II SA/Lu 774/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy WSA Brygida Myszyńska – Guziur (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE K. C. (dalej jako "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem z dnia 14 grudnia 2020 r. skarżący zwrócił się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad bratem - J. C.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., Wójt Gminy K. (dalej również jako "Wójt Gminy") odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. W ocenie organu pierwszej instancji, w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust.5 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. - dalej: "u.ś.r."), ze względu na moment powstania niepełnosprawności brata – J. C., którego niepełnosprawność powstała po ukończeniu 25 roku życia. Organ pierwszej instancji wskazał, że z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 14 października 2019 r. wynika, że niepełnosprawność J. C. datuje się od [...] marca 2016 r., a w tej dacie miał on 31 lat. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący opiekuje się niepełnosprawnym w stopniu znacznym bratem i z tego tytułu ma przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w art. 16a u.ś.r. W wyniku rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust.1 i ust.1b u.ś.r. oraz zwrócił uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W związku z tym, w ocenie Kolegium obowiązkiem organu pierwszej instancji było rozpatrzenie wniosku skarżącego w oparciu o treść normy zawartej w art. 17 u.ś.r., z pominięciem zastrzeżenia z art. 17 ust.1b tej ustawy, dotyczącego okresu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Niemniej jednak, zdaniem Kolegium powyższe naruszenie, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy gdyż skarżący nie spełnia warunku przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., którym jest - w przypadku rolnika - zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wskazano, że skarżący w części III wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oświadczył pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, że zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 lutego 2018 r. Kolegium ustaliło, że skarżący jest właścicielem użytków rolnych o pow. 2,32 ha (1,57455 ha przelicz.), a więc jest w posiadaniu gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, do której odsyła art. 3 pkt 6 u.ś.r. Ponadto korzysta z płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności z tytułu gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). W 2018 r otrzymał płatności do pow. 4,73 ha, w 2019 r. do pow. 3,91 ha, a w 2020 r. do pow. 1,69 ha. W dniu 1 czerwca 2021 r., a więc już po złożeniu wniosku o świadczenie pielęgnacyjne wraz z oświadczeniem o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia 1 lutego 2018 r., złożył wniosek o przyznanie płatności na 2021 r. do gruntów o pow. 1,69 ha. W związku z powyższym organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniu skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia 1 lutego 2018 r., złożonemu dla potrzeb postępowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17b ust. 2 u.ś.r.). Podkreślono, że skarżący jest producentem rolnym i prowadzi działalność rolniczą, a dowodem na to jest pobieranie przez niego dopłat unijnych w latach 2018 – 2020 r. oraz złożenie w dniu 1 czerwca 2021 r. wniosku o przyznanie płatności na 2021 r. W ocenie Kolegium również zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad bratem nie wymagał i nie wymaga rezygnacji z aktywności zawodowej, w tym wypadku rezygnacji z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Skarżący, zdaniem organu odwoławczego nie spełnia również przesłanki związku przyczynowo - skutkowego, o której mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 17b ust. 1 u.ś.r. Ponadto wskazano, że J. C. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 14 października 2019 r., w którym stwierdzono, że wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu stwierdzono, że przyczyną niepełnosprawności jest upośledzenie narządu ruchu i choroby układu pokarmowego, niepełnosprawność istnieje od 31 roku życia, a znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od [...] lipca 2016 r. Orzeczenie wydano na czas określony tj. do [...] października 2024 r. Z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych z J. C. i K. C. w dniu 12 stycznia 2021 r. wynika, że J. C. ma amputowaną prawą kończynę dolną, chodzi za pomocą protezy wspierając się o kule ortopedyczne. Ponadto choruje na zespół krótkiego jelita, jelito cienkie ma wycięte i w związku z tym objęty jest programem pozajelitowego leczenia żywieniowego w poradni leczenia żywieniowego. Został przeszkolony, wraz z bratem K., w zakresie przygotowania i podania mieszaniny żywieniowej. Ma także założoną stomię, jeden woreczek na dobę wymienia sobie sam. J. C. choruje także na gruźlicę i ma problemy z zębami. Przez większą część doby jest podłączony do kroplówki umocowanej na stojaku lub w specjalnym plecaku. J. C. pozostaje pod stałą kontrolą dentysty, pulmonologa, co 3 miesiące jeździ na badania kontrolne do L.. Na wizyty do stomatologa w K., które odbywają się średnio raz w miesiącu, J. C. jeździ sam. Jest w stanie samodzielnie wstać z łóżka, przemieszać się po domu i poza nim, korzystając z protezy i kul ortopedycznych. Zdarzają mu się zawroty głowy i chwilowe utraty przytomności. Z wyjaśnień J. C. wynikało, że wymaga wsparcia osób drugich w codziennym funkcjonowaniu od 2016 r. Na początku wsparcie to otrzymywał od żony, ale po jej odejściu w 2018 r. pomocą służy mu brat K. , który mieszka wraz ze swoją rodziną (żoną i dwojgiem dzieci w wieku 8 i 4 lata), w innej miejscowości, odległej o około 5 km. J. C. mieszka sam, ma troje dzieci, które zgodnie z wyrokiem sądu mieszkają z matką. Podczas wywiadu w dniu [...] stycznia 2021 r. J. C. przyznał, że pod nieobecność brata jest w stanie przygotować i podłączyć worki żywieniowe i kroplówki, jest w stanie sam ubrać się, przygotować prosty posiłek czy napój, umyć talerz. Jest w stanie samodzielnie przyjąć leki (raz dziennie), zmierzyć temperaturę ciała (2-3 razy na dobę), zmierzyć ciśnienie (2-3 razy na tydzień), jest też w stanie sam pojechać do stomatologa (średnio raz w miesiącu), wykupić leki, jest w stanie napalić w piecu centralnego ogrzewania. J. C. przyznał, że może pozostać bez opieki i nadzoru innej osoby, nie ma problemów z pamięcią. W ocenie Kolegium zakres opieki skarżącego nad niepełnosprawnym bratem nie wskazuje na to, że opieki tej nie można byłoby pogodzić z prowadzeniem ponad dwuhektarowego gospodarstwa rolnego. Okoliczność, że skarżący pobiera dopłaty bezpośrednie świadczy o tym, że jest w stanie pogodzić prowadzenie gospodarstwa rolnego z opieką nad bratem. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego majacego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy brakiem wykonywania pracy zarobkowej przez skarżącego a sprawowaniem przez niego opieki podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje i przesądzające znaczenie ma powstrzymywanie się od pracy zarobkowej bez względu na to, czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy (pracy w gospodarstwie), co doprowadziło do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. - art. 17b ust. 1 pkt 2 u.ś.r. poprzez niepoparte na zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie organu, że skarżący nie zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pomimo spełnienia przez niego przesłanki opisanej w ww. przepisie. 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. poprzez niepoparte materiałem dowodowym zaprzeczenie złożonemu oświadczeniu i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. okoliczności niemożności podjęcia pracy i niewykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pobieżnie i w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy ocenił zgromadzony materiał dowodowy w aspekcie sprawowanej przez niego opieki nad bratem. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że jest on całodobowo w pełnej gotowości "pomocy ojcu" i lakonicznie stwierdził, że zakres opieki nie uprawnia do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Podniósł, że z uwagi na zły stan zdrowia brata i konieczność stałej i długotrwałej opieki nad nim, nie ma możliwości aktywności zawodowej. Określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanka sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji nie jest powiązana w sposób konieczny z warunkiem stałego zamieszkiwania osoby sprawującej opiekę z osobą niepełnosprawną. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 zm. zm.); dalej jako: "p.p.s.a." W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmownej na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn.. akt K 38/13. W przedmiotowej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uznając, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. w zw. z art. 17 ust. 1, ponieważ pomimo złożonego w dniu 14 grudnia 2020 r. w części III wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oświadczenia, nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w tym gospodarstwie. Wyjaśnić należy, że przesłanki materialnoprawne przyznania świadczenia zostały uregulowane w art. 17 u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: pkt 1 - matce albo ojcu, pkt 2 - opiekunowi faktycznemu dziecka, pkt 3 - osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, pkt 4 - innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (art. 17 ust. 1). Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała pkt 1 - nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub pkt 2 - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.). Świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 5 nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu; 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; 4) (uchylony); 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 17b ust.1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym (ust. 1). Dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest w świetle art. 17b ust. 2 u.ś.r. stosowne oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Potencjalne sankcje karne, jakie mogą być zastosowane względem rolnika, który złożył niezgodne z prawda oświadczenie, pozostają bez związku z obowiązkiem organu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, Kolegium zasadnie dokonało zatem weryfikacji oświadczenia skarżącego o zaprzestaniu pracy w gospodarstwie rolnym, przeprowadzając w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do prawidłowej konkluzji, że skarżący nie spełnia przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego (pisma Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2021 r.) skarżący pobiera płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego i ONW. Otrzymał wskazane płatności w 2018 r., 2019 i 2020 r. Prawne przesłanki pobierania płatności są ściśle powiązane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, co zasadnie zostało wykazane przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca również uwagę, że już po złożeniu oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie płatności na rok 2021 w dniu [...] czerwca 2021 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze, zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo odmówiło skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na niespełnienie podstawowej przesłanki – zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jak powyżej wykazano złożone przez skarżącego oświadczenie jest sprzeczne ze ustalonym stanem faktycznym. W ocenie Sądu zasadna jest również argumentacja organu odwoławczego odnosząca się do relacji między zakresem sprawowanej opieki ustalonym w oparciu o wywiad środowiskowy a możliwością pracy w gospodarstwie rolnym. Jak wynika z wywiadu środowiskowego z dnia [...] stycznia 2021 r. J. C. pod nieobecność brata jest w stanie przygotować i podłączyć worki żywieniowe i kroplówki, jest w stanie sam ubrać się, przygotować prosty posiłek czy napój, umyć talerz. Jest w stanie samodzielnie przyjąć leki (raz dziennie), zmierzyć temperaturę ciała (2-3 razy na dobę), zmierzyć ciśnienie (2-3 razy na tydzień), jest też w stanie sam pojechać do stomatologa (średnio raz w miesiącu), wykupić leki, jest w stanie napalić w piecu centralnego ogrzewania. J. C. przyznał, że może pozostać bez opieki i nadzoru innej osoby, nie ma problemów z pamięcią. W związku z powyższym prawidłowo Kolegium stwierdziło, że zakres opieki skarżącego nad niepełnosprawnym bratem nie wskazuje na to, że opieki tej nie można pogodzić z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Okoliczność, że skarżący pobiera dopłaty bezpośrednie świadczy o tym, że jest w stanie pogodzić prowadzenie gospodarstwa rolnego z opieką nad bratem. Rolnik jest bowiem organizatorem własnej pracy, ma możliwość jej zaplanowania, dostosowania rozkładu zajęć do potrzeb rodziny, w tym swobodnego wyznaczenia czasu niezbędnego na czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną. Należy również odnotować, że w skardze błędnie podniesiono zarzut naruszenia art. 17b ust. 1 pkt 2 u.ś.r., gdyż przepis ten (odnoszący się do małżonków rolników i domowników) nie miał w ogóle zastosowania w sprawie. Pełnomocnik skarżącego powinien był wskazać jako podstawę prawną zarzutu punkt 1 powołanego przepisu. W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie. Kolegium zgodnie z prawem odmówiło przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie naruszyło tym samym zasady legalności (art. 6 k.p.a.). Stan faktyczny został ustalony w pełni prawidłowo, nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a także zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Równie bezzasadny jest zarzut naruszenia zasady ochrony zaufania (art. 8 k.p.a.). Nie sposób uznać bowiem, że decyzja zgodna z prawem, choć niezgodna z oczekiwaniami strony postępowania, narusza zaufanie tej strony do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił wszystkie przesłanki faktyczne i prawne leżące u podstaw wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Reasumując stwierdzić należy, że Kolegium zasadnie uznało, że skarżący nie spełnił warunku z art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., tym samym prawidłowo odmówiło skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się zatem w niniejszej sprawie uchybień, ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych – branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.