II SA/Bd 751/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. na rzecz skarżącego S. P. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE II SA/Bd 751/22 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] 2022 r., znak: [...], K. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B., po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] 2022 r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2022 r. organ I instancji nakazał skarżącemu realizację enumeratywnie wymienionych obowiązków związanych ze stwierdzeniem uchybień pokontrolnych w prowadzeniu dobrostanu zwierząt z gatunku daniel stanowiących własność skarżącego. Dalej organ II instancji wskazał, że decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] 2022 r., od której wniósł on odwołanie nadając przesyłkę listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2022 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej powoływanej jako k.p.a.) odwołanie można wnieść w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji i na tej podstawie stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. stanowić miało o niedopuszczalności odwołania. Pismem z dnia [...] 2022 r. skarżący S. P., reprezentowany przez radcę prawnego M. N., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości, przeprowadzenie dowodów z dokumentów i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący podniósł, iż organ odwoławczy naruszył art. 7 i art. 77 w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania. Ponadto skarżący wskazał, że decyzję organu I instancji doręczono mu w dniu [...] 2022 r., natomiast odwołanie od niego wniósł w dniu [...] 2022 r., co w jego ocenie stanowić ma o zachowaniu przez skarżącego ustawowego terminu do wniesienia odwołania i przyjęciu przez organ odwoławczy nieprawidłowej daty doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznał, iż skarga jest uzasadniona. Nadto wskazał, że ww. postanowienie zostało wydane na skutek mylnego ustalenia daty wniesienia odwołania z uwagi na dołączenie przez organ I instancji do akt sprawy niewłaściwej zwrotki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o niedopuszczalności odwołania z uwagi na stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Tym samym zakres kontroli sądowej mającej za przedmiot takie postanowienie ogranicza się do analizy prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 k.p.a., który stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, iż zgodnie z powyższym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie z powyższym przepisem organy administracji mają obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc, pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" w ww. przepisie oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 333/08; z 31 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/08; dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pamiętać należy, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy strona odwołująca się z całą pewnością przekroczyła termin określony w art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W niniejszej sprawie z nadesłanych akt wynika, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] 2022 r. nr [...], została doręczona skarżącemu S. P. w dniu [...] 2022 r. Tym samym 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., upływał dnia [...] 2022 r. Natomiast jak wynika ze stempla pocztowego, odwołanie zostało nadane do organu I instancji listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2022 r. Należy zaznaczyć, że organ odwoławczy przyjął błędnie, że ww. decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] 2022 r., a odwołanie od niej wniósł nadając przesyłkę listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2022 r., co miało świadczyć o uchybieniu 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania i stanowić podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. Na skutek wniesienia skargi organ odwoławczy ustalił jednak, że zaskarżone postanowienie wydał w oparciu o błędne informacje, co wynikać miało z omyłkowego dołączenia niewłaściwej zwrotki przez organ I instancji do akt sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji w odpowiedzi na skargę sam uznał, że skarga jest uzasadniona i postanowienie wydane przez ww. organ powinno zostać uchylone. Reasumując, bezspornym jest fakt, że organ odwoławczy, w oparciu o niewłaściwe zwrotki, błędnie ustalił datę, w której upłynąć miał ustawowy termin przysługujący do wniesienia odwołania. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że decyzja, od której odwołuje się skarżący, została mu doręczona w dniu [...] 2022 r., odwołanie złożył w dniu [...] 2022 r., natomiast termin do złożenia odwołania upływał dnia [...] 2022 r, czemu ostatecznie nie zaprzecza sam organ odwoławczy. Tym samym należy stwierdzić, że odwołanie, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., zostało wniesione bez uchybienia terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w pierwszym punkcie sentencji wyroku Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), a także kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika działającego w sprawie, zgodnie ze stawką przyjętą w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie.