II OSK 881/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.L. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej K.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1051/10 w sprawie ze skargi K.L. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1051/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.L. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], wydanego w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Zaskarżoną decyzją Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] maja 2010 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] maja 2010 r., wskazując iż w przypadku jej wykonania skarżącemu zostanie wyrządzona niepowetowana szkoda. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w sprawie. Zatem z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji prowadzone jest na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu. Zaś czynności Sądu ograniczają się do zakresu wyznaczonego granicami treści złożonego wniosku. W tej sytuacji nie jest dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Nadto postępowanie to dotyczy, co do zasady wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania wykonania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis zgodnie, z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony z tego powodu, że dotyczył on wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Ponieważ wniosek ten został złożony przez umocowanego do działania w imieniu skarżącego profesjonalnego pełnomocnika nie mógł on zostać konwalidowany w trybie art. 6 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić wniosku pod kątem istnienia niebezpieczeństw wskazanych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.