II Ka 480/22

<p>Sygn. akt II Ka 480/22</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 listopada 2022r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Agnieszka Karłowicz</p> <p>Protokolant sekr. sąd. Beata Wilkowska</p> <p>po rozpoznaniu dnia 16 listopada 2022r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 19 ust. 1 PRD</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 30 marca 2022r., sygn. akt II W 1262/21</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 złotych opłaty za II instancję i 50 złotych zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 480/22 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. K. (1)</span> </strong>został obwiniony o to, że dniu 13 czerwca 2021 r. ok. godz. 12:00 w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie dostosował prędkości i techniki jazdy do warunków drogowych, w wyniku czego utracił panowanie nad pojazdem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, który przemieścił się, uszkadzając ogrodzenie <span class="anon-block">posesji nr (...)</span> oraz skrzynkę złącza elektrycznego,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 30 marca 2022 r., sygn. II W 1262/21:</strong> </p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">P. K. (1)</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym</a> i za ten czyn na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych;</p> <p>II.  zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 złotych opłaty i 100 złotych zryczałtowanych wydatków postępowania.</p> <p>Wyrok ten w całości zaskarżył obrońca obwinionego, zarzucając mu:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kpw</a>, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów w sposób stronniczy, poprzez przyznanie waloru wiarygodności w całości zeznaniom funkcjonariusza <span class="anon-block">P. K. (2)</span> i świadków <span class="anon-block">E. K.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span>, bezkrytycznie przyjmując, iż przedstawiony przez nich obraz sytuacji jest kompletny i rzetelny, podczas gdy nie byli oni naocznymi świadkami momentu uderzenia pojazdu o ogrodzenie, przedstawiona przez nich relacja w dużej mierze odnosi się do ich spostrzeżeń co do hipotetycznego przebiegu zdarzeń, zaś w swych zeznaniach nie opisywali oni samego momentu uderzenia, a ich „odczucia” co do możliwości prowadzenia pojazdu przez <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, nadto odmówienie wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">P. S.</span>, wchodzenie w jego sferę motywacyjną, wskazując, iż skoro był trzeźwy to nie miał podstaw by uciekać z miejsca zdarzenia, podczas gdy przyznał się do prowadzenia pojazdu i spowodowania kolizji, jego zeznania były spójne i logiczne, zaś fakt, iż nie pamięta jaki to był dzień tygodnia nie może przesądzać o wiarygodności świadka, nadto kierowany przez niego pojazd należał do ojca <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, co więcej w wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ jeszcze jeden pojazd, ogrodzenie i słup energetyczny, co mogło przyczynić się do decyzji o ucieczce <span class="anon-block">P. S.</span>;</p> <p>2.  skutkiem czego Sądowi I instancji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na:</p> <p>a.  dowolnym przyjęciu, że w odstępie czasowym od uderzenia pojazdu w ogrodzenie, do czasu wyjścia przed dom przez <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">E. K.</span> obwiniony <span class="anon-block">P. K. (1)</span> miał możliwość przesiąść się z miejsca kierowcy na miejsce pasażera, sięgnąć po piwo i rozpocząć jego spożywanie, zaś w tym samym czasie świadek <span class="anon-block">P. S.</span> nie miał możliwości uciec z miejsca zdarzenia;</p> <p>b.  dowolnym przyjęciu, iż wypowiedziane przez obwinionego słowa „jakoś się dogadamy” miały dotyczyć kwestii związanych z jego rzekomym prowadzeniem pojazdu, podczas gdy w wyniku zderzenia doszło do uszkodzenia ogrodzenia posesji jednego ze świadków i słowa te dotyczyły kwestii naprawienia szkody;</p> <p>c.  dowolnym ustaleniu, iż to <span class="anon-block">P. K. (3)</span> prowadził pojazd, podczas gdy z zeznań świadków wprost wynika, iż widzieli oni go wysiadającego z miejsca pasażera;</p> <p>d.  dowolnym ustaleniu, iż zachowanie <span class="anon-block">P. K. (1)</span> polegające na tym, iż zaczął uciekać po tym jak jeden ze świadków zagroził zawiadomieniem Policji, miałoby świadczyć o potencjalnej winie, podczas gdy obwiniony był już poza pojazdem, a jedynymi naocznymi świadkami tego, że wysiadał z miejsca pasażera były osoby potencjalnie poszkodowane – właściciele posesji, na której zostało uszkodzone ogrodzenie, wobec powyższego obwiniony mógł się obawiać tego, jak owa sytuacja zostanie odebrana i zinterpretowana przez funkcjonariuszy;</p> <p>3.  w konsekwencji czego doszło do <span class="underline"> <!-- -->naruszenia prawa materialnego</span> poprzez przypisanie winy obwinionemu <span class="anon-block">P. K. (1)</span> i zastosowania dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 19;art. 19 ust. 1)">art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym</a>, podczas gdy przy prawidłowym ocenieniu materiału dowodowego i poczynieniu na jego podstawie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie było możliwości przypisania obwinionemu odpowiedzialności za zarzucany czyn;</p> <p>4.  nadto naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kpw</a>, poprzez przypisanie winy obwinionemu, mimo, iż po przeprowadzeniu w całości dostępnego w niniejszej sprawie materiału dowodowego pozostały wątpliwości, których nie można było usunąć, skutkiem czego winny być one interpretowane na korzyść obwinionego.</p> <p>Podnosząc te wszystkie zarzuty obrońca obwinionego wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uznanie obwinionego niewinnym zarzucanego mu czynu, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej nie stawił się obwiniony. Obrońca nie zgłosił wniosków formalnych, poparł apelację i wnioski w niej zawarte.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ad quem nie stwierdził w niej zarzucanych przez skarżącego uchybień tak proceduralnych, jak i błędów w ustaleniach faktycznych oraz obrazy prawa materialnego.</p> <p>Autor wniesionego środka zaskarżenia sformułował liczne zarzuty wtórne, a w sposobie redakcji petitum nie respektowano wzajemnych zależności względnych przesłanek odwoławczych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1-4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>. Skutkowało to tym, iż poza brakiem zasadności, apelację obrońcy obwinionego cechowało nadmierne i sztuczne powielanie uchybień sprowadzających się do garstki zagadnień, których osią było negowanie pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, ze skutkami zeń wynikającymi tj. poczynieniem konkretnych ustaleń faktycznych i subsumcji tychże pod konkretną normę prawa materialnego. Przy podanych w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego argumentach zarzut odwoławczy można było ograniczyć do obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Postawienie w apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego dotyczące kwalifikacji prawnej zasadne jest wówczas, gdy skarżący w całości akceptuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2021 r., sygn. II AKa 234/20, Legalis nr 2649006).</em> </p> <p>Tego zaś o obrońcy obwinionego i przedstawionej przez niego linii obrony nie można było powiedzieć. Wręcz przeciwnie, punktem wyjścia dla dalszych było kwestionowanie przez obrońcę oceny dowodów osobowych, na której się skupił.</p> <p>Błąd dowolności występuje z kolei wtedy, gdy w ustaleniach faktycznych został wskazany fakt, który nie wynika z przywołanych dowodów, albo gdy z przywołanego dowodu wynika określony fakt, ale został on w ustaleniach faktycznych zniekształcony, przeinaczony <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. II AKa 438/21, Legalis nr 2715497).</em> </p> <p>Błędne ustalenia faktyczne są konsekwencją wadliwych wniosków wywiedzionych z właściwie ocenionych dowodów lub pominięcia wynikających z tych dowodów okoliczności. Nie jest więc wewnętrznie spójne zarzucanie jednocześnie dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych co do tego samego rozstrzygnięcia <em> <!-- -->(por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2019 r., sygn. II AKa 296/19, KZS 2020 nr 2, poz. 63, Legalis nr 2271666).</em> </p> <p>Przechodząc do sedna, niezależnie od kwestii prawidłowości nazewnictwa przesłanek odwoławczych, w niniejszych rozważaniach Sąd Odwoławczy omówi esencję zarzucanych uchybień.</p> <p>Na początku stwierdzenia wymagało, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i prawidłowy. Ocena całokształtu materiału dowodowego również została dokonana kompleksowo i szczegółowo, nie zawierała luk natury faktycznej lub logicznej. Była konsekwentnie oparta na przesłankach płynących z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, kształtujących zasadę swobodnej, sędziowskiej oceny dowodów, który to przepis na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> (nie wskazanego przez obrońcę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kpw</a>) znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia.</p> <p>Przepisy procedury karnej nie formułują nakazu odrzucania a priori zeznań świadka ze słyszenia (testis ex auditu), a więc relacjonującego bezpośrednie spostrzeżenia innych osób, do których należeli funkcjonariusze Policji, przybyli na miejsce zdarzenia, których zeznania dotyczyły tego, co na miejscu przekazały im obecne strony opisujące pościg za <span class="anon-block">P. K. (1)</span>. Sąd Rejonowy zasadne przyjął, że uzupełniały one zeznania <span class="anon-block">E. K.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span>, którzy z kolei słyszeli huk – natychmiast pobiegli i wówczas z samochodu wysiadał nie kto inny, a <span class="anon-block">P. K. (1)</span> z kluczykami w ręku, któremu nikt nie towarzyszył. Obwiniony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu w postępowaniu wyjaśniającym, chciał nawet dobrowolnie poddać się karze i brak było podstaw do przyjęcia, aby w sytuacji w której był nietrzeźwy, wziął winę na siebie, w szczególności, że miał mu towarzyszyć trzeźwy kolega <span class="anon-block">P. S.</span>. Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu trafne spostrzeżenie, iż osoba <span class="anon-block">P. S.</span> w niniejszym postępowaniu pojawiła się dopiero na dość zaawansowanym jego etapie, po kilku miesiącach. Uwagę tą w pełni aprobuje Sąd Okręgowy, stwierdzając jednocześnie wyciąganie przez Sąd I instancji wniosków w oparciu o wiarygodne dowody, zasady logiki i naturalną sekwencję zdarzeń, a nie gołosłowne deklaracje. Trudno mówić o spójności i konsekwencji w wyjaśnieniach obwinionego, jeżeli na miejscu zdarzenia funkcjonariuszowi policji oświadczył, że nie zna kierującego pojazdem oraz właściciela pojazdu. Rozważania obrońcy o tym, że trzeźwy <span class="anon-block">P. S.</span> miał dużo większe możliwości podjęcia szybkiej ucieczki, aniżeli obwiniony, nie przekonały Sądu Okręgowego, jako polemiczne i nieadekwatne do stanu dowodów zgromadzonych w tej sprawie. Podobnie jak sugestie o tym, że pokrzywdzeni mieszkańcy domu i posesji przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> byli zainteresowani obciążeniem winą za zdarzenie akurat <span class="anon-block">P. K. (1)</span>, co pozostało nielogiczne, albowiem ani w/w obwiniony, ani <span class="anon-block">P. S.</span> nie byli im znani osobiście przed zdarzeniem. W sytuacji poniesienia szkody materialnej (zderzenie z innym zaparkowanym pojazdem, uszkodzenie ogrodzenia oraz skrzynki złącza elektrycznego) naturalnym pozostaje, że pokrzywdzony chce, aby osoba odpowiedzialna za tego rodzaju uszkodzenia je naprawiła i jest mu zupełnie obojętnie jakie są jej personalia, aby to był sprawca uszkodzeń, a nie inna osoba.</p> <p>Skarżący niesłusznie zarzucił także wkroczenie przez Sąd a quo w sferę motywacyjną świadka <span class="anon-block">P. S.</span>. Rozważenie kontekstu zdarzenia i możliwych powodów złożenia określonych depozycji należy do jednego z wektorów oceny dowodów i samo przez się o wadliwości tejże nie świadczy, o ile treść konkretnych zeznań Sąd oceni w sposób logiczny i w ten sam sposób to uzasadni. Z tego obowiązku Sąd Rejonowy wywiązał się w sposób zgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> w zw. z art. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpk</a>. Podane przez ów Sąd powody obdarzenia wiarą określonych zeznań były krótkie, aczkolwiek przekonujące. Hipoteza, jakoby w dniu zdarzenia obwinionemu miał towarzyszyć <span class="anon-block">P. S.</span> nie znajdowała wsparcia dowodowego.</p> <p>Przewidziana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> zasada in dubio pro reo aktualizuje się wszak dopiero wówczas, gdy po rzetelnym przeprowadzeniu oceny zebranych w sprawie dowodów, w sposób zgodny z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, pozostają nie dające się usunąć wątpliwości. Wówczas należy je tłumaczyć na korzyść oskarżonego. W sytuacji gdy ta przeprowadzona ocena dowodów tego rodzaju wątpliwości nie pozostawia i pozwala przyjąć, jako wiarygodną jedną z prezentowanych wersji, to wówczas brak jest podstaw do zastosowania owej zasady procesowej <em> <!-- -->(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. I KK 265/22, Legalis nr 2736665). </em> </p> <p>Na zakończenie dodać można, że obrońca obwinionego jest oczywiście nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do subiektywnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, o ile ocena taka stanowi przyjętą linię obrony. W przedmiotowej sprawie apelujący nie wykazał jednak zaistnienia uchybień na które się powoływał, ograniczając się w ocenie Sądu Okręgowego do przestawienia własnej, alternatywnej oceny dowodów, której zgodności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, przypisać nie było można, przez co postulowane ustalenia faktyczne rozmijałyby się z prawdą materialną. A zatem, Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował konkluzję Sądu a quo, iż obwiniony dopuścił się przypisanego mu w zaskarżonym wyroku wykroczenia</p> <p>Skarżący w ramach wniesionej apelacji nie kwestionował wysokości orzeczonej kary grzywny i do tegoż elementu pierwszoinstancyjnego wyroku zastrzeżeń nie miał także Sąd II instancji. Obwiniony jest rozwodnikiem, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Całe wynagrodzenie osiągane z tytułu wykonywania pracy może przeznaczyć na swoje potrzeby, a samą kwotę 500 zł grzywny przy skali zniszczeń, które spowodował i lekceważącej postawie jaką zaprezentował otwierając dodatkowo piwo po wyjściu z auta, nie sposób było odebrać jako rażącą niewspółmierność.</p> <p>Kierując się przedstawionymi wyżej racjami i nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1)">art. 104 § 1 kpw</a>, podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 4)">art. 118 § 1 i 4 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> zasądzając od obwinionego kwotę 100 złotych. Sąd Okręgowy obciążył obwinionego opłatą w wysokości 50 zł oraz 50 zł - zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w sprawach o wykroczenia <em> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 3)">§ 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a>, Dz. U z 2001 r., Nr 118, poz. 1269). </em> </p> <p>Z tych też względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>