I OSK 1691/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Joanna Runge -Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Marek Gorski Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 794/07 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz A. G. kwotę 180 zł /sto osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 784/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] o wypowiedzenie A. G. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego stanowił art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), który przewiduje taką możliwość, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Zwolnienie A. G. nastąpiło z uwagi na likwidację zajmowanego przez niego stanowiska w związku z rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002 r. nr PF-309/Org/P1 w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień z dniem 31 grudnia 2003 r., a zaistnienie takiego związku wymaga ww. przepis - kontynuował Sąd, dodając, że jeśli taki związek przyczynowy istnieje, wypowiedzenia można dokonać w trakcie likwidacji lub zmniejszenia stanu etatowego. Zdaniem Sądu zaistniała przesłanka zmniejszenia stanu etatowego, jak również i druga wskazana w cyt. art. 78 ust. 2 pkt 2, tj. brak możliwości zatrudnienia na innym stanowisku, co wynika z decyzji o wypowiedzeniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd stwierdził, że organy nie miały podstaw do wzruszenia decyzji o wypowiedzeniu stosunku, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Reprezentowany przez radcę prawnego, A. G. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości oraz rozpoznania skargi i orzeczenia co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż spełnione zostały określone w ww. przepisie przesłanki wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego można było zwolnić go ze służby, podczas gdy takie przesłanki nie wystąpiły w momencie wręczenia skarżącemu wypowiedzenia; b) art. 20 ust. 3 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przedwczesne zwolnienie wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nieuwzględnieniu wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, w szczególności zaś naruszeń przepisów regulujących przebieg postępowania administracyjnego: art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, art. 11, 16, 28, 61 § 4, art. 77 § 4, art. 78, 79, 81, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, jednak wypowiedzenia stosunku służbowego można było dokonać dopiero po terminie określonym w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego, gdyż po tym terminie nastąpiło dopiero faktyczne zmniejszenie stanu etatowego, a nadto, że co do drugiej przesłanki - możliwości wyznaczenia na inne stanowisko, to Wojewódzki Sąd odniósł się do działań organu tylko jednym zdaniem, a nie ma w aktach personalnych dowodu na tę okoliczność, tj. wyznaczenia nie tylko w jednostce macierzystej, ale również innych jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwioną podstawę. Ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlegały decyzje wydane w trybie nadzoru, zatem to czy organy słusznie uznały, że przepisy, które stanowią podstawę wydania decyzji badanej w tym postępowaniu nie zostały naruszone w sposób rażący. Podstawę decyzji, której stwierdzenia nieważności domagał się A. G., stanowił art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Przewidywał on dwie przesłanki, które musiały być spełnione łącznie, aby można było dokonać wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego - jednostka wojskowa musiała podlegać rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a także nie było możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Wypowiedzenie stosunku służbowego A. G. nastąpiło z uwagi na zmiany organizacyjne wiążące się z likwidacją stanowisk służbowych, ze względu na rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie podzielany, iż pomiędzy reorganizacją a zwolnieniem musi istnieć związek przyczynowy. Oznacza to, że wypowiedzenie stosunku służbowego może nastąpić po dacie wydania rozkazu w sprawie reorganizacji, w trakcie dokonywania zmian organizacyjno-etatowych, mających na celu wykonanie rozkazu. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego A. G. Wypowiedzenie to zostało dokonane w związku ze zmianami organizacyjno-etatowymi i w trakcie ich przeprowadzania. Wypowiedzenie nie musiało nastąpić, jak chce skarżący, po dacie wskazanej w rozkazie personalnym Szefa Sztabu, ale po dacie jego wydania i w związku z nim. Wynikająca zatem z art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy przesłanka dot. zmniejszenia stanu etatowego została spełniona. Przepis ten wymagał także braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko. Inne stanowisko w rozumieniu tego przepisu, to takie, które odpowiada kwalifikacjom żołnierza, tj. jego wykształceniu, doświadczeniu, sprawowanej funkcji. Rozeznanie co do możliwości zatrudnienia i ocena tej możliwości należą do organów wojskowych. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego stwierdził, że na terenie objętym jego działaniem możliwości takiej nie było. Jednak w aktach personalnych brak jest na to jakiegokolwiek dowodu, do czego Sąd się nie odniósł. Nie można zatem było uznać, aby ta przesłanka, wynikająca z ww. przepisu, została spełniona. Niezasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy nadzoru nie naruszyły prawa odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu A. G. stosunku służbowego, a wobec tego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).