomocy społecznej. Wspierają go bowiem rodzice, a nadto korzysta z pożyczek uzyskiwanych od znajomych. Być może jest tak, iż pożyczki te spłacają de facto jego rodzice. Oczywiście rozstrzygnięcie organu oparte było na zasadzie uznania administracyjnego. Obowiązkiem organu było jednak pochylić się nad sytuacją finansową i zdrowotną skarżącego w sposób rzeczywisty, realnie, a nie teoretycznie. Dbanie o finanse takiej instytucji jak ZUS jest oczywiście ważne, ale instytucja umorzenia zaległości zus-owskich nie może być martwa. Jeśli na dobrodziejstwo ich umorzenia nie zasługuje skarżący to powstaje pytanie kto według organu powinien z niej skorzystać. Państwo poprzez swoje organy nie może realizować funkcji fiskalnej nie licząc się z obywatelem. Takie państwo staje się bowiem bezduszne i anty obywatelskie. Wydaje się, iż rzeczywiste intencje organu został w niniejszej sprawie przedstawione w odpowiedzi na skargę. Otóż pełnomocnik skarżącej zwrócił tamże uwagę na jedną okoliczność jaka legła u podstaw zaskarżonej decyzji, mianowicie na to, że ZUS kierował się przede wszystkim dbałością o interes finansów ubezpieczeń społecznych. Takiej postawy organu sąd jednak nie akceptuje. Urzędnik musi widzieć także obywatela i jego problemy, nie zaś w szczególności, a w zasadzie jedynie interes instytucji którą reprezentuje. Rozpoznając sprawą ponownie organ rozważy potrzebę umorzenia należności składkowych obciążających skarżącego na podstawie par. 3 ust. 1 pkt. 1 lub pkt. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Na marginesie sąd podnosi, iż niezrozumiały był wniosek pełnomocnika organu zawarty w odpowiedzi na skargę w którym domagał się on jej odrzucenia. Przesłanki odrzucenia Skargi w postępowaniu sądowym reguluje art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie ponad wszelką wątpliwość żadna z nich nie wystąpiła. Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 lit. a. p.p.s.a.