I FSK 1937/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1969/14 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE I FSK 1937/15 Uzasadnienie M.M. w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2015 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1969/14 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2014 roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2008 roku, złożyła na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia 30 sierpnia 2015 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przed merytorycznym odniesieniem się do argumentacji zawartej we wniosku strony należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1969/14 wstrzymał wykonanie stanowiącej przedmiot wskazanej powyżej sprawy sądowadministracyjnej, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2014 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Postanowienie sądu pierwszej instancji nie ma wprawdzie waloru decydującego, ani nie jest wiążące przy rozpoznaniu wniosku skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mniej jednak pełni funkcję pomocniczą przy ocenie tego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1836/10). Podkreślenia również wymaga, że wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, co świadczy o tym, że rozstrzygnięcia podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności mają charakter tymczasowy, o czym stanowi art. 61 § 6 p.p.s.a. Co do zasady, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach szczególnych, obowiązywanie ochrony tymczasowej ustaje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wobec tego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r. wstrzymujące wykonanie opisanych powyżej decyzji upadło wraz z wydaniem wyroku oddalającego skargę. Niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest dopuszczalne również na etapie postępowania kasacyjnego. Oznacza to, że możliwe jest wykonanie decyzji, mimo że wyrok oddalający skargę jest nieprawomocny i została wniesiona skarga kasacyjna (uchwała 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77). Ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) dokonano zmiany art. 61 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu "wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę". Pomimo, że przepis ten wszedł w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., to nie może mieć on zastosowania do spraw, takich jak rozpatrywana, w których zarówno postanowienie o wstrzymaniu, wyrok Sądu pierwszej instancji oraz ponowny wniosek o wstrzymanie zostały weszły do obrotu prawnego w starym stanie prawnym. (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2015 r., I FSK 1685/15, publ. CBOiSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażona uprzednio przez WSA ocena co do zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji pozostaje aktualna również na obecnym etapie postępowania, a zatem stwierdzić należy, że skarżąca uprawdopodobniła możliwość wystąpienia, w następstwie wykonania ww. decyzji, wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. skutków. Wskazać w szczególności należy, że skarżąca w chwili składania wniosku była utrzymującą się z zasiłku macierzyńskiego matką samotnie wychowującą dziecko. Zachodzi zatem uzasadniona obawa, że wykonanie wskazanej powyżej decyzji w drodze egzekucji, z uwagi na wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego, mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci pogorszenia zdrowia skarżącej oraz jej syna B. wymagającego stałej i generującej koszty rehabilitacji w związku z rozpoznanym nieprawidłowym kształtem czaszki, co zostało potwierdzone stosownymi dokumentami załączonymi do akt sprawy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.