I C 122/22

Sądy powszechne2022-11-16

Sygnatura

I C 122/22

Data orzeczenia

2022-11-16

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Kamila Przeczek (PRESIDING_JUDGE)

Streszczenie

uwzględniono powództwo w całości

Treść orzeczenia

Sygn. akt I C 122/22 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 16 listopada 2022 r. Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym: <table> <colgroup> <col width="200"/> <col width="511"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> Sędzia Kamila Przeczek </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> protokolant sądowy Edyta Stanek </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. w Rybniku na rozprawie sprawy z powództwa (...) 1 Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. przeciwko A. B. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego A. B. na rzecz powoda (...) 1 Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. kwotę 21 345,10 zł (dwadzieścia jeden tysięcy trzysta czterdzieści pięć złotych dziesięć groszy) z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 24 stycznia 2022 r.; 2. przyznaje kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego A. B. - adwokat D. S. wynagrodzenie w wysokości 1771,20 zł (tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden złotych dwadzieścia groszy); 3. zasądza od pozwanego A. B. na rzecz powoda (...) 1 Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. kwotę 6 456,20 zł (sześć tysięcy czterysta pięćdziesiąt sześć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu; Sygn. akt I C 122/22 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powód P. 1 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego A. B. kwoty 21 345,10 zł z odsetkami umownymi od dnia wniesienia pozwu tj. od 24 stycznia 2022r. oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, iż roszczenie wynika z nieterminowej spłaty umowy pożyczki nr (...) z dnia 30 października 2017 r. zawartej z wierzycielem pierwotnym Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową w G., które powód nabył na postawie umowy przelewu wierzytelności. Wobec ustalenia, że nie jest znane miejsce zamieszkania pozwanego ustanowiono dla niego kuratora w osobie adwokata. W odpowiedzi na pozew kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz kuratora wynagrodzenia. W uzasadnieniu kurator zakwestionował zasadność roszczenia co do zasady jak i co do wysokości wskazując, że dołączone do pozwu dokumenty w żadnym zakresie nie wykazują zaległości w płatnościach pozwanego. Ponad to podniósł, że powód nie wykazał, by wypłacona została kwota pożyczki, oraz by przekazana została na rzecz ubezpieczyciela składka ubezpieczeniowa. Nadto stwierdził, że w związku z wypowiedzeniem umowy składka ubezpieczeniowa winna był częściowo zwrócona, oraz że umowa zawiera klauzule abuzywne (w szczególności w zakresie uregulowania prowizji.) Sąd ustalił, co następuje: W dniu 30 października 2017 r. A. B. zawarł z Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową umowę pożyczki o nr (...) na kwotę 23.000 zł. Umowa została zawarta na okres od dnia 30 października 2017 r. do 30 października 2024 r. Na podstawie umowy pozwany był dodatkowo zobowiązany do uiszczenia prowizji w kwocie 3.450,00 zł. Całkowita kwota kredytu wynosi 16.406,19 zł. Na wypadek opóźnienia w spłacie pożyczki na rzecz pożyczkodawcy zastrzeżono odsetki umowne za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych. Zgodnie z regulaminem (...) wpłaty zliczane były w pierwszej kolejności na odsetki. W dniu zawarcia umowa kwota pożyczki przelana został na rzecz pozwanego. W umowie pożyczkodawca zastrzegł sobie prawo wypowiedzenia umowy z 30-dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie tego terminu całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku gdy pożyczkobiorca uchybił terminowi płatności co najmniej dwóch rat po uprzednim wezwaniu go do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy. Dodatkowo pozwany zawarł umowę ubezpieczenia na podstawie, której zobowiązał się do zapłaty jednorazowej składki w wysokości 3.134,41 zł i składka ta została przelana na rzecz (...). Celem zabezpieczenia wierzytelności Kasy z tytułu umowy pożyczki pozwany przelał na rzecz Kasy wierzytelności przysługujące mu względem ubezpieczyciela z tytułu umowy ubezpieczenia. dowód: umowa pożyczki k. 33-36, regulamin udzielenia kredytu k. 39-40, deklaracja członkowska k. 41-41verte, harmonogram spłat k. 43-44, zestawienie operacji z rachunku k.51, 113-115, statut spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej k. 52-54, wniosek o przyznanie pożyczki k. 109-111, dyspozycja wypłaty k. 112, k. 135, regulamin k.116-121, ogólne warunki indywidualnego ubezpieczenia k. 122-126, polisa k. 127-128, załącznik do wniosku – polisy k. 129-130, umowa przelewu z 30.10.2017r k.131-132. Pismem z dnia 10 września 2019 r. wierzyciel pierwotny wezwał pozwanego do zapłaty zaległości w terminie 14 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy. dowód: wezwanie od zapłaty k. 45, potwierdzenie nadania k. 46-47 Pismem z dnia 14 października 2019 r. wierzyciel pierwotny wystosował do pozwanego ostateczne wezwanie od zapłaty. dowód: ostateczne wezwanie od zapłaty k. 48, potwierdzenia nadania k. 49-50 Pismem z dnia 3 sierpnia 2020 r. wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę pożyczki pozwanemu z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. dowód: wypowiedzenie k. 37, potwierdzenie nadania k. 38-38verte, Powód nabył przedmiotową wierzytelność na podstawie umowy cesji z 22 grudnia 2020r. dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 14-22 Zaległość powoda z tytułu umowy pożyczki z dnia 30 października 2017 r. na dzień wniesienia pozwu tj. na dzień 24 września 2019r. wynosiła 21.345,10 zł, w tym: 17.489,35 zł tytułem kapitału pożyczki, 3.855,75 zł tytułem odsetek. dowód: rozliczenie k. 42, k. 113-115, raport spłaty k. 58-59 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody uznając je za w pełni wiarygodne, albowiem tworzą zwartą i logiczną całość, a ich treśc nie budzi wątpliwości. Ostatecznie Sąd nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, albowiem wnioskował o niego powód, który jednocześnie przedłożył dokumenty i wyliczenia wystarczające zdaniem Sądu do weryfikacji dochodzonego roszczenia, w szczególności przedłożone przez powoda dokumenty w sposób wystarczający wykazywały prawidłowość wyliczenia wysokości zadłużenia powoda.  Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720)">art. 720 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Wykonując obowiązek wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> powód wykazał, że powód zwarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki z dnia 30 października 2017 r., w szczególności wypłacił mu kwotę pożyczki co wynikało ze złożonych przez stronę powodową dokumentów. W świetle złożonych przez powoda dokumentów i wyliczeń Sąd nie miał także wątpliwości co do wysokości zaległości obciążających pozwanego. W tym miejscu należy zauważyć, że po wykazaniu przez powoda, że umowa została zawarta i wykonana przez pożyczkodawcę ciężar dowodu, że pożyczka została spłacona (w części lub w całości) spoczywał już na stronie pozwanej. W ocenie Sądu umowa została skonstruowana zgodnie z regulacjami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011001081" title="Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 ()">ustawy z 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim</a> (Dz. U. Nr 100, poz.1081). W myśl tej ustawy z umowy wynikać winno jasno jakie opłaty wiążą się z jej zawarciem. Zdaniem Sądu w omawianej sprawie wymóg ten został spełniony. Pożyczka została sformułowana w sposób wyraźny i czytelny. W jej treści wyszczególniono wszystkie kwoty składające się na całkowity koszt pożyczki, w tym koszt prowizji. Ponieważ w przypadku gotowych formularzy trudno o dokładną analizę całej umowy ustawodawca przewidział dodatkowo możliwość wypowiedzenia takiej umowy bez podania przyczyny. I taką też możliwość przewidywała umowa zawarta z A. B.. W ocenie Sądu umowa nie zawierała również klauzul abuzywnych. W niniejszym stanie faktycznym przewidziana przez pożyczkodawcę opłata prowizyjna mieściła się w ramach przewidzianej przez ustawodawcę maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki. Oczywiście nie sposób przyjąć że nieprzekroczenie ustalonych prawem krajowym granic wyłącza możliwość sądowej kontroli takich kosztów. Z definicji elementu umowy jaką jest prowizja wynika, iż jest ona wynagrodzeniem z tytułu zawarcia umowy i wynagrodzeniem za udzielenie pożyczki, nie ma więc na celu wyłącznie pokrycia kosztów czynności związanych z zawarciem umowy ale też ma rekompensować inne czynniki związane z udzieleniem pożyczki takie jak obsługa umowy, rekompensata ryzyka związanego z zawarciem umowy, wynagrodzenie za udostępnienie kapitału pożyczki. W ocenie Sądu uwzględniając kwotę, na jaką została zawarta umowa pożyczki, oraz okres na jaki umowa została zawarta nie można jednak uznać, że uregulowania dotyczące prowizji kształtowały prawa i obowiązki konsumenta - pożyczkobiorcy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, czy też rażąco naruszały jego interesy. Dokumentacja załączona do pozwu jednoznacznie potwierdza również zawarcie umowy ubezpieczenia, na poczet którego zaliczona została kwota wskazana w umowie pożyczki. Kurator zarzucił, że powód nie wykazał aby składka ubezpieczeniowa w wysokości 3.134,41 zł została przelana na rzecz ubezpieczyciela i tym samym powód uzyskał dodatkowe wynagrodzenie co stanowi klauzulę abuzywną. Sąd nie przychylił się jednak do stanowiska strony pozwanej, ponieważ strona powodowa przedstawiła zestawienie z operacji z rachunku płatniczego IKS+ z którego jednoznacznie wynika, że w dniu 30 października 2017 r. polecono dokonanie przelewu w wysokości 3.134,41 zł na rzecz Towarzystwa (...). Ponad to z polisy ubezpieczeniowej jak i karty rozliczeniowej wynika, że składka na ubezpieczenie miała zostać przelana jednorazowo, a nie ratalnie jak twierdzi kurator. Nadto kurator podnosił, że w związku z wypowiedzeniem umowy składka ubezpieczeniowa winna był częściowo, proporcjonalnie do czasu trwania umowy, zwrócona. Pomijając fakt, że jednocześnie nie zgłosił w tym zakresie zarzutu potrącenia to należy zauważyć, że składka została przelana na ubezpieczyciela wobec czego ewentualne roszczenie w tym zakresie winno być wysuwanie w stosunku do ubezpieczyciela,. O odsetkach orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek (jeśli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe) za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności. W umowie przewidziano możliwość żądania odsetek umownych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie i dlatego też takie odsetki zasądzono. Należy także zauważyć, że ponieważ żądano odsetek dopiero od dnia wniesienia pozwu to żądanie to nie naruszało regulacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482;art. 482 § 1)">art. 482 § 1 kc</a>, zgodnie z którą odsetek od zaległych odsetek można żądać dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa. W punkcie 2 wyroku Sąd przyznał kuratorowi ustanowionemu dla pozwanego, którego miejsce pobytu nie było znane - adwokat D. S. na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – wynagrodzenie w kwocie 1.771,20 zł, w tym 331,20 zł tytułem podatku od towarów i usług. O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, obciążając tymi kosztami pozwanego jako stronę przegrywającą. Na koszty poniesione przez powoda złożyły się: opłata sądowa 1.068,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 3.600 zł, opłata skarbowa 17 zł, wynagrodzenie kuratora 1 771,20 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda łącznie 6.456,20 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sędzia: Z.: 1. (...) 2. (...) 3. (...). R., dnia 6 grudnia 2022 r. </div>